Νιογέννητο Χαμόγελο

Νιογέννητο χαμόγελο λυτρωτικό

τ' αγγέλου ασπασμός στη ζωή ανεπανάληπτος

τα εξ' ορισμού τρομακτικά κύμβαλα σιώπησαν

σε μια εξ' αδιαιρέτου αντοχής αγάπη, υποκλινόμενα

μ' ένα εξ' αρχής πείσμα  κραυγής, τη ζωή ανασχεδιάζοντας 

Κι ότι το φοβερό μυστικό της ζωής κρατεί

με σκιάς υποψία, τις σκιές αφάνισε

με φθοράς υπόνοια, τη αθανασία επέβαλε

και σε κραυγή νιογέννητη, τ'αύριο το μεταίωρο αναιρώντας

αγάπης βαθιάς τη δύναμη, σεβόμενο

 διαττόντων αστεριών τις μελωδίες ενδύθηκε

Ο Ιούλης τέλειωνε..

Εσύ μια ευχή!

Εγώ χαμογέλασα!

Η θάλασσα μας αγκάλιασε!

Και μυριάδες τ' άστρα ράντιζαν τη γης ...  

_____________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Painting: Gogalniceanu Carolina
Music: Μια θεϊκή Billy Holiday & ένας υπέροχος Κότσιρας

Η γιαγιά μου έλεγε, όταν βλέπεις τα πεφταστέρια, τον άνθρωπο να τον λογάσαι δυνατό, μακάριο στην άγνοια των μυστικών δυνάμεων της ζωής... ...

Αν όμως τα έχεις μοιραστεί με ένα σπάνιο αισθαντικό άνθρωπο, τότε έχεις κερδίσει το πιο "νεογέννητο χαμόγελο της ζωής"...

Για σένα...

το πιο νιογέννητο νεύμα  ζωής ...

Κόσμοι Παράλληλοι [ under my skin...]

Μια μέρα θα πετάξω ψηλά

με του γλάρου τα φτερά τα λεύτερα

πάνω από τις θάλασσες που βαθιά αγάπησα

ξέμακρα από τα βράχια που άδικα με τρόμαζαν

Μια μέρα θα βυθιστώ ως το βυθό

με του δελφινιού το πείσμα το αχόρταγο

σε βυθούς μυστήρια των ανθρώπων κριμένους

ξέμακρα από των κόσμων τη βουή που δίκαια με τρόμαζε

Μια μέρα θα βυθιστώ 

και την ίδια μέρα ψηλά θα πετάξω

λεύτερα πια ν' αγναντεύω 

των κόσμων τον αιώνια γόρδιο δεσμό

των θαλασσών την αιώνια απεραντοσύνη

Μα εσύ, ω εσύ!

στιγμή μη μου σκιαχτείς 

με θλίψης ψήγματα, τα μάτια δε θωρούν

στιγμή μη μου θυμώσεις

με θυμού πινελιά, δεν αναστοράται η καρδιά

Μα εσύ, ω εσύ!

Εσύ που κατάσαρκα της ψυχής

αιώνια θ' ανασαίνεις

Μια μέρα

Θα πετάξω

Και τους Κόσμους τους Παράλληλους 

απ' την αρχή θα σου δείξω...

_________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting: Gary Benfield / Heavenly Dance

...κι ένας αιώνιος Sinatra επιμένει...I've got you under my skin....

Εκείνο το Καλοκαίρι

Ήταν κι εκείνο το Καλοκαίρι...

Δεν ήρθε ποτές

Ήταν οι χτύποι οι τακτικοί στο ξεχαρβαλωμένο εκκρεμές

αυτό το παλιομοδίτικο, 

που πάντα γύρευα να το ξεπουλήσω στο παζάρι

σε κάποιο φουκαρά με την υπεροψία του σημαντικού χρόνου

ωσάν κειμήλιο ονείρων, των ημερών και των έργων 

Εκείνο το Καλοκαίρι ήταν... 

Αρνήθηκε κι αυτό να έρθει

Ήταν η μπόρα η ξαφνική που άδειασε του ουρανού την οργή

αυτή η μπόρα η άμωμα γεννημένη,

που πάντα την φοβόμουν κι εσύ την κορόιδευες

με την αλαζονεία των φευγάτων ανονείρευτων των σταχυών 

ωσάν σημαία να κυματίζει, καταμεσής της θάλασσας που ανασαίνω

Ναι, εκείνο το Καλοκαίρι ήταν

Ο κόσμος γύριζε τα ρολόγια του οδυνηρά

πάλι τα ίδια του τα χάλια δικαιολογώντας θερινά

κι εγώ έψαχνα πάλι το ανελέητο παλτό μου κάπου στην κρεμάστρα

να κρυφτώ πάλι στην ζεστή σιγή του, να πω : "..εντάξει, δεν είναι θέρος.."

Κι εσύ, ω εσύ πάντα το περίμενες

πάντα το περιμένεις, λες και ραντεβού μυρίζει με γιασεμιά

πάντα θα το περιμένεις, θαρρείς με μια επαναλαμβανόμενη ελπίδα

Λες και ποτέ δεν είδες τις νεφέλες να μαζώνονται 

πλέκοντας αργά στεφάνια σχηματικά, σε πείσμα των εποχών

Πόσο σε ζηλεύω, 

που πάντα τα μάτια σου θωρούν ότι αντέχουν

Πόσο αλήθεια πολύ σε ζηλεύω,

που το σκοτάδι ποτέ στα δάκτυλα δεν μέτρησες

τόσο όσο να έχεις ανάγκη ένα παλτό

Και πόσο για τούτο σε αγάπησα

Εκείνο το Καλοκαίρι 

Η κάψα δεν έφτασε ποτέ ως τον κόσμο

λες και σε ένα ατέρμονο διάλογο 

καταμεσής του πηγαιμού του διαλύθηκε

Κι οι άκρες του, κι αυτές  ψήθηκαν

από της θάλασσας την αρμυρή σκληράδα

μη και τα παιδιά λεύτερες τις βρούνε 

και τις χτυπήσουν αλύπητα με τους βόλους τους

Μη και του παλτού το άκαιρο νοιώσει η σάρκα

και με μια δρασκελιά το αποχωριστεί

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν θαρρώ...

Που οι εποχές σίγησαν στου χρόνου τα σκαλιά

___________________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Alas !!! Billie Holiday insiststs...A crime?! is it? 

...Let it be my guilt then...