Θάλασσα από Νεφέλες

[ Οι σκιές σκληράνανε μαζί με το κριθάρι.
Και οι πέτρες κάτω στο ποτάμι καίνε.
Δε μπορείς άλλο να ρωτάς τον άνεμο…
Όταν γλυκαίνουν τα σταφύλια,
το αύριο πηδάει πίσω απ’ τη μάντρα τ’ αμπελιού και φεύγει.
Οι σκιές σκληράνανε.
Οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν.
Απαιτούν να ειπωθούν…

 Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλαγος
και η φωνή μου θα σε φτάση…]

Τ. Πατρίκιος/ Το μεγάλο γράμμα

- . -

Καταμεσής 

των δύο Ιερών Θεριών της αρμονίας

Θάλασσας και Νεφέλης

Το ζοφερότερο και αγριότερο θεριό  τη φύσης

συνάντησα

Kαι όχι

δεν ήταν 
του Eliot ο ομιλόντας "κεραυνός"
μήτε και του Baudelaire ο Διάβολος

Εκεί

ανάμεσα 

στο ναι και το όχι

παράπλευρα 

του σχεδόν και του ακριβώς

ανεπανόρθωτα της φυγής

που μιλεί , η σιωπά την ουσία

υπό την αμφιβολία 

του πολύ, του μέτριου η και του τίποτα

Εκεί έμμελε

να συναντήσω και να κατανοήσω

το έκπτωτο θεριό τ' ανθρώπου
μαζί κι αυτό

που εμένα διαφεντεύει

-alas-

τον ίδιο το θεό και διάβολο μου

Εμένα!

Ω ! οι υπέροχοι Δαίμονες

που

ποτέ δεν ήταν οι άλλοι ακροατές

Ω ! οι υπέροχοι συνταξιιώτες

που 

ποτέ δεν ήταν οι άλλοι θαμώνες του σκαριού

Ω ! οι θεαματικές Αλεξάνδρειες

που

πάντα και για πάντα είμασταν 
οι θαυμαστοί εμείς μονάχα

Μετά

άρπαξα το πινέλο
κι αυτό πιότερο με αγάπησε

μιλώντας πάντα με μια απίστευτη ειλικρίνια του

 τον Θεό και τον Δαίμονα 
Εντός

Και το άπειρο του Ανθρώπου
αιώνια υμνώντας 
Κάπου ανάμεσα
σε Νεφέλες και Θάλασσα

________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Mare di Nuvole" / Λάδι & Ακρυλικό

[ ....όχι, δεν λογώ τα θέματα μας να είναι οι υπέροχοι "άλλοι" ! Το αιώνιο του θέματος μένει το απελπιστικά εγώ μας, τι αφουγκράστηκε, τι σιώπησε, τι αρνήθηκε να αντιληφθεί και τέλος, τι κρέμασε μεταίωρα καταμεσής θάλασσας και ουρανού...
Ω ! Αφεντάδες τρανοί, εμείς....]

Άνεμος [Ανυπότακτη Κραυγή]

"Να αφρουκασε τ' ανέμου τη βουλή..

  Πάντα από κάπου έρχεται

  και πάντα κάπου πηγαίνει

  Πέρα από εκεί που τολμάς εσύ..."

