H Θάλασσα...Εσύ!

" Ώρες πολλές εκοίταζε τα σκοτεινά της μάτια
κι ενόμιζα πως έβλεπα βαθιά μέσα σε αυτά

τρικυμισμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους

και καραβάκια που έφευγαν με τα πανιά ανοιχτά..."

Καββαδίας 

Κοίτα τη, με μια ανάσα 

μόνο μια , στο πολύ τη χάνεις

Μια μόνο ανάσα να της δώσεις 

Πριν γίνει κύμα και βορά της σε γευτεί

Θάλασσα είναι 

μένοντας  πάντα σκοτεινή

τα πάθη της δαμάζει σαν θεριεύει

έτσι απού τη γεύονταν για πάντα άτυχοι ναυτικοί

Μα τι τα θες 

Λόγο δε σταύρωνα ποτές, αγύριστο κεφάλι 

Έτσι όπως λεύτεροι, σε φωτιές ρίχνονται οι κεραυνοί

Έτσι όπως μόνο λεύτερα μετριέται κι η ζωή

Εκεί λοιπόν, καταμεσής της έπλευσα εγώ

δίχως πυξίδα , πίσω από τα διπλωμένα τα πανιά

στον καπνό της ταραχής της , ανέμους ν' ανασαίνω

καιρούς με φως και αντάρα να με πλανά την άφηνα θαρρείς

να στροβιλίζει τη ματιά ανεμοδαρμένα , σαν με κύματα το νου ράντιζε

να κυριεύει την ψυχή επιτακτικά , σαν με αλάτι και τριγμούς τη λεηλατούσε 

Της μίλησα, 

της μίλησα πολύ

να εξευμενίσω τ' άγνωρο που αιώνες την τραντάζει

να της  γητέψω το λυγμό , π' ανέμους προσπερνά

να την ξυπνήσω τ' απέραντο που στα σπλάχνα της βαστάει

και να της λύσω τη θηλιά που τρικυμίες γεννά

Της μίλησα, 

της μίλησα ψιθυριστά

μ' αυτό τον τρόπο που οι τρελοί μιλούν στη σιγαλιά

μ' αυτά τα λόγια που οι θεοί , να πούνε πως τρομάζουν 

μ' αυτό το δάκρυ που αν χυθεί , κύματα σπαρταρά 

μ' αυτό το γέλιο τ' άδολο που οι ταπεινοί χαρίζουν σε παιδιά

Ποτέ δεν μου εμίλησε

Γινάτι θες με άχτι, 

άμυνες ξηλωμένες , έμενε να βαστά

Τότε ήταν που σ' έφερε θαρρώ

στου θέρους τη φωτιά , κύμα ακριβό

στης λήθης την γαλήνη , αρμυρό κατάρτι σε σκαρί 

τ' απάνεμο του ύπνου της να βαστάς σε μια αναπνοή

Θάλασσα είναι ακόμα αυτή

μα θάλασσα είσαι κι εσύ

ποιος απ' τους δύο σας , τον άλλο φέρνει και κρατεί

ποιος μ' ένα όρκο αβάσταχτο τάχα θε να μου πει

Θάλασσα είναι.

Θάλασσα εσύ.

Πέρα από πόνο κι από λήθη των ματιών 

το σύνορο στο φως της, ανάσα γητευτή

μακριά απ' τα σκοτάδια της,  σαλεύει ζωντανή

με πάθη δαμασμένα στου χρόνου μια ρωγμή

έτσι πού τη λογίζονταν θαρρείς, 

με την ατόφια αγάπη τους, οι αιώνιοι ναυτικοί

αυτοί που καλά ξέρουνε πάντα να την αντέχουν, 

σαν στα τερτίπια της γυρνά , σ' ανέμου υποταγή...

Κι έμεινε θάλασσα αυτή

Και θάλασσα κι εσύ...

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Παρενθετικά, Καββαδίας

      Έργο " Η Θάλασσα Εσύ" 

Οι Daiana Krall & οι Secret Garden, απλά  απολαυστικοί 

[ ..η θάλασσα για πάντα !! that's that!!]

Η ιδέα , παρμένη από ένα εκπληκτικό στίχο..
Αν δεν ήταν η θάλασσα  και,....
Η ιδέα...
Η ανυπότακτη ελευθερία , δικαίωμα στην ικανότητα να μην σε τρομάζει να νοιώθεις, στης θάλασσας το αιώνιο , για πάντα.....
Σε ότι μας φέρνει η θάλασσα , που μένει πάντα ιερό....