Φωτιά Μου

Στάθηκα

ν' αφουγκραστώ 

την ανάσα, 

ποτισμένη από καπνό

την ανάγκη, 

ποτισμένη από σάρκα

το γέλιο, 

δακρυσμένο από σταγόνες βροχής

κι άγγιξα

ένα στριφτό χρόνο

ένα καπνό σύννεφο

και το σμίξιμο, δαιμονικό

Πυρά Φωτιάς

κι εσύ να ψέλνεις,

μια ακατάπαυστη τ' ονείρου συντριβή

μια ασυμμάζευτη τ' ανέμου την προσταγή

μια άσβηστη στις άκρες της γης

Φωτιά

σε ορίζοντες άγνωρους 

στέκια ανατρεπτικά τ' ανέμου

σκαριφήματα γυμνά παραδομένα, 

σπονδές στης Ηούς την πρώτη κραυγή

Και τότε,

ύμνησα 

ένα άγνωστο θεό

κι ένα γνώριμο δαίμονα

Κοίτα!

Mη τρομάξεις

μήτε με το θεό

μα μήτε και με το δαίμονα

Φωτιά είναι μόνο

όπου κάνει

 Ζωή

_______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ο Αλκύνοος θα μιλήσει για μια αιώνια Φωτιά

Μετά θα αφήσω ένα Θηβαίο, να τη σβήσει μελωδικά με μια Βροχή...

Μη γελιέστε, κι οι δύο το ίδιο λένε...