Crack Of Time [Twilight of Soul]

Captivated

in the jar

staring at the outside

Neither keen

on staying

Nor eager to escape

Brain cells

firmly surrounding a will

Heart cries

smashing the boarders of the jar

In the transparency

of a stimulating crack of time

released

all spare parts of thy

in redemption of a smashed jar glass

Alas

Eager to burst 

through brain cracks

Yet

Keen on regaining the jar glass captivity

Mysterious might it be

a crack of time

within the twilight streets of soul

Closed eyes
then that sound reuniting
all paths of freedom

___________________________

(c) E. Hatzidaki

    Jovi says....
.... listen to the sounds inside of you...
there..
stands your own ground & ring all bells of freedom..

Photo: Amir Vajs

Εκεί Άνθρωπος [Το ΣύΝορο]

Μικρός εγώ

κι επί του βηματισμού μου

όριο ουράνιος θόλος, σύνορο του απείρου θεού

κι επί την διανοίας μου

όριο θαλάσσιος βυθός, σύνορο της πυράς της γης

Μικρός εγώ

και

λίγος επί των ορίων μου

παλλόμενο στοίχημα προδιαγεγραμμένης δημιουργίας

Όριο δεν γνωρίζω

και κανόνα δεν προσκυνώ ανθρώπινο

Αρκούμενος

σε ταλάντωση αιώνια

προκαθορισμένων συντεταγμένων

από άγνωρο πλοηγό

καταμεσής 

ουράνιου θόλου και θαλάσσιου βυθού

θα πάλλομαι 

Εκεί

στης φύσης μου την ασημαντότητα

η ταπεινή περιγραφή μου 

Εκεί

στου μεγαλείου μου την πιθανότητα

η ατράνταχτη  απόδειξη μου

Εκεί Εγώ

Εκεί Άνθρωπος

Εκεί 

το φως μου

Εκεί και το σκότος μου

Εκεί Άνθρωπος

____________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Έργο / "Το Σύνορο" [Λάδι & Ακρυλικό - Τμήμα του Έργου]

Το Πορτραίτο [Ορατών & Αοράτων η Άλλη Οψη]

Πορτραίτο: Βησσαρίων Γκεκόπουλος [Λάδι]

Μα σήμερα

τούτο το εύκολο έχω να σε ρωτήσω

Πως

του φιδιού τη σάρκα

κάτω από του ζηλευτού ταξιδευτή των καιρών

την αμφίεση, 

άντεξες

Και ύστερα

τούτον τον δύσκολο θα σου απευθύνω λογισμό

Πόσο

της αποσύνθεσης το διοξείδιο 

ανάμιξη με της εν συνείδησης του λευτερωμένου

το οξυγώνο,

ανέκτηκες

Αιτία μου και διασπορά μου Εγώ

Πλάσμα αδύναμο, εγώ ν' ασφυκτιώ

με του φιδιού το πνεύμα

στου φθαρτού σαρκίου την αυταπάτης μου

Κάτω από το δέρμα του ερπετού

ωσάν σέρνω της φύσης της ανθρώπινης την ακολασία

Αναμεμιγμένη η ανάσα μου κι αυτή

παραδομένη, 

σε μνήμες οξυγόνου θεϊκού της καταγωγής μου

και διοξειδίου δηλητήριο της απάρνησης μου

Κι έμεινα να θαυμάζω

Κάτω από το δέρμα του ερπετού

σθεναρά ωσάν σέρνω

της φύσης της ανθρώπινης την αδύναμη θέληση

της θεϊκής μου σποράς τ' αγνάντι παράλληλα να έχω

τα μάτια μου ν' απλώνω

και το βάθος μιας πρωτότοκης ομορφιάς ν' αντέχω να θωρώ

____________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

       Έργο: "Evangelia" (Λάδι - Βησσαρίων Γκεκόπουλος]

       [...με αφορμή ένα πορτραίτο, άψογα κι όμορφα φιλοτεχνημένο, να υπερβαίνει το ατελές του πρωτοτύπου του...]

_________________________________________________________

Μια προσωπογραφία, είναι το πιο δύσκολο επιχείρημα ενός ζωγράφου...

