Ivan Aivazovsky / National Museum of Russia Leningrant
Στις ραψωδίες του νου
κυματοθραύστης η νυχτιά
Στου βράχου την αιχμή
χάδι η αρμύρα από ένα κύμα
Mα..
Στου γέλιου σου τις απόκρημνες κορυφές
τα κύμβαλα μιας νυχτιάς αλλόκοτα ικετευτικής
στων λέξεων τους ακρογωνιαίους γκρεμούς, ο ψίθυρος
στου κόσμου τη βουή χαρτοπόλεμος το πέπλο της νυχτιάς
Και να σκορπά
αχόρταγα του σύννεφου την προσταγή
Και να γυμνώνει
επάξια στους μενεξέδες μιας Ηούς την επιβολή
Και σε προορισμού μακρύτερα του μακριά
να ανασαίνει ότι του χρόνου τ' άσκοπο, ποτέ δεν θ' αναιρέσει..
Κι η νύκτα να ακροπατά γατίσια
καθώς οι ρόδες τρέχουν
διασχίζοντας του γκρίζου την ορμή
Και το πέπλο της να ροκανίζεται τρωκτικά
σε μιας ανάσας διαφυγής
τσακίζοντας του ορίζοντα το διαχωρισμό
Μα πόσο θέλω μια νύχτα τέτοια
να σε αφήσω στον άνεμο
εκεί που οι άγγελοι κι οι δαίμονες
σμίγοντας τις ανάσες τους, αποκτούν ψυχή ενιαία
Κι οι στιγμές
μια νύκτα απέραντη στο θέρος
________________________________________ (c) Ε. Χατζηδάκη Painting: Ivan Aivazovsky [ 1817-1900, Russian Academic Classicism] Μουσική: Seal & Concha Buika
[Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ
περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.- Ένας Οδυσσέας...]
Κι αν ο Παράδεισος δεν γκρεμίσε το Λαβύρινθο.. το Μήλο δεν ήταν παρά ένα φρούτο.. ο όφις , δεν ήταν παρά η μια αμφισβητήσιμη αφορμή ..... Μέτρησα την γαλήνη της ανάσας του ύπνου σου... οι Λαβύρινθοι αφανιζόταν, οι φυγές δικαιωνόταν, το χθες συγχωρήθηκε, σε μια γωνιά που όλα είχαν γεύση αρμυρή, εσένα.. __________________________________________ Θα είναι λέει μια πόλη μαγική Θεά αχόρταγη και μαζί δαιμόνισσα λυμασμένη στου ανθρώπου την ταπεινή υπόσταση μια θεϊκή χαραγιά Το λαξευτό το τόξο της σαν θα σαλεύει να παραβλέπει η χαρά του δοσίματος, της στέρησης την ανυπόταγη θλίψη να γελούν τα νερά στου ήλιου το χρυσό φως και να ξαμώσει τ' ονείρου την ανάσα πέρα κι από τη ζωή κι από την αγάπη πέρα μακρά θα ξανοίγει τα πανιά το πέλαγο και τότε μιας ομίχλης η πάχνη, τις ανάσες θα σκορπά ασημαντότητας το σημαντικό ζερβά σε λαβυρίνθου γκρέμισμα Κι εσύ , εσύ που το λόγο απαρνήθηκες Να στέκεσαι εκεί , ζερβά της ανάγκης μου να σε υμνεί της πλάσης η ακατέργαστη ορμή να σε λαξεύει των δακτύλων η απειλητική ελευθερία και της ψυχής τ' αδράχτι και σε φως μια ανάσα σου να παραδίδει
Και επέμενε ο Ελύτης ....
για τον τόπο που δικαιώνεται μια ζωή....
[ Πουθενά αλλού δεν ένιωσα τη ζωή μου τόσο δικαιωμένη όσο
πάνω στη γέφυρα ενός πλοίου. Στη θέση τους τη σωστή, τα
πάντα: οι βίδες, οι λαμαρίνες, οι σωλήνες, τα συρματόσχοινα,
οι αεραγωγοί, τα όργανα πλεύσεως' και ο ίδιος εγώ που εγ-
γράφω την αέναη μεταβολή παραμένοντας στο ίδιο σημείο.
