Άγριες Μέλισσες

Κι αφού

η ψυχή το θέλησε...

Βούισαν

μέλισσες λεύτερες

αναζητώντας στου κόσμου τις χούφτες

μια υπόθεσης τ' άχραντα γιασεμιά

Κι όσο

πεισμωμένα το πίστευε...

Πετούσαν με βούληση φωτιά

από του βορά τ' αγιόκλημα

στου νοτιά τους αέρηδες

κι από του βουνού τα θυμάρια

ως της πλάσης τις νοτισμένες συνοικίες

κι από της ανατολής τους μενεξέδες

ως της δύσης τους ματωμένους ανθούς

Κι όσο

να εγκαταλείψει αρνιέται...

Πάνω από του κόσμου τα μην και τα ποτέ

κατάσπαρτη γύρη χρυσαφένια το πέταγμα τους

Κι όσο

το συν των καιρώ λογάται...

Στων δαιμονικών ξεσπασμάτων τις ρωγμές

γητειά, νερό κι αλάτσι ιαματικό το βουητό τους

Κι αφού

η ψυχή το θέλησε...

Θε να βουίζουν

λεύτερες άγριες μέλισσες

αναζητώντας στου κόσμου τις χούφτες

της προσδοκίας της καλής την άχραντη επικύρωση

____________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ίσως ετούτος ο χιλιομπαλωμένος ντουνιάς να ήταν καλλίτερος, από πολλές μπάντες, μέσα από μια αγάπη σε άγριες μέλισσες...

Η αυθόρμητη καλοσύνη , θα εμπνέει πάντα τη θετικότητα...

Στον Μανώλη..

Τα Σοκάκια Της Γης

Στα σοκάκια της γης 

οι ισημερινοί στέρεψαν

τα βήματα λοξοδρόμησαν

οι πατρίδες υπέκυψαν

Κράτα μια ελπίδα μόνο

πυξίδα στην παλάμη

ακόμα κι απατηλή μα βάστα τη γερά

πάνω απ' τις ρότες των ξυπόλητων δακρύων

να φέγγουν στον πηγαιμό για την Ιθάκη

οι τελευταίοι εσταυρωμένοι

Γητειά και ίαμα βάψε

πάνω απ' του κουρελή του κόσμου

το ανυπότακτο σφρίγος

Ξόρκι και μαγγανεία γράψε

πάνω απ' του ανθρώπου την αιώνια πληγή

να κρατεί στην αναζήτηση του ριζικού του

_____________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου ρομαντικό που μου είπε, πως τούτη η γης , δεν ανήκει παρά σε κάθε άνθρωπο  της
& σ'  όλους εκείνους που δίχως πατρίδα η πυξίδα, 
έχουν το κουράγιο του "δεν γίνεται αλλιώς" και μια δύναμη αξιοζήλευτη...είθε καλοί οι άνθρωποι στο διάβα τους...]

Κατακόμβες

Κατακόμβες πολιτείες

των πετρωμένων και των αλαζονικών,

των μίζερων ικετών

και των αδέκαστων κριτών

θολερό και ασαφές το συνονθύλευμα

Άνθρωπος

ο υπό του φωτός γεννημένος

ο υπέρ του φωτός αλαλάζων πορευτής

του φιδιού το λεπιδωτό ντύμα

πως λογίστηκες απ' αρχής

Σε χθόνιους θεούς παραδομένος

ψυχής λειασμένης

την υπόσταση αποποιούμενος

θέλησης υπερβάλλουσας

την βροντερή κραυγή σου χέεις

Κραυγή αιώνια αιωρούμενη

εκ του σκότους τους λίθους αναδυόμενη

πως των παθών της φύσης των ανθρώπων

το αδάμαστο αψήφησες

όσο αυτό ερήμην των συντεταγμένων σου

με φολίδες το φως συσκότιζε

__________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Πίνακας / Κατακόμβες [ Ακρυλικό 80*40] 

Τραγουδεί, ο Κρητικός Χαρούλης

Ο προσωπικός μας μικρόκοσμος, ας μην μας αφαιρέσει την ευαισθησία και την ανθρωπιά, προς το σύνολο, όπου και ανήκουμε...Ας μείνουμε Άνθρωποι...