Βλέπεις φίλε μου, αν καταπιάνεσαι με τα πινέλα, δεν υπάρχει διέξοδος, για αυτό που βλέπεις...Μαθαίνεις να βλέπεις πιο στοχευμένα, πέρα της εικόνας, που καλύπτει πάντα με την επάρκεια μιας ζηλευτής στρατηγικής, τη μισή αλήθεια που κρύβεται, για να γλιτώσει, απ' του Ηρώδη της κρίσης το μαχαίρι.

Γιατί αν επιμένεις να βάφεις τον κόσμο σου με χρώματα, ένα είναι μάλλον σίγουρο και αναπόφευκτο! ¨Όταν κοιτάς βλέπεις πέρα από αυτό που κοιτάς, και αυτό που βλέπεις είναι και αυτό που σε κάνει να θες να το αποτυπώσεις..

Κοιτάς τη θάλασσα και βλέπεις ένα ελεύθερο στοιχειό, αυτόνομο, δυναμικό, ειλικρινές...

Κοιτάς το σύννεφο και βλέπεις μια απόλυτη καταγραφή της ζωής που δυναμικά αλλάζει και εν δύναμή μπορεί να ανατρέψει και το πιο δεδομένο τ' ουράνιου στεγάσματος....

Κοιτάς τα πετούμενα και βλέπεις τη σοφία στους σχηματισμούς τους, στις κινήσεις τους, στο βλέμμα τους το καθάριο και ανόθευτο που πίσω δεν στρέφεται ποτέ...

Κοιτάς τα αγρίμια και βλέπεις τη φύση που κρατάει πάντα αμόλυντο το ένστικτο της επιβίωσης σε σχέση με το αχόρταγα εγωιστικό τ' ανθρώπου...

Κοιτάς τους καταρράχτες και βλέπεις τον αιώνιο κύκλο της ζωτικής ροής, που καμιά ανθρώπινη δύναμη η κατεργασία δεν μπορεί να αναχαιτίσει...

Κοιτάς τη βροχή και βλέπεις του νερού τον κύκλο, που με τους κύκλους της ζωής ομοιάζει, πεισματικά κι αξόδευτα...

Κοιτάς το πλήθος και βλέπεις τη λαχτάρα του ανθρώπου να ανήκει, να συμπορεύεται, να χάνεται τακτοποιώντας -μόνο εσωτερικά- τις ανασφάλειες της φύσης του, στην ασφάλεια του πολύ...

Κι έτσι αναπόφευκτα και μάλλον σίγουρα, όταν..Κοιτάς τον Άνθρωπο...

Βλέπεις το δάκρυ πίσω από το χαμόγελο, την ανασφάλεια πίσω από το δυναμισμό, την αμφισβήτηση, όταν αυτοπεριγράφεται ως όλα αυτά που θα ήθελε να είναι μα δεν είναι σίγουρος πως είναι, την κραυγή της μοναξιάς ανάμεσα στους πολλούς, την αγωνία του πόνου πίσω από την περηφάνια, την αδιαφορία πίσω από την ευτελή τυπικότητα, την καλοσύνη και την ακεραιότητα πίσω από το σκληρό βλέμμα, την ομορφιά και το χαρισματικό πίσω από την ταπεινότητα, την ανελέητη κραυγή ανάγκης  η την αδιαφορία πίσω από τη σιωπή, το παράπονο πίσω από την σοβαρότητα, το αντίο πίσω από μια ρωγμή η το κάλως ήρθες πίσω από μια σιωπή, την χαρά την ελπίδα τη λαχτάρα, η και τη συντριβή πίσω από το γέλιο, το νοιάζομαι πίσω από ένα καταναγκασμό, η το φεύγω πίσω από μια χαριτωμένη στερνή περιστροφή ...

Αν ζωγραφίζεις έχεις την αιώνια ευχή και κατάρα ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ....

Τη μισή αλήθεια που κρύβεται πάντα κάτω από την χαρισματική ανθρώπινη ποικιλότητα έκφρασης.. Την πιο μαγευτική "εικόνα" μιας ολότητας.. εξίσου αναπόφευκτης όσο και το πολυδιάστατο της ανθρώπινης ψυχής έναντι της εικόνας και της κίνησης της ύλης μας...

Αυτό που θα με μαγεύει πάντα στη ζωγραφική και αυτό που με μάγεψε όταν είδα άξαφνα τούτη την προσωπογραφία μου, που με απίστευτη δεξιότητα φιλοτέχνησε ο Βησσαρίων, δεν είναι η αντιγραφή -που ακόμα κι αυτή αποτελεί μια μαγευτική δεξιότητα του καλλιτέχνη, αλλά είδα εμένα, με ότι αλήθεια ενυπήρχε πέρα της στατικής εικόνας... 

