Το Άρωμα Της Ομίχλης

Σφάλιξε τα μάτια,

θέλω να σε αισθάνομαι μόνο

και να με πηγαίνεις...

Σιώπησε τα χείλη
θέλω να μυρίζω τις λέξεις σου μόνο
και να με ζητούν λαίμαργα
τα κύτταρα της καθεμιάς τους
σε δείπνο μυστικό
και στων εραστών την ώρα την ιερή
να βρυχώνται σε ένα τριγμό ζωής.

Σφάλιξε τα μάτια 

θυμήσου...

" ....δέρμα , στόμα, καρποί μου

      αυτών των ιλιγγιωδών ημερών...."

Να με στροβιλίζει η φωτιά σου.

Να με ανεμοδέρνει η ανάσα σου.

Να με βρίσκεις , να με χάνεις , 

να με δίνεις , να με παίρνεις 

κι η ύπαρξη να βουτά στης ζωής την άβυσσο.

" ...πες μου, ήταν αδιάκοπα μαζί σου
για χρόνια και σε ταξίδια και φεγγάρια και ήλιους
και σε γη και σε θρήνο και σε βροχή και σε χαρά...."

Και το μάταιο της ζωής 

να παραγράφεται.

Και το δεδικασμένο του κανόνα
να αναιρείται.

Έτσι θέλω.

Έτσι υπάρχω.

Έτσι σε λογώ.

Έτσι θέλω να σε έχω
από πύρινο του θέρους φως ,
λιωμένης ηδονής κατρακύλισμα.

Έτσι θέλω να σε ανασαίνω
από θάλασσας το γαλάζιο απέραντο
αρχέγονης  ψυχής περίτεχνη ζωγραφιά.

Βουτιά λεύτερη
σε πέλαγο ανοιχτό
το διψασμένο τρεχαλητό
ιδρώτα αρμυρού σε κάθε κύτταρο.

" Δεν ξέρω , μη μου πεις.
κανείς δεν ξέρει αυτά τα πράγματα.
Αλλά μόλις πλησιάζω τις αισθήσεις μου όλες
στο φως της επιδερμίδας σου εξαφανίζεσαι,
διασκορπίζεσαι σαν το ξινό άρωμα ενός φρούτου..."

Κι εγώ μένω να αφήνομαι.
Να με παίρνεις κάπου μακριά

εκεί που μυρίζει η αφή σου

και το σκοτάδι δεν τρομάζει τις αισθήσεις

σαν τρομαγμένα πουλιά να πετούν.

Εκεί κι οι ανάσες
 καταφύγιο  αγκαλιάς θεών  γητευτών
σε πελαγίσιο φως της φωνής λυτρωτικές ιαχές.

Και σε διάβηκα
μουρμουρίζοντας σαν τον Nerouda  ..

"...τα ονόματα της σκονισμένης γης
το ατέλειωτο άρωμα της πατρίδας..."

Και σε εξοφλώ
στο ανελέητο των καιρών μου δώσε πάρε..

Σε ότι περίγραμμα δε ζητά να υπάρξει

εκεί πάρε με.

Σε ότι λόγια δεν αντέχει να βαστά,

εκεί ταξίδεψε με.

Σε ότι το ξύπνημα της αφής σου κατοικεί
εκεί ξόδεψε με.
Στης ομίχλη σου
την απόκοσμη κατάνυξη.

"...αχ, από το δέρμα σου,
όλα ξαναγύρισαν στο στόμα μου,
γυρνάνε στην καρδιά μου, γυρνάνε στο κορμί μου,
και ξαναγίνομαι μαζί σου,
η γη που είσαι εσύ

είσαι μέσα μου άνοιξη
Ξαναμαθαίνω μέσα σου πως να φυτρώνω..."

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά Nerouda
Ζωγραφική Maria Kreyn

Μουσική
Η Τσαλιγοπούλου επιμένει..."Να είσαι πάντα η θάλασσα"
 ....ci vuole passione....certo!!!! θα πει ο Ramazotti
____________________________________________

ΑΝΑΣΑ [ Μιας Ανάσας το Αφόρητο Οξυγόνο ]

" να σε ανασαίνω

  να υπάρχω για να σε ανασαίνω..."

Κι ήταν θέρος αυτό που σίμωνε,

κάψα δραπέτης από  στάχυα ανεμοδαρμένα

ψυχής σαρκοβόρας στερνός παραδομός,

στου ήλιου την ψίχα , η δυνατή διψασμένη δαγκωνιά.

Κέρινη κι η καυτερή η στάλα της σιωπής.

Υδάτινης φωτιάς υποταγή, του πάθους κραυγή.

Σμίξιμο μυστικό θάλασσας κι ουρανού,

ανάκατα να λιώνουνε στης πλάσης το γυαλί.

" για αυτό υπήρξαμε

  για μιας ανάσας το αφόρητο οξυγόνο..."

Στου χαμόγελου σου τις γωνιές ,

θάλασσα πυρωμένη.

Στης σάρκας σου το σμίλεμα,

ουράνια κραυγή. 

" να σε ανασαίνω 

και να φλέγεται μιας θάλασσας η πεθυμιά.."

Στα ακροδάχτυλα να ξεχύνεται η αρπαγή

Στα βλέφαρα να καίει το πιο βαθύ σου θέλω

Κι από τις φλόγες , αργά να σε ξετυλίγω.

Τα δάχτυλα τρεμάμενα, τα λόγια αφανισμένα.

"Πες μου τι θες..."

Του Θέρους την πιο βαθιά ανάσα,

από των πύρινων ματιών σου,  την πιο θεριεμένη ικεσία

κι από της λύτρωσης σου , την πιο βαθιά βουτιά,

ως της ανάσας σου το πιο καυτό οξυγόνο.

" Σε μια Ανάσα...
Σταύρωσε με , στης σάρκας σου 
στις αβάσταχτα παλλόμενες συσπάσεις.. "

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Μουσική: απλά ένα tango πάθος ...
( μην σκέφτεσαι..νιώσε μόνο..Be this Alive!!! )
Πίνακες : Nicoletta Tomas Karavia
_________________________________________


Από το Θέρος, Καταμεσής του Θέρους...
 ΑΝΕΛΕΗΤΑ ΘΕΡΟΣ....