Με ένα χαμόγελο ακίνητο

νεκρικά σιωπηλό ροκάνησα την διαβατάρικη αφή

Αιώνια από κάπου ερχόταν

Και κάπου θαρρείς πως πήγαινε

Δεν έχει σημασία που

Και διαφορά καμιά δεν κανει το πως και το γιατί

Κινείται

Αναμοχλεύεται

Σε γαλήνη δεν παρακμάζει ποτέ 
τούτη η ορμή

Μεσοστράτια δεν κατέχει
και μέση δεν γυρεύγει

Το μόνο που τον μερεύει

είναι ο πηγαιμός, ένας ασταμάτητος πηγαιμός
δίχως συντεταγμένες σταθερές

Μήτε κι οι ιερές Ιθάκες τον καρτερούν

Ποτέ του δεν τις ονειρεύτιηκε

Και γι αυτό η τροχιά του 
στρυφογυρνά σταθερά τριγύρω του

Εγωπαθικά θαρρείς

στροβιλίζεται γύρω από την αιώνια υπόσταση του

πλάθοντας και διαιωνίζοντας μύθους

που τυλίγοντας τους γύρω από την υφή του
όμοιος με βυθό σκοτεινό γίνεται

Δεν γυρεύει

μήτε τη θάλασσα, μήτε και τη στεριά

αδιάφορα του είναι όλα της πλάσης τα θεριά

γιατί ξέρει καλά 
πως είναι το αγριότερο 

Κι οι άνθρωποι

κι αυτοί

απλά εκεί, σημαδούρες στο πέρασμα του

ένα μέτρημα των γεωγραφικών του πλατών και μηκών

Σημεία στίξης η και αναφοράς

σε προτάσεις με ημιτελή κι άγουρα νοήματα θαρρείς
που ποτέ του δε μετέφρασε

Δεν τους κατάλαβε

κι αυτοί πάλι, δεν νοιάστηκαν να εξηγηθούν

κι έτσι πορεύτηκαν

σε τροχιές παράλληλες

σε άξονες αδιάφορων εξισώσεων
και ακόμα πιο αδιάφορων αποτελεσμάτων

Στέκομαι ακόμα σε ένα δώμα
στο χωριό

με εκείνο το χαμόγελο το ακίνητο
που έχουν τα παιδιά τ' ανέμελα

νεκρικά σιωπηλό στην διαβατάρικη αφή τ' ανέμου

Και στάθηκα πολύ
Καιρούς και Εποχές 
αμέτρητες

Και σαν πολύ σταθείς

-λέει ο μύθος-

ένα με το διαβατάρικο του γίνεσαι κι εσύ
Κάποτε στου Νοτιά την κάψα
Κι άλλοτε στου Βοριά την παγερότητα 

Και περγελώντας σημεία στίξης και εξισώσεις
αποτελεσμάτων αδιάφορων

Και περιφρονώντας θάλασσα και στεριές
σταθερών συντεταγμένων

Μια Φυγή
το αιώνιο ζητούμενο βαστάς
σε μια ανυπότακτη κραυγή

Κι Άνεμος 
περαστικός κι εσύ λογάσαι 
Θεριό 
αέρινα αδάμαστο
καιρούς και εποχές περνοδιαβαίνεις
μ' ένα θρόισμα
δίχως συντεταγμένες
________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Άνεμος" [λάδι & ακρυλικό]
Το τραγούδι:  Αύρα - Παναγόπουλος
[.....γιατί ένας άνεμος ξέρει να κουβαλάει μεσ' τη σιγή μιαν ανυπότακτη δυναμική κραυγή..]

Kind of feeling

walking on the edge of my boarders
Kind of WIND I feel..

Νησιά ΙΙ [Απ' Άκρη σ' Άκρη Του Νερού]

Ούτε το όνειρο κι ο πληθυσμός του 

από σπασμένες εικόνες ,

Ούτε το παραλήρημα με τον προφητικό του αφρό

ούτε η αγάπη με τα νύχια και τα δόντια της μας φτάνουν..

Πέρ' από μας,

στα σύνορα του είμαι και του γίνομαι 

μια ζωή πιο ζωντανή μας θέλει...

[ Octavio Paz / Πέρα κι απ' την Αγάπη 

Από τη συλλογή Η Πέτρα του Ήλιου ]

[......]

Νησιά

Ξόρκια κατάσπαρτα του νερού

και των πελάγων τεμαχιστές

ήλιου τα κάτοπτρα τα εξόριστα

της γης αποστατώντας,
δραπέτες

αιώνιοι της θάλασσας εραστές...

_____
Το καικι εκεί
καταμεσής του πελάγου
σημαδούρα θαρρείς μιας μέρας στο φως
Στα Νησιά
αυτά που περπάτησαν τα βήματα μας
αυτά που φυλακίσανε το φως μας
αυτά που φυλακίσαμε εμείς
αυτά που μας λευτέρωσαν τελικά
 _______

Νησιά

Θαλάσσιοι αλήτες τροβαδούροι

βαστούν αιώνια ζωής καρπό

του πεύκου τη μύχια φωνή

της πέτρας την ιερή σιγή

του βράχου το πρώτο ξύπνημα...

Νησιά

Τεχνίτες σμιλευτές ακούραστοι

της θάλασσας το συμπαγές σαν πελεκούν

στήνοντας σκαλιά ως το πιο ψηλά

για μια τόσο δα θωριά ανυπότακτη

στης ζωής το πολύ και το άξιο

σαν τα χρώματα του διαλαλεί στο δείλι...

Νησιά

Τα πάτησα

Τα ανέβηκα

Τα μύρισα
Τα σεργιάνησα

Λίγο πριν το δείλι
τα σβήσει προστατευτικά
στην μακάρια αιωνιότητα τους

Ένα δείλι 

στου πελάγου την ανελέητη απλωσιά

μια τουφεκιά,
στου ήλιου τη κάψα τη μαλαματένια

χρυσό κι ασήμι,
μέταλλο 
στης πλάσης το αβάσταχτο πολύ

να βαστά αντανακλάσεις,
λάφυρα κλειδωμένα ιερά

στου αρχιπελάγους το λεύτερο βυθό

________

Όλα ίδια θαρρείς
πελεκημένες οι γραφές
και το κύμα 
κι αυτό τις σεβάστηκε
 και το πέλαγος
κι αυτό τις λικνίζει

κι ο χρόνος
κι αυτός
τις πήρε αγκαλιά
σε ένα ταξίδι τελευταίο
απ΄άκρη σ' άκρη του νερού
 ____________


(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Islands II / Λάδι

[ ...σαν κοιτάς τη θάλασσα ώρα πολύ, 
γαληνεύει της ψυχής ο δαίμονας ο επίμονος, έλεγε η γιαγιά μου..
οι δαίμονες της ψυχής των θνητών δεν μερεύγουν ποτέ, 
μα είναι που κοιτώντας το νερό, μερεύγει ο υπόλοιπος κόσμος και σε σιγή εξατμιζεται...]

Go create...says the painter!