Ένας πλήρης, αυτάρκης και συγκροτημένος κόσμος που μου
ανταποκρίνεται και του ανταποκρίνομαι και εισχωρούμε μαζί
σαν ένα σώμα στον κίνδυνο και στο θαύμα.
Πλοίο διαρκείας η χώρα μου. ]
Θα μοιάζει λέει, μια όχθη μακρινή Ανάβαση καταδρομική στου κόσμου το πιο ψηλά σε ρότα τρικάταρτη , πανί λευκό στ' ουρανού το κραυγαλέο πολύ Τα μάτια σαν πλανιούνται απ' άκρη , σ' άκρη των χρωμάτων να ναι του σήμερα το χθες , ως χτύπημα ασύμμετρα τυχαίο να ξεπουλά την ιδέα , για τ' οξυγόνο τ' ανέμου στη λάβα δυό ματιών να ναι κι η γης που βήματα αλυσοδεμένα δεν ζητά πια αλαζονικά και οι λέξεις ηφαίστεια γαλανά να μην χωρούν στα ράφια των αισθήσεων αυτές οι πλάνες όχεντρες , που χρόνια διαφεντεύουν δίχως δρασκελιά σ' ανάσες δρόμους από βαθιά του είναι , εξ'επαφής ψίθυροι παραδομοί φθινόπωρου καταμεσής, δεξά τ' ανέμου και της ανάσας ανεπανόρθωτα παράλληλα Να κείτεσαι εκεί, δεξά της απειλής μου ώσπου κανένα χάδι τη ανάγκη να μην υμνεί ώσπου τα χείλη , ανάσα πια να μην λογούν πέρα από φιλί και να γυρίζει όλη του κόσμου η ρότα σε θάλασσες ανοιχτές
[ ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ τι σημαίνει ταπεινοσύνη
και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο
πόλο της υπερηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της
ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.
Μια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια
μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει
που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλω-
νάρι άγνωστου θάμνου. Το 'κοψα και το 'φερα στο απάνω χείλι
μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ' αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έν-
τονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ' ελαφρύ βήμα
και καρδιά ιεραποστόλου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου
έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ
(c) Ε. Χατζηδάκη
Παρενθετικά , ένας μοναδικός Οδυσσέας με το Ναυτίλο του..
Η φωτογραφία, ο παιδικός μου φάρος Χανιά ...Η ιδέα, ένα φως ταξιδευτής..
O Νταλάρας, με τον μοναδικό του τρόπο, ανοίγει χίλιες μελωδικές θάλασσες για εκείνη τη μια μοναδική στιγμή, που κάποτε έχει και μια μοναδική δύναμη...
πλάι σε ένα...φάρο!! Σε τούτο το Φάρο !!! Χανιά!!!
Κι όποτε το κάνω ξανά, αναρωτιέμαι που αλλού κάνει τόσο φως και τόσο θάλασσα και τόσο ανατρεπτική παραδοχή..δίχως φρόνηση, μόνο αλήθεια ...παρά σ' ένα θαλασσινό Φάρο
...κι εδώ που τα λέμε , που αλλού μπορείς να κάνεις χαμογελώντας η και δακρύζοντας την παραδοχή ότι τελικά αποτελείς , την ...πέμπτη περίπτωση, που οι ψυχολόγοι μάλλον θα μελετούν πολλούς καιρούς ακόμα , μαζί με μια ...τέταρτη, για να κατανοήσουν..
Σε όλες τις τόσο μοναδικές "περιπτώσεις " , που ακριβώς επειδή είναι τόσο μοναδικές και ιδιαίτερες , τόσο αληθινές και παράδοξες , ακόμα και η επιστήμη θα ξαφνιαζόταν ...