Δεν θα μιλήσω για τέχνες που δεν κατέχω, μα κλείνοντας τούτο το ταπεινό ευχαριστώ στον καλλιτέχνη φίλο, θα καταθέσω το καλό που είδα να έχει κάνει η ζωγραφική σε όσους καταπιάστηκαν με αυτή....

Για μας, τους κουζουλούς με τα πινέλα, κάθε τοπίο, κατάσταση, κάθε κομμάτι της φύσης, είναι μοναδικό και σημαντικό! Τίποτε  δεν μπαίνει σε ένα τσουβάλι με τα "πολλά"...

Ακριβώς για αυτό, κι η Συμφωνία-Κώδικας ετούτης της Τέχνης, είναι απλή! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, σημαντικός  και πολυδιάστατος ..

Αν κάτι έχει να σου μάθει ένα Πινέλο, είναι η αποδοχή κι ένας σεβασμός σε τούτη την σημαντική ολότητα ! Ο σεβασμός στην ζωή και τα πλάσματα της...

Και σήμερα θαρρώ το σημαντικότερο που μπορεί να βιώσει η ανθρώπινη φύση μας, τόσο μοναδικά να είναι όλα, που να σε αναγκάζουν, να κοιτάς και να βλέπεις...

Και πόσο όμορφα το είπε η Τάνια με το Βασίλη, σε ένα απίστευτο κομμάτι, που αγαπώ από παιδί....Απολαύστε τους...

Δίχως Περιστύλια

Καθώς τα περιστύλια
ένα ένα 

γκρεμιζόταν

τα τείχη του Καβάφη

φάνταζαν 
-ακόμα κι αυτά-
 μυθοπλασία ζηλευτή του νου

αισχρά αυτοσχέδια

ανόσια οξυγόνωση του ανυπόστατου

 αυτάρεσκα ετοιμόροπα 

κρυψώνα της αλήθειας του ανθρώπου

αυτόνομα παλλόμενα
σενάρια προβολής

πάντα στον κατάλληλο θεατή

Ασφυξία

Δεν αρκούσε 

πια χειροκρότημα κανένα

Πέταξε τα ρούχα

ξέπλυνε το ξεφλουδισμένο μακιγιάζ

αποστασιοποιήθηκε 
 ρόλων και σανιδιού

τους χάρισε και το χειροκρότημα 

και 

Έφυγε 

δίχως επιστροφή

δίχως ενοχή

δίχως περιστύλια

Απέριττα 
&

Ελεύθερα 

__________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ ....θυμάμαι έφηβη...λάτρεψα τα δύο ωραιότερα τραγούδια του Βασίλη, που πριν από πολλά χρόνια, είχα την χαρά να τον ακούσω να τα τραγουδά ακαπέλα,  στο τότε στέκι την  "Ενοδία" 

....κι η σκάλα σιδερένια και ναι, μένουν πάντα οι λίγοι..
αυτοί, οι κουζουλοί...

...που ζουν για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να τους κάψει..!]

Αυλακιές Θαλασσινές

" ...

Λογίστηκα 
              το βάθος της, κατάδυση

Στοχάστηκα 
               την αλήθεια της, ανάσα


Προσκύνησα
               την ιδιαιτερότητα της, λύτρωση


Ενδύθηκα
               την αύρα της, μετουσίωση


Κατανόησα
               τις δυνάμεις της, μετάληψη



Η ανάγκη μόνιμη
                             Μια κατάδυση
                             να την περιγράψω

                             Μια δύναμη 
                             να την κατανοήσω 

                             Μια ανάσα 
                             να την αγκαλιάσω 

                                                        Μια θάλασσα
                                                        Δυο πινέλα, μια σπάτουλα
                                                        Θεϊκή διασπορά
                                                        Εις άπειρον
                                                        Αυλακιές Θαλασσινές

____________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Έργο λάδι και ακρυλικό (τμήμα)

Θηβαίος, με μια Βαθιά Άγρια Θάλασσα

& Μια Νυχτερινή Ευχή ..
...για Ταξίδια Μακρινά σε Χρόνια με Ρίζες & Δέντρα...

