ΖΩΗ [Πύρινη Φωτιά]

Τρέχα με τη ζωή

και Ζωή γίνε
...

Σε μια παρανοϊκή βουτιά

καταβυθίζοντας το στερνό οξυγόνο, 

τ' αθάνατο θεριό

να καλοπιάνω, 
ποτίζοντας το με πυρά αέρινη

και μ' ένα λημασμένο μουγκρητό

-ωσάν αυτό των άγριων θεριών, των λαβωμένων- 
ανάσα ν' απαιτώ

απ' το Θεό των κουζουλών,

αυτόν, 
που τη ραχοκοκαλιά του νου, 
με δύναμη ζηλευτή διαρρέει ορμητικά

εναρμονισμένος 
στης ικεσίας 

την αδιαπραγμάτευτη, ζωώδη κραυγή 

Και βούλιαξα

κατάστηθα του βυθού
και ομοούσια του υδάτινου βρυχηθμού

κι άλλοτε

το θεριό το ιερό αισθανόμουν να διαπερνώ

στην πύρινη υδάτινη κλίνη του
χέρια ικέτες απλώνοντας, καλώδια ηλεκτροφόρα

κι άλλοτε 

της  ψυχή σου το διάφανο φως, να διασχίζω
στην κρυστάλλινη καθαρότητα του
λογισμούς ικέτες απλώνοντας, τυφλά ψαύοντας,
ένα καλό αγωγό ζωής 

στ' άγιου οξυγόνου της την ανάσα

Σήκωσε κύμα το θεριό

λες και σε τόπο αρένας ιερής, τις αντοχές μας ζυγιάζοντας 
αναμετριόμασταν 

σε μιας προσευχής το θείο μεγαλείο

Σήκωσε πείσμα κι η ψυχή

λες και σε τόπο μυστικό γεφυρώναμε 

της θάλασσας και της ψυχής τον όρκο το αιώνιο

με μια μετάληψη ζωής

κάπου στο έσχατο της μέρας σύνορο 
στο δειλινό της πλάσης

Κι όμως ήξερα 

κι ήξερα από πάντα

Ορμώντας
στο Μεγάλο Κύμα 

Γίνεσαι
Θάλασσα, Άνεμος, Ζωή

Μια 
Πύρινη Φωτιά

______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο ["ΖΩΗ" Πύρινη Φωτιά]
λάδι κι ακρυλικό, σε δυο καμβάδες

   

  [Μια ικεσία, να την τολμάς στα πιο παράδοξα ιερά

      μέσα από το πιο παρανοϊκό μουγκρητό....

αυτό που αυθόρμητα γεννά η ψυχή, αγκαλιάζουν και γιγαντώνουν οι αισθήσεις & τελικά αφουγκράζεται η Ζωή...

5/9/2017 ]

Εν ΕποΧές [Εν Ριπή Ζωής]

Εποχές...

Εν Νεφέλες

Εν Λιακάδες

Εν Λευκό

Εν Πορφύρα

Πείθουν;

Ένα έσχατο στοίχημα!

Εν Πειθώ

Εν είδη Λύτρωσης

Εν Ριπή Ζωής..

Στην αιφνίδια γεωγραφική ακρίβεια τους

μια χρονική ευελιξία αιχμής

Συνεχής προσδιορισμός

μιας άψογης χαρτογράφησης

των ιερών και όσιων κραδασμών

Εν βάθος ρωγμών, Μεταίχμια Ζωής

Τις ψηλαφώ, τις γεύομαι!

Να καταλάβω,

στον ιερό ψαλμό τους να τις αισθανθώ

στη ζοφερή τους δρασκελιά, να τις αφουγκραστώ

να εναρμονίσω της φλέβας το αίμα με το ποτάμι τους

ενόσω θα με ξεγελούν,

σφηνώνοντας τις αλήθειες τους

μέσα στου μύθου τους τις σκιερές γωνιές

Και σ' ένα ατέρμονο θεατρικό,

να τις προκαλώ και μαζί να τους αφήνομαι να με ελκύουν

Ωσάν όμορφα μακιγιαρισμένες πόρνες άλλοτε

κι άλλοτε πάλι

ναυαγισμένες πανοπλίες αχθοφόρων κατάκοπων,

εν χρώματα και παλιοσίδερα,

εν νεφέλες και ικεσίες

νωχελικά ενθρονίζοντας συστάδες από άχρηστες λέξεις

κι ακατάπαυστα σφυροκοπώντας

με μια σμίλη ζηλευτή

το Χρόνο των ενοικούντων εν αυτές

κι αυτός

βαμμένος με του χρώματος το πολυδιάστατο σφρίγος

τρεκλίζοντας αναρριχόμενος της ύπαρξης μου

το ασταθές οικοδόμημα

Ακατάπαυστα ψιθυρίζοντας πάντα...

Σιωπηλές απειλές λήθης,

η και ενυπόγραφες παραχωρήσεις μνήμης

ανασταλτικά της οκνηρής ακινησίας των θνητών μου κραυγών

ωσάν του χάρτη παραβάτη, επιδέξια ταξιδεύοντας με

εκ των στεγανών προορισμών αποσπώντας με

ως τα μύχια των καιρών μου

Εν ΕπΟχιές

προδιαγεγραμμένα εφαπτόμενη

σε επίγεια μέθεξη

υπό του ιερού ουράνιου ταβανιού το ιδεατό στερέωμα

και επί του εκτείνοντος κλώνου την χειμαρρώδη ικεσία

Εποχές

Οι λατρεμένες...

Οι αιώνιες...

Εν Είδη Λύτρωσης

Εν Ριπή Ζωής..

___________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ Έργο Λάδι/Ακρυλικό]

Seasons in movement ...

Passengers are kindly required to mind the Gap in between !

No limit, but Infinity....