Paradise Loss

I swear

in the holy ground 

which is to be my last home

I swear 

in the crowd emptiness 

which is to be what's left behind

I swear

in the minor moment's preciousness  

which is to be my fundamental memory

I never painted 
 the real

I swear

in the restless soul nerves 

that dominate finger movements
of creation

I swear

in the deathless scream 
of yet 
to be accomplished crimes 

those 
that stimulate the brain cells 
of  creators

I swear

in all master daemons and gods within

that rule crucial oxygen transition 
to brain paths

Never  painted the real thing

for 
blind human I remained 

on a timeless land
nameless, yet identifiable
underneath my feet

For 

Truth, 

never was the real figure

So

Daring the deepest colors

I can't stand thinking

Again and again

in the most devastating mood 
of a confession within

"My poor devilish snake

 It wasn't for you, the Paradise Loss..."

___________________________________

[c] Evangelia Hatzidaki

      [Oil-parts]

Θεότητα Σκορπισμένη

"Θέλουμε να ταξιδέψουμε, δίχως ατμό και δίχως ιστίο!

  Κάνετε , για να φαρδύνουμε τη θλίψη των φυλακών μας,

  Στη φαντασία μας να παρελάσουν, τεντωνμένες σαν ιστίο,

  Οι θύμησες σας με φόντο τους ορίζοντες.

  Πείτε, τι είδατε; "

  .......

  Σαν τα ανόσια της γης δεσμά, τολμάς να σπάσεις
  κι από τη στείρα στεγανότητα της στεριάς, απομακρυνθείς
  και των οριζόντων το άπειρο αναδίπλωμα, δεν σκιαχτείς

  Και το κέλυφος του ασφαλούς χώματος, περιφρονώντας, 
  στις ιερές φλογώδεις αυλακωσιές των διαθέσεων της σαλπάρεις

  Τότε μακρά από Λαιστρυγόνων και Κύκλωπων
  τον απαράδεκτο ορθολογικό σαματά, στάσου

  Ισως τότε,
  της ύπαρξης την ανεξιχνίαστη ουσία, με ιερότητα
  η θάλασσα σου μουρμουρίσει

  
  Μιλεί πάντα αλλόκοτα, 
  με λόγο μύχια κρύφιο 
  και κώδικα ακατάληπτα δικό της,
  ωσάν ιέρεια σε μυσταγωγική τελετή
  σε μιας ικέτιδας στιγμής το ιερό ξέσπασμα
  Του βυθού το ακατέργαστο φως ανασύροντας 
  και με το γαλάζο της ύπαρξης της, ανακατώνοντας το,
  οριζόντων οριοθετημένων το αχνό σύνορο, αφανίζονας
  σε μια δρασκελιά
  ως του θεού την άβατη νεφελώδη πύλη
  
  Την ιερή, αμμώδη αρμυρα της, διασκορπώντας 
  κουρσεύοντας  του θεού το άβατο άσυλο 

 
  Θεότητα, 
  σκορισμένη στον αιθέρα!
 

  

 
  
  Και έγινε κύμα η λαλιά της, 
  και φουρτούνα το ένδυμα της,
  καθώς τ'ουρανού το αιωνόβιο ταβάνι, 
  γυρεύγοντας να αγγίξει
  με νερού αγιασμένα αρμυρού, τις Θείες αντανακλάσεις,
  τις ζυμωμένες με χρώμα του βυθού χαοτικό, 
  και ηλιάτορα το αιώνιο φως ζωής,
  τους ανένδοτα κολασμένους θεούς της εξευμενίζει,
  αυτούς που τ' ανέμου την δύναμη αρπάζοντας, 
  των οριζόντων το αχνό σύνορο ποδοπατούν,
  σκοπρώντας την θεία προσευχή της στον αιθέρα

  Σε λίγο θα καταλαγιάσει πάλι
  παραδομένη στην νωχελική  γοητεία της ουσίας της
  επίμονα αντανακλώντας ακόμα,
  λάφειρα, όλες τις φλόγες τ'ουράνιου άβατου,
  συμφιλιωμένες με την αιώνια ορμή των θεών του βυθού της
  ελκυστικά υποταγμένες στου Ηλιάτορα τις χρυσαφένιες ακίδες

  Παραμένοντας αιώνια 
   
  Θεότητα,
  Σκορπισμένη στον Αιθέρα των Οριζόντων!

  .....

