Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015

Butterflies in Paris




I opened my palms, slowly
a million butterflies stretched out all their fragile sensitivity
in the strength of a despair's up high raising




The music kept on playing 
just a divine melody,
pure describing these wings flying in their fragility


As I astonished kept on admiring the scene
I could still, see beyond this ever high up harmonic flying




No, no, no, 
Wait,
There, can you see it? ...no
There, can you feel it? ...maybe
There, can you dream it ? ...why not




Now, all I could see was the eagle's untouchable desire
hidden right there beneath the butterflies' wings
A passionate cry out 
for the celestial skies up above
A determined explode
for the real reflection captured within




The melody kept on caressing my fingers
Was it a fragile flying indeed , I was looking at...
Was it a strong passion of an eagle to reach out to the eternity...
Was it you, or was it me...




"..feed my words, release them grown in the ever lasting stars above
caress my senses, release the power in the eternity of the soul..."





What divided the fragile wings from a passionate strength
was an unspeakable perfection of my deepest eye deception


Keeping on exchanging
that passionate cry, beneath an harmony of sensitivity 
to the most divine power of a soul melting....



The Last Tango in Paris kept on playing smoothly
what a melody to feed ink of insight...
time didn't matter, moments didn't interrupt




I slowly closed the book
I dearest sealed the flying of words


Now , I knew my very own truth...
The Last Tango in Paris, was still playing...


___________________________________________
(c) Evangelia Hatzidaki


Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

Το Σύνορο Του Θεού






"Κοίτα ψηλά, 

 κι άλλο, κι άλλο...
 ίσαμε εκεί που φτάνει η ψυχή, πέρα πέρα κι απ' τον ουρανό
                                                   πέρα κι από τ' αστέρια του....

άνοιξε μια τρύπα στο ταβάνι και κοίτα, ψηλά

                                                                κι απ' το ψηλά πιο πέρα..."

Κι εγώ

Που ποτέ δεν ήξερα ποιον παλεύω να νικήσω...

Άνοιξα μια τρύπα στο ταβάνι

μια τόση δα ρωγμή, ίσα να χωράει ένα όνειρο
και δυο ανάσες ελλειπτικές ακριβώς όπως τις αφήνει ένα πάθος
περιφρονητικές του θανάτου
συμπνέουσες του ουρανού
θαλασσινές πυρές, έναστρου θόλου διαθλάσεις





Μια ρωγμή στων αισθήσεων το ταβάνι
να ξηλώνει του θεού το σύνορο
να εισβάλει στην πιο κρύφια γιορτή, κόσμου θνητού
σε μια οινοποσία μυστικά διονυσιακής παραλήρημα

Με δίχως ξίφος

και με δίχως λογική
το τελευταίο μόριο ύλης,
να ξορκίζω σπιθαμή προς σπιθαμή στην αφάνεια
ως των κάστρων την πτώση
ως της νεφέλης την εξαΰλωση
σπιθαμή προς σπιθαμή, χρυσός κι ασήμι




Και θα κοιτάξω ψηλά
πιο πάνω, πιο πέρα, πέρα από το φθαρτό
εκεί στο σύνορο του θεού,
εκεί στο σύνορο το τελευταίο των ματιών σου
να αγγίζει του χρόνου η ακονισμένη λεπίδα
στων χειλιών σου την απόμακρη ίριδα

Τόσο ψηλά που το στερέωμα θα τρομάξει την μια στιγμή παραδομού την μια αέναη γέννεση την μια αιωνιότητα που άγγιξα στην ανάσα σου...





Κι έφτασα ψηλά,

κι απ' το ψηλά πιο πέρα
κι απ' των αστεριών την σκόνη τη χρυσή πιο μακρά

Και ξαγνάντεψα του κόσμου τα θεμέλια

και απ' τη ζωή πιο πέρα, το θεϊκό συνάντησα
και το σύνορο του θεού δρασκέλισα σιωπηλά...



______________________________________________________


(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο Λάδι/Ακρυλικό/Μέταλλο [ Το Σύνορο του Θεού]
Ένας "Αποσπερίτης" για ..."Απόψε" από τον Β. Παπαθαασιου
[Αφιερωμένο, και ναι κοίταξα ψηλά, και ότι είδα το έβαλα ταπεινά σε ένα καμβά...]