Το Χωράφι της Ψυχής

Απορία 


Τη θάλασσα ερώτηξα, κι αυτή βουβή εστάθηκε
τα κύματα της σε σιγή λογισμού παραδίδοντας

 

Λογισμός

μηδέ τ' ανθρώπινο το χέρι

μήτε και τα έργα και τα σχέδια του ανθρώπου

μηδέ κι η εξίσωση

μηδέ και η απάντηση,
στων καιρών το στροβίλισμα, θαρρείς μια εκκρεμότητα

Το σύννεφο συνάντησα, μα και τούτο αναρωτιέται
δραπέτης της ρότας του, στ' ανέμου τη βουή 

Συναίνεση

μηδέ το γνωστό

μηδέ και το άγνωρο στον αντίποδα του

μηδέ και του ανθρώπου η βούληση στης μοίρας το ενάντιο
μηδέ και της άμμου τα κάστρα τα ολιγοήμερα  

Αναίρεση

μηδέ το χθες

μηδέ το εδώ

μηδέ και το πάντα

μηδέ η γνώση

μηδέ η λήθη

μηδέ η νίκη, η και η ήττα

Λύτρωση


Μα τότε

άνεμος αγύρτης μίλησε βροντερά 
του τίποτα περιηγητής και του πολύ ιερέας

Μηδέ άλλο

από όλα μαζί 

μηδέ και τίποτε  αποκομμένο απ' όλα...

Παραδοχή

Χρυσό και κέδρος
Ασήμι και αμόνι
Στο έλεος της αρμονίας τους
της ζωής το ανυπέρβλητο πειστήριο

Αρμονία


Κι ο κήπος μαλαματένιος
σαν της ψυχής το ανυποψίαστο
του κόσμου το χρυσάφι συναντά

____________________________________________________________________

Αρμονία, θα είναι πάντα όλα και τίποτε μεμονωμένο από τα όλα. Και σίγουρα η φύση ξέρει τα τερτίπια καλιά κι από τ' ανθρώπου την αλαζονεία, πέρα κι από τ' ανθρώπου τη βουλή!

Και τότε, έστησα λεύτερα χρυσαφένια στροβιλίσματα, στο χωράφι της ψυχής! 

Κρατώντας όλες τις απαντήσεις!