Το κοχύλι
Η εποχή του Κοχυλιού
Κι αυτή αιώνια εκεί
Η Θάλασσα
Το κοχύλι κι η Θάλασσα
Θάλασσα παρά τέταρτο
κι Εσύ
Ζερβά του θεού
Παράλληλα της Κόλασης
Κατάσαρκα της Ζωής
Ένα βλέμμα κύμα
ένα μαζί και τα δυο στοιχεία
ορμητικά να εισβάλουν
στην γαλήνη
να τρικυμιάζουν το νερό
με αρχέγονες πτυχώσεις
Στις ξάγρυπνες απλωσιές του κόσμου
πήρε να βραδιάζει πια
η μήπως να ξημερώνει
τι σημασία έχει, όταν οι πτυχώσεις
παραδίδονται σε πυρά
Όμοιο το βάμα της Ηούς
με εκείνο το αποκάμωμα του ήλιου στο δείλι
Ίδιο το ξημέρωμα με το δείλι
Λιώσιμο χρυσαφιού
Η νύχτια μάλλον,
αυτή,
μένει να αλυσοδένει
περίτεχνα πάντα
κρίκους ευθυτενέστατους
από λιωμένο σκότος και φως
στο πιο παράδοξο κράμα ζωής
ωσάν τον πηγαιμό και τον ερχομό
κύματος αιώνιου
στην αιώνια γιορτή μιας ψευδαίσθησης
εξ' ορισμού καθαγιασμένης
εξ' αδιαιρέτου ελκυστικής
εξ' ολοκλήρου μεθυστικής των αισθήσεων
Και σε ένα χορό μυσταγωγικό
ραντίζοντας τα βήματα
των αποκοιμισμένων ψυχών της γης
λύτρωση να γυρεύει
από την ίδια της την σιωπηλή ύπαρξη
Η Μελαγχολία
Τι ζητά ένα κοχύλι
σε τούτη την ματιά, στην εποχή των ανέμων μου
Και τι αλυσίδες
της θάλασσας τις νυχτιές ελκυστικά όμηρους βαστούν
Κι οι εποχές,
κι αυτές
τι λογούνται από του θερισμού το δρεπάνι
κι από του σταχυού το σιωπηλό αναφυλητό
Βραδιάζει
η ξημερώνει
δεν λογώ και μήτε με νοιάζει
Η Αίσθηση
Καθώς λιώνει του ήλιου το χρυσάφι
Σκοτεινιάζοντας το υδωρ της γης
Όλο πιο έντονο το λευκό του κοχυλιού
Κι όλο τα μάτια καρφωμένα
στης νυχτιάς τη αγιοσύνη
Κι όλο βραδιάζει
όλα μια νυχτιά, ως την Ηω
Ζερβά του θεού
Παράλληλα της Κόλασης
Κατάσαρκα της Ζωής
Εφαπτόμενα της ματιάς σου
Σε μια πτύχωση
Μια πτύχωση Πύρινη
__________________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Λάδι & Ακρυλικό ..in harmony!
[ .... αφουγκράζομαι τη θαλάσσια μουρμούρα ώρες,
ίσαμε που οι πτυχώσεις της έγιναν πύρινα χρώματα
στις κόρες των ματιών και των αισθήσεων...]