Σ , όπως σιγή Μίλα ψιθυριστά Κάνει κρύο στις παρυφές της γης μου Και ένδυμα δεν έχω να θρυμματίσω τους καιρούς Απόψε Μ, όπως μίλα Μίλα δυνατά Κάνει παγωνιά στις φτερούγες του κόσμου μου Και τα τσεκούρια μου των νεφελών τον παγετό απαρνιούνται Απόψε Χ, όπως χρόνος Μίλα το λεύτερο Κάνει επανάσταση στις ρωγμώδης φυλλωσιές του νότου Και το ερπετό κροτάλισμα των κυμάτων, τις Ερινύες δεν τρομάζει Απόψε Φ, όπως φωνή Μίλα τις λέξεις Κάνει αρμύρα στου φάρου το νοτισμένο περβάζι Και το κατάρτι κανενός ορίζοντα της θάλασσας τη βουλή δε γαληνεύει Απόψε Σ, όπως σιγή Σε μια σιγή ιερή Στου κόσμου τις άκρες Στις λέξεις σου στοιχίζω ένα ήλιο... Απόψε... (c) Ευαγγελία Χατζηδάκη Painting: Adriana Caribaldi _______________________________________________ Μερικές φορές πάλι, είναι εκείνη η οφειλή , για ένα απλό μα ειλικρινές, ευχαριστώ... Σαν μια κοσμική κραυγή πάνω από γαία και θάλασσες...
Και είχε μια γεύση από
κάπνα και κονιάκ στο πατάρι
Μια γυναικεία φιγούρα,
με τα άδεια της μάτια με κοιτά
Τι βλέπει και τι αναπολεί
άραγε εκείνο το βλέμμα
το παρελθόν που με γέλιο
και δάκρυ την ψυχή της έλουσε
το παρόν που την τρομάζει,
η το μέλλον που δεν ξέρει αν ποτέ έρθει
όσα την κρατάνε δέσμια
σ’ ένα πίνακα παράδοξο
Τι κοιτάς στο κενό των
σκέψεων και των λόγων
Τι βλέπεις πρόστυχα
κενά στο συμβατικά ακέραιο του χώρου
Και σε ζήλεψα που γαλήνια
υπάρχεις απλά μέσα σ’ένα πορτρέτο
Δεν χρειάζεται να μιλάς
ανόητα, την ανυπαρξία της ουσίας για να
καλύψεις
Δεν χρειάζεται να ακούς
, λόγια ανούσια χωρίς καμιά αξία
Είσαι εκεί απλά χωρίς
να υπάρχεις και πόσο μου μοιάζεις
Με παίρνουν στο πορτρέτο
σου τα γαλήνια κενά μάτια σου
Μακριά από μια
πραγματικότητα κουτσή και μάταια
Και για λίγο ένα με το
κενό σου έγινα κι εγώ
Το δικό μου κενό να
αντέξω
To παρόν
που είναι οι αναμνήσεις μας
Το μέλλον που δεν θα
‘ρθει με βήματα προς τα πίσω
Και έγινα εγώ εσύ , ένα
αδειανό πορτρέτο
Τ’ άστρα να με μάθουν
να πετώ, η αγάπη να φεύγω
Κι η αλήθεια να αποχωρώ
Καληνύχτα γλυκιά μου
γκραβούρα
(Εποχές , 1999)
Pam Hawkes
2. Πορτραίτο - Η Έξοδος
Αγνάντευε
τη ζωή από μια ήρεμη γωνιά
Πόθους
και όνειρα σε σκοτεινό βυθό αποκοίμιζε
Χάιδευε
με μάτια γαληνεμένα μια νύχτα να απλώνεται
Στης
λίμνης τα νερά κι αυτά γαλήνευαν λες
και τα αγίαζε
Δεν
ήταν πια φιγούρα σε πορτραίτο
Στη
γη πατούσε σταθερά
Τι
κι αν η ψυχή πετούσε μακριά
Με
πόσα σφηνωμένα στο ασπρόμαυρο του
πρέπει
Ο
νους δραπέτης σε διαδρόμου γαλάζιους
μια φυγή οργάνωνε
Το
στερέωμα πλημμύρα αστεριών
Άγγελοι και δαίμονες , χόρευαν σε μάτια νοτισμένα
Μέρες
που πέρασαν, στιγμές που τέλειωσαν
Φυτώριο
για τα μελλούμενα που γεννιούνται
Όλα
καρτερικά τη σειρά τους περιμένουν ,
σα
ταξιδευτές στου τρένου το σταθμό
συνοστίζονται