                                                        

         

Διάσπαρτος Θεός

Την έβδομη μέρα

χαλαρώνοντας, άπλωσε την διάθεση του 

στον καμβά

Ολοστρόγγυλος, ανάγλυφος και τρισδιάστατος

φιλοτεχνημένος ανισόπεδα 

με πινέλα και σμίλη άρτια δουλεμένος

Απλά ένα τέλειο πόνημα

μια δημιουργία ισάξια των προδιαγραφών της διάθεσης

Χάιδεψε στο απέραντο του δημιουργήματος

με μια ανάσα άνεμο γητευτή

των ποταμιών 

τις όχθες και του κρυστάλλινου νερού τη ροή

τις ανυπόταχτες πέτρες και τα βράχια 

του βουνού

τις φυλλωσιές και τις αιχμηρές πευκοβελόνες

των δασών

των νεφελών την κίνηση

να συλλέγει της θάλασσας το ύδωρ, σε ταξίδι νωχελικό

Και τα μάτια χόρτασε νωχελικά 

στο τελευταίο χρώμα που ελευθέρωσε, το ανάγλυφο να καλύψει

χύνοντας το λεύτερα ν' απλωθεί, όπου χωρά

και το πε θάλασσα και το άφησε λεύτερο, 

την αύρα του φυσώντας του

να γαληνεύει, να πλαταίνει, να βαθαίνει, να οργίζεται, να μιλεί

...............

Κι έκανε ένα λογισμό....

   Θα ήταν ενδιαφέρον, να παρατάξω τώρα άσπρα και μαύρα πιόνια, 

   σε τούτο το περίτεχνο μωσαϊκό τοποθετημένα...

   όλα κατ' εικόνα και ομοίωση της αύρας μου, που είναι όλα..

   Δεν θα ξέρουν τις κινήσεις

   κι απ' τους κανόνες, πάλι λίγο θα λογούνται

   και λιγότερο θα νοούν

   μα πιότερο των ορίων τους θα γυρεύουν ν' αφεντέψουν

   Θα εξελίσσονται, 

   ως ζωντανές οντότητες

   γιατί επιθυμώ κίνηση σε τούτη τη σκακιέρα πάνω

   θα δημιουργούν η θα καταστέφουν

   θα χαίρονται, η θα συντρίβονται 

   θα αγαπούν, θα μισούν, θα αδιαφορούν

   μα πάλι δεν θα νοούν το σκηνικό της ολότητας

   Έτσι αρμόζει

   έτσι στήνεται μια ενδιαφέρουσα παρτίδα

   Γιατί αρμόζει

   μια κίνηση τελετουργική άσπρου και μαύρου

ενοποίηση του διάσπαρτου θεού

___________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Έργο λάδι και ακρυλικό, με σφουγγάρι και σπάτουλα (τμήμα)

   

     [ ...τι κακό έχει, η ζωή να είναι άσπρο η μαύρο... Το γκρίζο, ήταν έτσι κι αλλιώς πάντα μια συναλλαγή μετά συμβιβασμού...]

    

   

ΖΩΗ [Πύρινη Φωτιά]

Τρέχα με τη ζωή

και Ζωή γίνε
...

Σε μια παρανοϊκή βουτιά

καταβυθίζοντας το στερνό οξυγόνο, 

τ' αθάνατο θεριό

να καλοπιάνω, 
ποτίζοντας το με πυρά αέρινη

και μ' ένα λημασμένο μουγκρητό

-ωσάν αυτό των άγριων θεριών, των λαβωμένων- 
ανάσα ν' απαιτώ

απ' το Θεό των κουζουλών,

αυτόν, 
που τη ραχοκοκαλιά του νου, 
με δύναμη ζηλευτή διαρρέει ορμητικά

εναρμονισμένος 
στης ικεσίας 

την αδιαπραγμάτευτη, ζωώδη κραυγή 

Και βούλιαξα

κατάστηθα του βυθού
και ομοούσια του υδάτινου βρυχηθμού

κι άλλοτε

το θεριό το ιερό αισθανόμουν να διαπερνώ

στην πύρινη υδάτινη κλίνη του
χέρια ικέτες απλώνοντας, καλώδια ηλεκτροφόρα

κι άλλοτε 

της  ψυχή σου το διάφανο φως, να διασχίζω
στην κρυστάλλινη καθαρότητα του
λογισμούς ικέτες απλώνοντας, τυφλά ψαύοντας,
ένα καλό αγωγό ζωής 

