Ψυχή Εφαπτόμενη

[...not what you see,

what remains within a brain storming...This is..]

_________

Στη γάζα τ' ουρανού

έχανα πάντα την αντανάκλαση

Μα ήταν και πάντα 

το ιερό θεριό που τη βαστούσε

στις παρυφές τ' ουρανού 

Στα χρώματα του καμβά

μου ξέφευγε πάντα η απόχρωση

Μα ήταν και πάντα

οι ιερές υδάτινες ίνες που την άναβαν

στις κορυφές του σκοτεινού αμμώδη βυθού

Αντανάκλαση και απόχρωση 

τώρα βαστώ κι ορίζω
 εφαπτόμενα του πυρήνα της ψυχής

με μάτια σφαλιχτά, 
η και ανοικτά

η ίδια αιώνια αποτύπωση

Στου ανέμου 

τους άβατους πρόποδες, μια φωταψία

Στης σκοτεινιάς 

τις μυστικές κορυφές, ένα δέος

Και στης τομής τους 
το σύνορο το δελεαστικό 
ν'ατενίζω της ζωής το χρώμα
ωσάν

Ψυχή Εφαπτόμενη

____________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Έργο Ακρυλικό [ ...η αιώνια μάχη, βυθού κι ουρανού, με έκβαση τις αισθήσεις]

[ ....έρχεται κάποτε μια στιγμή, που η δύναμη της ψυχής , αναιρεί ακόμα και την πραγματικότητα. Ίσως για κάποιούς, να είναι η μόνη συνειδητή..]

Ο Άνεμος [...για φαντάσου! ]

Για φαντάσου!

Ο Άνεμος...

Περίτεχνα πια

μια φιδίσια χαρακιά σχεδιάζει στου νερού

την ιερή αντανακλούσα γαλήνη

Για σκέψου!

Πόσους αιώνες κατοίκησα εδώ

από το για πάντα, ως το πάντα,

τούτη την ιερή γωνιά,

των υδάτων, των τρελών και των θεριών

των σοφών και των ανόητων

ανακατώνοντας με μανία

το μπλάβο το ιερό

με μιας φωτιάς την ανόσια πορφύρα

σε μια απέλπιδα προσπάθεια

να δαμάσω της φύσης τα δυό ιερά θεριά

του κάλλους της θάλασσας την ατάραχη αιωνιότητα,

και της φωτιά την ανελέητη επιβολή φωτός

σε μια καθ' υπέρβαση αρμονία συμφιλίωσης

Μήτε Θεού, μήτε κι Ανθρώπου έργο

ετούτο δεν λογάται, το ξέρω

Μήτε  Θεό, μήτε και Δαίμονα

ετούτη η ατιγμή, δεν προσκυνά

Μήτε γνωστικού, μήτε αγύρτη η φρόνηση

για ετούτο το έγκλημα δεν θα αποφανθεί

Εδώ στέκω!

Δίχως να με νοιάζει πια!

Στο σημείο,

που

Θεών κι Ανθρώπων,

Ορατών τε και Αοράτων 

η αλλαζονεία αναιρείται,

τα κάγκελα όλα τα θνητά καταλύονται,

θριματιζόμενα ανελέητα

ωσάν αρμύρα σε βράχου το συμπαγές

Και κοίτα να δεις!

Άγνωστη εγώ

ακόμη και σε  εμένα, επιλέγω να μείνω

Κι απροσδιόριστη,

σε ένα σουλάτσο, ανάμεσα

σε τούτες τις ξεδιάντροπα ζωντανές αποχρώσεις

που αιώνια βάζω να μάχονται,

δίχως να τις ξεπουλώ, 

στην σοβαρότητα ενός συμβιβασμού

λογώντας τις 

με δίχως νικητή

μα και με δίχως ηττημένο ποτέ

σε μια κατά συνθήκη αλληλεπίδραση ισορροποίας!

Τον στερνό μου εξοστρακισμό

προκαλώντας ηδονικά 

Χρώμα πια θαρρώ ανασαίνω,

άλλοτε νοτισμένο,

κι άλλοτε υπό  τ' ανέμου προστάγματα

επανάσταση και φωτιά!

Μα δίχως ο διαχωρισμός να με νοιάζει πια!

Να είναι άραγε

μια καθ' υπέρβαση αρμονία συμφιλίωσης

η μια γαλήνη στερνή

πριν το τέλος

Κοίτα να δεις!

Ο Άνεμος...

Τόσο αργά

μα και τόσο σίγουρα

Στιγμές

πριν

στου τέλους το χάος

σε χίλια χρώματα διαλυθώ οικειοθελώς

Εκεί

στην άκρη του πάντα

Εκεί

που αντέχεις το τίποτα 

Ελαφρύ, ασυμβίβαστο, αυθεντικό!

_______________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο Λάδι και Ακρυλικο 

[τόσο διαφορετικά & τόσο ίδια μαζί...]