Τίποτα πια ικανό να την πονέσει δεν ήταν
Βότσαλα
στης λίμνης τη σιωπή, οι σκέψεις και οι
λέξεις της
Σα
σκιές από φαντάσματα εξόριστα από τη
γη της περιπλανιούνται
Κυματισμός
, που στεριά ζητά
Μα
τα γυμνά της πέλματα δεν φτάνει
Κι
ύστερα ήρθε μια αυγή
Ξόρκι
να ναι η αυγή που καταπάνω της τρέχει
Τη
γαλήνη της θα σεβαστεί
Και
το νου ταξιδευτή θ’ αφήσει
Το
φως της γλυκό θα ναι κι αυτό
Της
γαλήνης της τη βασιλεία να μην τρομάξει
Κι ήτανε πια αληθινή
Το
πορτραίτο κοίταζε από μακριά
Με
ένα όνειρο στα μάτια ξανά
Με
ένα χαμόγελο στα χείλη ζωγραφισμένο
Με
ένα τρένο στα χέρια για την τελευταία
διαδρομή
( Εποχές Εν Νεφέλες , 2010)
Pam Hawkes
3. Το Πορτραίτο -Ατόφιο Εγώ /Το Τέλος
Την κοίταξα μέσα από τους Καιρούς της Στεκόταν ακόμα εκεί, μια γραβούρα εποχής Συχνά σκούπισα το δάκρυ του καμβά που πάνω ζούσε Μια σκληρή πινελιά , ψυχής βαθιάς έμοιαζε τώρα Μια περίεργη του χρόνου συνωμοσία, σαν άμωμη σύλληψη ζωγράφου Του Λύτρα, η του Modigliani Καρυάτιδα η Παριζιάνα στο Ανάκτορο απ' όπου κι αν στάθηκα να την κοιτάξω , με περιγελούσε , με μάτια απλωμένα, πια παντού να βλέπουν, κραδαίνοντας ορατά και αόρατα μαζί το τελευταίο έργο Μα ακόμα καταφέρνει να με τρομάζει ,
σαν με το λάδι και το ακρυλικό της υλικό, μου μιλεί κι άλλοτε πάλι σαν από τα ερείπια με ένα σάλεμα μου γνέφει - κοίτα με , κοίτα με καλά.. - και να δω τι... " Εγώ ζωές , έζησα πολλές μ' έμαθαν και τις έμαθα ως άρμοζε κι εγώ, με μέθυσαν και τις μέθυσα , αγαπώντας με αυτές , τη λατρεία μου εξαργύρωναν με στραπάτσαραν , μα τις στραπάτσαρα κι εγώ, έτσι μόνο μαθαίνεις, που είσαι και που θες να πας μυστικά, με ξόδεψαν και τις ξόδεψα κι εγώ μαζί... σε μια γιορτή, σε μια αλήθεια, σε μια φυγή έτσι μόνο την αλήθεια σου ορίζεις σαν ξυπνά απ' το φιλί ως το άδικο κι απ' τη ζωή ως τη λήθη από τ' ανέμου τη βορά, ως του τρελού την πίστη... από της κάψας το χαμό , ως του έρωτα τη ζέση" Αντίλογο, δεν τόλμησα την κοιτώ να ξεδιπλώνεται ξανά στις δύο ζωές της υποτακτική μα και αφέντρα μαζί με πείσμα , να συνεχίζει να περπατεί ως στο φως εκεί , απλωμένη πάντα στον αιώνιο καμβά της νωχελικά, πιστή στης ζωής τη λαύρα την ηφαιστειακή ανέπαφη θαρρείς των μουσώνων και των τρικυμιών των καιρών κι ας μη με ξεγέλασε ποτέ, πίσω απ' τις πινελιές που την συγκροτούν Ένα πείσμα να βαστά αιώνες στα μάτια της θαρρείς την ομορφότερη Εποχή, σαν έψαχνε να ζωγραφίζει τότε στένευαν τα μάτια, αφανίζονταν οι λογισμοί και τότε μόνο , γυμνή στεκόταν μπροστά στο είδωλό της σκληρά να χλευάζει τα σοκάκια της διαδρομής κραδαίνοντας με πείσμα ένα πινέλο, αιώνιο αγκίστρι το γκρίζο να κανακεύει και στην πορφύρα να σκορπά μια ηδονή Μα ακόμα καταφέρνει, να με τρομάζει αλλόκοτα σαν μου μιλεί, με γρίφους