  

"Η δόξα του ήλιου, πάνω στη μαβιά θάλασσα,

  Η δόξα των πολειτειών μες στο ηλιοβασίλεμα,

  Άναβαν μες τις καρδιές μας μιαν ανύσηχη φλόγα

  Να βυθιστούμε στον ουρανό με την δελεαστική ανταύγεια.
[ Ch. Baudelaire]"

______________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
      "Χάος" [Λάδι]
       Παρενθετικά, Charles Baudelaire
  
 [ ... εν φουρτούνα, η σε νηνεμία,
   μια θάλασσα, μένει αυθεντική, με όλα τα αληθινά της χρώματα, 
   μένει απλά Θάλασσα! ]

  

Timeless Shade

Out of Time

I remained

My

Timeless Shade

Time

despite all argument

I could not resist the thin veil

of an everlasting crack on the wall

precisely hidden
somewhere in my stone cell

It keeps growing up
in Time

stimulating all despair in my breath

yet

inspiring a deep shout

of my one preciously  last daemon alive

So

when I close eyes

a sharp cold air evades 

my bloodless veins

as if from a deeply devoted 
chaos within

rushing down my windy universe

creating 

an undefined  interpretation 
of confirmations and regrets

Am I my me,

collapsing into  an overwhelming sense

of an unspeakable crime

Am I my season,

denying  the vulnerable lie in a possible reply

of a well kept consolidation within

I let go of it all
and 
Timeless Shadow 
I remain

Time

despite all my most possible egos

I caress an unspeakable wish 

towards the peacefulness

of an everlasting 

sudden death

I call Life

  _______________

[c] Evangelia Hatzidaki

Χάος [ Οι Αποχρώσεις Της Θάλασσας]

Κι ο άνεμος θα συνέχιζε

σε πείσμα μιας γαλήνης φαινομενικής

Ανένδοτος και πεισματάρης

γνήσιος θαλασσινός θαμώνας

"Θα σηκώσω κύμα

  κύμα δυνατό, να ανυψώνεται

  ως του θεού τις νεφελώδεις κατσιφάρες,

  να ανασύρει του βυθού όλη την θαμμένη ορμή

  και τις αλήθειες τις αρμυρές να μιλεί "

Κι η θάλασσα τότε

από τη γαλήνια σιγή της ξετρυπώνει

με μια μιλιά ψιθυριστή, όμοια ικεσίας μυστικής 

Αν την μιλιά της αντέξεις, αφουγκράσου...

"Ποιος την νηνεμία μου ταράσσει,

 και της αιώνιας κλίνης μου τον μπλάβο μανδύα

 γυρεύγει για ένδυμα; "

"Μιαν επανάσταση ζητώ κυρά,

  νερό από την υδάτινη σάρκα σου, να πάλλεται

  και θεριεύοντας να γίνεται δύναμη αδάμαστη

  και του θεού τη βουλή αψηφώντας,

  ουρανό να σιμώνει"

Μια ιερή στιγμή πεισματάρικα

αιώνια θα βαστώ

γυρεύγοντας του ίδιου του θεού το σύνορο

ζητώντας πάντα

όλες του μπλάβου τις πιθανές αποχρώσεις
που στου Χάους το ακατέργαστο
 σμιλεύουν το Θεό

Και τις βρήκε!
Όλες!

Τ' ωκεανού τις πρασινερές αδιευκρίνιστες πινελιές

καταμεσής στων κυμάτων την καμπυλόγραμμη τροχιά

και του βυθού την ωχρή αμμώδη κραυγή

στην ανάσυρση του από την υπόγεια νηνεμία του

και της Μεσογείου τις ηλιαντανακλάσεις τις εύκρατες

ωσάν ένας ύμνος ζωής από ήλιο ηλιάτωρα εναποτίθεται

και των καιρών την πλεύση, στα σοκάκια των αυλακιών της

ωσάν τόπους κι ανθρώπους αναπλάθει

Και ήταν όλα εκεί

σε μια ιερή μυσταγωγία

μια αιώνια ιστορία καταγράφοντας

που έμελλε να ειπωθεί με μια ιερότητα

υμνώντας του ανέμου, ένα λυτρωτικό πείσμα

στου χάους μια ακατέργαστη ακεραιότητα

πάνω απ' του νερού τον θαρραλέο σχηματισμό

π' ανθρώπους και σκαριά ταξιδεύει στα πέρατα του χρόνου

Και Εποχές 
στροβυλίζει αιώνια
_______________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ ...μια θάλασσα κινείται πάντα! κι είναι όμορφο να είσαι θάλασσα, αυθεντική ! Απλά αληθινή ! 
Όσο ευλογία είναι και να συναντάς ανθρώπους θάλασσα !]