στ' άγιου οξυγόνου της την ανάσα

Σήκωσε κύμα το θεριό

λες και σε τόπο αρένας ιερής, τις αντοχές μας ζυγιάζοντας 
αναμετριόμασταν 

σε μιας προσευχής το θείο μεγαλείο

Σήκωσε πείσμα κι η ψυχή

λες και σε τόπο μυστικό γεφυρώναμε 

της θάλασσας και της ψυχής τον όρκο το αιώνιο

με μια μετάληψη ζωής

κάπου στο έσχατο της μέρας σύνορο 
στο δειλινό της πλάσης

Κι όμως ήξερα 

κι ήξερα από πάντα

Ορμώντας
στο Μεγάλο Κύμα 

Γίνεσαι
Θάλασσα, Άνεμος, Ζωή

Μια 
Πύρινη Φωτιά

______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο ["ΖΩΗ" Πύρινη Φωτιά]
λάδι κι ακρυλικό, σε δυο καμβάδες

   

  [Μια ικεσία, να την τολμάς στα πιο παράδοξα ιερά

      μέσα από το πιο παρανοϊκό μουγκρητό....

αυτό που αυθόρμητα γεννά η ψυχή, αγκαλιάζουν και γιγαντώνουν οι αισθήσεις & τελικά αφουγκράζεται η Ζωή...

5/9/2017 ]

Εν ΕποΧές [Εν Ριπή Ζωής]

Εποχές...

Εν Νεφέλες

Εν Λιακάδες

Εν Λευκό

Εν Πορφύρα

Πείθουν;

Ένα έσχατο στοίχημα!

Εν Πειθώ

Εν είδη Λύτρωσης

Εν Ριπή Ζωής..

Στην αιφνίδια γεωγραφική ακρίβεια τους

μια χρονική ευελιξία αιχμής

Συνεχής προσδιορισμός

μιας άψογης χαρτογράφησης

των ιερών και όσιων κραδασμών

Εν βάθος ρωγμών, Μεταίχμια Ζωής

Τις ψηλαφώ, τις γεύομαι!

Να καταλάβω,

στον ιερό ψαλμό τους να τις αισθανθώ

στη ζοφερή τους δρασκελιά, να τις αφουγκραστώ

να εναρμονίσω της φλέβας το αίμα με το ποτάμι τους

ενόσω θα με ξεγελούν,

σφηνώνοντας τις αλήθειες τους

μέσα στου μύθου τους τις σκιερές γωνιές

Και σ' ένα ατέρμονο θεατρικό,

να τις προκαλώ και μαζί να τους αφήνομαι να με ελκύουν

Ωσάν όμορφα μακιγιαρισμένες πόρνες άλλοτε

κι άλλοτε πάλι

ναυαγισμένες πανοπλίες αχθοφόρων κατάκοπων,

εν χρώματα και παλιοσίδερα,

εν νεφέλες και ικεσίες

νωχελικά ενθρονίζοντας συστάδες από άχρηστες λέξεις

κι ακατάπαυστα σφυροκοπώντας

με μια σμίλη ζηλευτή

το Χρόνο των ενοικούντων εν αυτές

κι αυτός

βαμμένος με του χρώματος το πολυδιάστατο σφρίγος

τρεκλίζοντας αναρριχόμενος της ύπαρξης μου

το ασταθές οικοδόμημα

Ακατάπαυστα ψιθυρίζοντας πάντα...

Σιωπηλές απειλές λήθης,

η και ενυπόγραφες παραχωρήσεις μνήμης

ανασταλτικά της οκνηρής ακινησίας των θνητών μου κραυγών

ωσάν του χάρτη παραβάτη, επιδέξια ταξιδεύοντας με

εκ των στεγανών προορισμών αποσπώντας με

ως τα μύχια των καιρών μου

Εν ΕπΟχιές

προδιαγεγραμμένα εφαπτόμενη

σε επίγεια μέθεξη

υπό του ιερού ουράνιου ταβανιού το ιδεατό στερέωμα

και επί του εκτείνοντος κλώνου την χειμαρρώδη ικεσία

Εποχές

Οι λατρεμένες...

Οι αιώνιες...

Εν Είδη Λύτρωσης

Εν Ριπή Ζωής..

___________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ Έργο Λάδι/Ακρυλικό]

Seasons in movement ...

Passengers are kindly required to mind the Gap in between !

No limit, but Infinity....