φιλντισένιους - άκου με , κι άκου με καλά.. - μοιάζουν τα λόγια μονοπάτια και στενά μα μια στιγμή ακόμα θα σου δώσω " Κοίτα γύρω μου, κοίτα καλά Πορτραίτο πια δε λογίζομαι, μα χρώμα απλωμένο Εν Νεφέλες να κατοικώ και ένα θέρος να προκαλώ Κοίτα τι άφησα στους καιρούς, χρώματα και στο φως φωνή Ότι έσπειρα , το θέρισα όμορφα , Μέσα από όμορφα φίλτρα ότι δεις , τούτο το νόημα είναι των καιρών που αφήνεις να αξίζει Μ' ένα κουβά χρώμα , τα έβαψα όλα, ως επέλεξα και πόσο μου αρκεί ! Κι έμεινα η Εγώ, η απελπιστικά Εγώ ..." Της χάρισα μια τελευταία ματιά, της άφησα στο χώρο να πλανιέται ένα εν νεφέλες δάκρυ, ένα Ανοιξιάτικο χαμόγελο κι ένα δυνατό γέλιο..του Θέρους.. Ήξερα πως είχε βρει το Θέρος... Δεν με τρόμαζε πια, ήμουν απλά εγώ, η απελπιστικά εγώ... Έσβησα το φως... Ένας τελευταίος ψίθυρος θαρρώ.. " ...Ξαναζώ Εκεί που Πρέπει..."
( Εν Νεφέλες , Θέρος - 2014)
Pierre Toffoletti
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη Τα υπέροχα έργα χρεώνονται στους Aaron Westerberg, Pierre Toffoletti & Pam Hawkes [...που "είδαν " την γυναίκα με απίστευτη ευαισθησία και τιμή...] Η Lara Fabian, επιμένει "είμαι ότι είμαι" !!! [...κι εγώ , πως ότι αλλάζουμε για να το αγαπάμε, απλά δεν το αγαπήσαμε ποτέ!!!) ________________________________________________________________________________ Δεν είμαι ακόμα σίγουρη [ μα δεν μου επιτρέπω να είμαι και ποτέ για τίποτα] , τι ακριβώς κοίταζα, μέσα από τις λέξεις τούτες. εμένα η τις επιρροές πάνω σε εμένα γύρω...Κρίκοι αλληλένδετοι και σπάνια αποκομμένοι.. Αλλά όταν αποφάσισα να συγκεντρώσω τούτες τις σκόρπιες στους Καιρούς μου λέξεις , συνειδητοποίησα , δύο πράγματα ...και μάλιστα χαμογελώντας !!! Πόσο μας αλλάζουν οι άνθρωποι και οι συνθήκες , που επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν στο χρόνο, μα και πόσο απελπιστικά ίδιοι μένουμε στη βάση μας , αυτή που μόνο εμείς γνωρίζουμε, το δομικό μας υλικό, που μας "χωρά " , ενδύοντας το μέσα μας με στάσεις και συμπεριφορές , στον αντιληπτά υλικό κόσμο της πράξης !!! Το δεύτερο που μου επιτρέπω να λογιστώ , πως σε μια ζωή δυναμικής και κίνησης, η όποια μας θεώρηση , δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται , δυναμικά κι αρμονικά μαζί μας !!! Στο Θέρος .... Ναι ....Ξαναζώ εκεί που πρέπει...
" Αν όλα ήτανε αλλιώς...Εμείς δεν θα ήμασταν οι Εμείς!!!"
...κι εγώ η αντιδραστική σας λέω , αν όλα ήταν αλλιώς , εμείς δεν θα ήμασταν οι εμείς που είμαστε σήμερα...και αυτό το "αν" , θα το ακολουθούσε μια άλλη πρόταση...ε και?
Αυτές οι υπέρτατες παρελθοντικές μας ευχετικές του απόλυτου τίποτα...που όλα θα τα καθιστούσαν τέλεια , αν...η αν δεν ...η αν είχαμε...η αν δεν είχαμε κάνει, σκεφτεί, νοιώσει...!
