Χοάνες των μεσημβρινών

Σε σπασμένους

του νου μεσημβρινούς

βαθιά της λήθης η χοάνη να καρτερεί

στα σπλάχνα της , τροφή λύτρωσης

Σε απύθμενες

της σιωπής ραϊσματιές

απαράδεκτο παζάρι ο χρόνος στήνει

στα πνευμόνια του, χειροκρότημα ματαιόδοξο

Κι εγώ σε πείσμα

της στιγμής

αυτής των πολλών και των φαφλατάδων

Σε κρατώ,

και τις χοάνες κατακερματίζω

Σε αναπνέω,

και στο παζάρι του χρόνου σε χαρίζω

Σε έχω,

και τις χοάνες ,

στου χρόνου τους μεσημβρινούς

δίχως οίκτο , ποδοπατώ

Σε αγαπώ,
και ένα κομμάτι της καρδιάς
σε ανέμους χαρίζω

_______________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Paintings: Rodeca Toth Poiata
Chris Rea...
(he insists!and I say, nothing worths, unless you loose a little bit on the way...)

Φωτιά Μου

Στάθηκα

ν' αφουγκραστώ 

την ανάσα, 

ποτισμένη από καπνό

την ανάγκη, 

ποτισμένη από σάρκα

το γέλιο, 

δακρυσμένο από σταγόνες βροχής

κι άγγιξα

ένα στριφτό χρόνο

ένα καπνό σύννεφο

και το σμίξιμο, δαιμονικό

Πυρά Φωτιάς

κι εσύ να ψέλνεις,

μια ακατάπαυστη τ' ονείρου συντριβή

μια ασυμμάζευτη τ' ανέμου την προσταγή

μια άσβηστη στις άκρες της γης

Φωτιά

σε ορίζοντες άγνωρους 

στέκια ανατρεπτικά τ' ανέμου

σκαριφήματα γυμνά παραδομένα, 

σπονδές στης Ηούς την πρώτη κραυγή

Και τότε,

ύμνησα 

ένα άγνωστο θεό

κι ένα γνώριμο δαίμονα

Κοίτα!

Mη τρομάξεις

μήτε με το θεό

μα μήτε και με το δαίμονα

Φωτιά είναι μόνο

όπου κάνει

 Ζωή

_______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ο Αλκύνοος θα μιλήσει για μια αιώνια Φωτιά

Μετά θα αφήσω ένα Θηβαίο, να τη σβήσει μελωδικά με μια Βροχή...

Μη γελιέστε, κι οι δύο το ίδιο λένε...

Ψυχή Ενιαία

Ivan Aivazovsky / National Museum of Russia Leningrant

Στις ραψωδίες του νου

κυματοθραύστης η νυχτιά

Στου βράχου την αιχμή

χάδι η αρμύρα από ένα κύμα

Mα..

Στου γέλιου σου τις απόκρημνες κορυφές
τα κύμβαλα μιας νυχτιάς αλλόκοτα ικετευτικής
στων λέξεων τους ακρογωνιαίους γκρεμούς, ο ψίθυρος
στου κόσμου τη βουή χαρτοπόλεμος το πέπλο της νυχτιάς

Και να σκορπά
αχόρταγα του σύννεφου την προσταγή
Και να γυμνώνει
επάξια στους μενεξέδες μιας Ηούς την επιβολή
Και σε προορισμού μακρύτερα του μακριά
να ανασαίνει ότι του χρόνου τ' άσκοπο, ποτέ δεν θ' αναιρέσει..

Κι η νύκτα να ακροπατά γατίσια
                   καθώς οι ρόδες τρέχουν
                   διασχίζοντας του γκρίζου την ορμή

Και το πέπλο της να ροκανίζεται τρωκτικά
                   σε μιας ανάσας διαφυγής
                   τσακίζοντας του ορίζοντα το διαχωρισμό

Μα πόσο θέλω μια νύχτα τέτοια
                   να σε αφήσω στον άνεμο
                   εκεί που οι άγγελοι κι οι δαίμονες
                   σμίγοντας τις ανάσες τους, αποκτούν ψυχή ενιαία

Κι οι στιγμές 

μια νύκτα απέραντη στο θέρος

________________________________________
(c)  Ε. Χατζηδάκη
      Painting: Ivan Aivazovsky 
      [ 1817-1900, Russian Academic Classicism]
      Μουσική: Seal & Concha Buika