Σε πείσμα αυτής της μοιρολατρικής πατερίτσας, η ζωή μας θα ακούει πάντα τις οριστικές δηλώσεις των επιλογών μας , όποιες κι αν είναι αυτές , γιατί αυτές ήταν τελικά και η πιο αξιόπιστη αλήθεια μας. Αυτή που υποστηρίξαμε , με την κρίση και τη στάση της στιγμής της.
Οι γκάφες μας, οι ελλείψεις μας , τα σωστά και τα λάθη μας (με μια ευρεία έννοια του χαρακτηρισμού-μη βαράτε ντε...) , αυτά κατέγραψε και ακριβώς εκεί κινήθηκε η ζωή μας , στις επιλογές μας και όχι στα "αν" τα μεταχρονολογημένα, τα βολικά ..και δια ταύτα , στο λεκτικό τους, απλά νεκρολογίες άσκοπες.
Η όλη αξία μια τέτοιας υποθετικής ευχετικής , αν υπάρχει , είναι η ενατένιση της όσο προχωράμε παραπέρα...στα νέα ζωντανά και ενεστωτικά δεδομένα της πορείας μας, είτε αυτά αφορούν σε καταστάσεις , σε ανθρώπους, σε κοινωνικά η και προσωπικά λούκια..
....αν πλήγωσες, σε μια τέτοια ενατένιση, βλέπεις το πως να το αποφύγεις στο τώρα...
....αν απέτυχες να αφουγκραστείς το "δεν αρκεί.." των ανθρώπων πλάι σου, ξέρεις πως να το αποφύγεις με τους παρόντες στο σήμερα σου ..
....αν δεν άλλαξες λίγο ειλικρινά και οικειοθελώς για να χωρέσεις μια μεγάλη αλήθεια που άξιζε, ξέρεις σήμερα το τόσο-όσο χρειάζεται μια συμπόρευση αρμονική για να κρατήσεις αυτά που αξίζουν , στο σήμερα....
...αν...
...αν το χθες , δεν μας καλύπτει στο σήμερα, διορθώνεται στο σήμερα, στο εδώ, στο τώρα ...
άκουσα πολλά "αν" ...(και όλα παραδόξως με θετικά πλην μεν υποθετικότατα ξέτελα...)
αλλά υποκλίθηκα σε ένα υπέροχο , απλό και μεστό λόγο.." δεν θέλω να επαναλάβω λάθη παλιά..."
...λέω λοιπόν , εγώ η ατελής , αν όλα ήτανε αλλιώς , ίσως να ήταν καλλίτερα η και χειρότερα... αλλά σίγουρα δεν θα ήμασταν οι εμείς που είμαστε σήμερα!!!
Όμως για το παρελθόν μας , επιλέξαμε να είναι έτσι όπως είναι και το όποιο "αν" , είναι μια απελπιστικά άχρηστη νεκρολογία , αν δεν το θεωρούμε σε χρόνο ενεστωτικό....και με σκοπό να μην επαναλάβουμε ένα "εγώ" που δεν θα θέλαμε στο σήμερα , με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας στο ζωντανό και εξελισσόμενο μας σήμερα !
Σήμερα , ξυπνώ λέγοντας κάτι πολύ απλό ...
ότι δεν ήμουν και θα ήθελα να είμαι , ας είμαι..
ότι ήμουν και δεν θα ήθελα να είμαι , προσπαθώ να μην είμαι ..
Και επειδή όλα είναι επιλογές της ενεστωτικής μας στιγμής ...και δεν θέλουμε να κρεμαστούμε από κανένα "αν" στο μέλλον...σε μια ζωή Ενεστωτική, καλό είναι να μην το ταΐζουμε για το μέλλον...
Μην μετανοιώνετε τη ζωή! Αναβαθμίστε την...στο σήμερα της !!!
" Ώρες πολλές εκοίταζε τα σκοτεινά της μάτια κι ενόμιζα πως έβλεπα βαθιά μέσα σε αυτά
τρικυμισμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους
και καραβάκια που έφευγαν με τα πανιά ανοιχτά..."
Καββαδίας
Κοίτα τη, με μια ανάσα
μόνο μια , στο πολύ τη χάνεις
Μια μόνο ανάσα να της δώσεις
Πριν γίνει κύμα και βορά της σε γευτεί
Θάλασσα είναι
μένοντας πάντα σκοτεινή
τα πάθη της δαμάζει σαν θεριεύει
έτσι απού τη γεύονταν για πάντα άτυχοι ναυτικοί
Μα τι τα θες
Λόγο δε σταύρωνα ποτές, αγύριστο κεφάλι
Έτσι όπως λεύτεροι, σε φωτιές ρίχνονται οι κεραυνοί
Έτσι όπως μόνο λεύτερα μετριέται κι η ζωή
Εκεί λοιπόν, καταμεσής της έπλευσα εγώ
δίχως πυξίδα , πίσω από τα διπλωμένα τα πανιά
στον καπνό της ταραχής της , ανέμους ν' ανασαίνω
καιρούς με φως και αντάρα να με πλανά την άφηνα θαρρείς
να στροβιλίζει τη ματιά ανεμοδαρμένα , σαν με κύματα το νου ράντιζε
να κυριεύει την ψυχή επιτακτικά , σαν με αλάτι και τριγμούς τη λεηλατούσε
Της μίλησα,
της μίλησα πολύ
να εξευμενίσω τ' άγνωρο που αιώνες την τραντάζει
να της γητέψω το λυγμό , π' ανέμους προσπερνά
να την ξυπνήσω τ' απέραντο που στα σπλάχνα της βαστάει
και να της λύσω τη θηλιά που τρικυμίες γεννά
Της μίλησα,
της μίλησα ψιθυριστά
μ' αυτό τον τρόπο που οι τρελοί μιλούν στη σιγαλιά
μ' αυτά τα λόγια που οι θεοί , να πούνε πως τρομάζουν
μ' αυτό το δάκρυ που αν χυθεί , κύματα σπαρταρά
μ' αυτό το γέλιο τ' άδολο που οι ταπεινοί χαρίζουν σε παιδιά
Ποτέ δεν μου εμίλησε
Γινάτι θες με άχτι,
άμυνες ξηλωμένες , έμενε να βαστά
Τότε ήταν που σ' έφερε θαρρώ
στου θέρους τη φωτιά , κύμα ακριβό
στης λήθης την γαλήνη , αρμυρό κατάρτι σε σκαρί
τ' απάνεμο του ύπνου της να βαστάς σε μια αναπνοή
Θάλασσα είναι ακόμα αυτή
μα θάλασσα είσαι κι εσύ
ποιος απ' τους δύο σας , τον άλλο φέρνει και κρατεί
ποιος μ' ένα όρκο αβάσταχτο τάχα θε να μου πει
Θάλασσα είναι.
Θάλασσα εσύ.
Πέρα από πόνο κι από λήθη των ματιών
το σύνορο στο φως της, ανάσα γητευτή
μακριά απ' τα σκοτάδια της, σαλεύει ζωντανή
με πάθη δαμασμένα στου χρόνου μια ρωγμή
έτσι πού τη λογίζονταν θαρρείς,
με την ατόφια αγάπη τους, οι αιώνιοι ναυτικοί
αυτοί που καλά ξέρουνε πάντα να την αντέχουν,
σαν στα τερτίπια της γυρνά , σ' ανέμου υποταγή...
Κι έμεινε θάλασσα αυτή
Και θάλασσα κι εσύ...
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά, Καββαδίας
Έργο " Η Θάλασσα Εσύ"
Οι Daiana Krall & οι Secret Garden, απλά απολαυστικοί
[ ..η θάλασσα για πάντα !! that's that!!]
Η ιδέα , παρμένη από ένα εκπληκτικό στίχο.. Αν δεν ήταν η θάλασσα και,.... Η ιδέα... Η ανυπότακτη ελευθερία , δικαίωμα στην ικανότητα να μην σε τρομάζει να νοιώθεις, στης θάλασσας το αιώνιο , για πάντα..... Σε ότι μας φέρνει η θάλασσα , που μένει πάντα ιερό....
.jpg)
.jpg)
.JPG)
