To Πορτραίτο

Aaron Westerberg

1. Πορτρέτο - Μοναξιά Του Μαζί

Στεκόταν εκεί

Σιωπηλή γκραβούρα

Ερημιά σιωπής και κενού

Το πορτραίτο φωτιζόταν αμυδρά

Και είχε μια γεύση από κάπνα και κονιάκ στο πατάρι

Μια γυναικεία φιγούρα, με τα άδεια της μάτια με κοιτά

Τι βλέπει και τι αναπολεί άραγε εκείνο το βλέμμα

το παρελθόν που με γέλιο και δάκρυ την ψυχή της έλουσε

το παρόν που την τρομάζει, η το μέλλον που δεν ξέρει αν ποτέ έρθει

όσα την κρατάνε δέσμια σ’ ένα πίνακα παράδοξο

Τι κοιτάς στο κενό των σκέψεων και των λόγων

Τι βλέπεις πρόστυχα κενά στο συμβατικά ακέραιο του χώρου

Και σε ζήλεψα που γαλήνια υπάρχεις απλά μέσα σ’ένα πορτρέτο

Δεν χρειάζεται να μιλάς ανόητα, την ανυπαρξία της ουσίας για να καλύψεις

Δεν χρειάζεται να ακούς , λόγια ανούσια χωρίς καμιά αξία

Είσαι εκεί απλά χωρίς να υπάρχεις και πόσο μου μοιάζεις

Με παίρνουν στο πορτρέτο σου τα γαλήνια κενά μάτια σου

Μακριά από μια πραγματικότητα κουτσή και μάταια

Και για λίγο ένα με το κενό σου έγινα κι εγώ

Το δικό μου κενό να αντέξω

To παρόν που είναι οι αναμνήσεις μας

Το μέλλον που δεν θα ‘ρθει με βήματα προς τα πίσω

Και έγινα εγώ εσύ , ένα αδειανό πορτρέτο

Τ’ άστρα να με μάθουν να πετώ, η αγάπη να φεύγω

Κι η αλήθεια να αποχωρώ

Καληνύχτα γλυκιά μου γκραβούρα

(Εποχές , 1999)

Pam Hawkes

2. Πορτραίτο - Η Έξοδος 

Αγνάντευε τη ζωή από μια ήρεμη γωνιά

Πόθους και όνειρα σε σκοτεινό βυθό αποκοίμιζε

Χάιδευε με μάτια γαληνεμένα μια νύχτα να απλώνεται

Στης λίμνης τα νερά κι αυτά γαλήνευαν λες και τα αγίαζε

Δεν ήταν πια φιγούρα σε πορτραίτο

Στη γη πατούσε σταθερά

Τι κι αν η ψυχή πετούσε μακριά

Με πόσα σφηνωμένα στο ασπρόμαυρο του πρέπει

Ο νους δραπέτης σε διαδρόμου γαλάζιους μια φυγή οργάνωνε

Το στερέωμα πλημμύρα αστεριών

Άγγελοι και δαίμονες , χόρευαν σε μάτια νοτισμένα

Μέρες που πέρασαν, στιγμές που τέλειωσαν

Φυτώριο για τα μελλούμενα που γεννιούνται

Όλα καρτερικά τη σειρά τους περιμένουν ,

σα ταξιδευτές στου τρένου το σταθμό συνοστίζονται

Τίποτα πια ικανό να την πονέσει δεν ήταν

Βότσαλα στης λίμνης τη σιωπή, οι σκέψεις και οι λέξεις της

Σα σκιές από φαντάσματα εξόριστα από τη γη της περιπλανιούνται

Κυματισμός , που στεριά ζητά

Μα τα γυμνά της πέλματα δεν φτάνει

Κι ύστερα ήρθε μια αυγή

Ξόρκι να ναι η αυγή που καταπάνω της τρέχει

Τη γαλήνη της θα σεβαστεί

Και το νου ταξιδευτή θ’ αφήσει

Το φως της γλυκό θα ναι κι αυτό

Της γαλήνης της τη βασιλεία να μην τρομάξει

Κι ήτανε πια αληθινή

Το πορτραίτο κοίταζε από μακριά

Με ένα όνειρο στα μάτια ξανά

Με ένα χαμόγελο στα χείλη ζωγραφισμένο

Με ένα τρένο στα χέρια για την τελευταία διαδρομή

( Εποχές Εν Νεφέλες , 2010)

Pam Hawkes

3. Το Πορτραίτο -Ατόφιο Εγώ /Το Τέλος


Την κοίταξα μέσα από τους Καιρούς της
Στεκόταν ακόμα εκεί, μια γραβούρα εποχής
Συχνά σκούπισα το δάκρυ του καμβά που πάνω ζούσε
Μια σκληρή πινελιά , ψυχής βαθιάς  έμοιαζε τώρα
Μια περίεργη του χρόνου συνωμοσία, σαν άμωμη σύλληψη ζωγράφου

Του Λύτρα, η του Modigliani
Καρυάτιδα η Παριζιάνα στο Ανάκτορο
απ' όπου κι αν στάθηκα να την κοιτάξω ,
με περιγελούσε , με μάτια απλωμένα, πια παντού
να βλέπουν, κραδαίνοντας ορατά και αόρατα μαζί το τελευταίο έργο

Μα ακόμα καταφέρνει να με τρομάζει , 

σαν με το λάδι και το ακρυλικό της υλικό, μου μιλεί
κι άλλοτε πάλι σαν από τα ερείπια με ένα σάλεμα μου γνέφει

- κοίτα με , κοίτα με καλά..
- και να δω τι...

" Εγώ ζωές , έζησα πολλές
   μ' έμαθαν και τις έμαθα ως άρμοζε κι εγώ,
   με μέθυσαν και τις μέθυσα ,
   αγαπώντας με αυτές , τη λατρεία μου εξαργύρωναν
   με στραπάτσαραν , μα τις στραπάτσαρα κι εγώ,
   έτσι μόνο μαθαίνεις, που είσαι και που θες να πας
   μυστικά, με ξόδεψαν και τις ξόδεψα κι εγώ μαζί...
   σε μια γιορτή, σε μια αλήθεια, σε μια φυγή
   έτσι μόνο την αλήθεια σου ορίζεις σαν ξυπνά
   απ' το φιλί ως το άδικο κι απ' τη ζωή ως τη λήθη
   από τ' ανέμου τη βορά, ως του τρελού την πίστη...
   από της κάψας το χαμό , ως του έρωτα τη ζέση"

Αντίλογο, δεν τόλμησα
την κοιτώ να ξεδιπλώνεται ξανά
στις δύο ζωές της υποτακτική μα και αφέντρα μαζί
με πείσμα , να συνεχίζει να περπατεί ως στο φως
εκεί , απλωμένη πάντα στον αιώνιο καμβά της
νωχελικά, πιστή στης ζωής τη λαύρα την ηφαιστειακή
ανέπαφη θαρρείς των μουσώνων και των τρικυμιών των καιρών
κι ας μη με ξεγέλασε ποτέ, πίσω απ' τις πινελιές που την συγκροτούν

Ένα πείσμα να βαστά αιώνες στα μάτια της θαρρείς
την ομορφότερη Εποχή, σαν έψαχνε να ζωγραφίζει
τότε στένευαν τα μάτια, αφανίζονταν οι λογισμοί
και τότε μόνο , γυμνή στεκόταν μπροστά στο είδωλό της
σκληρά να χλευάζει τα σοκάκια της διαδρομής
κραδαίνοντας με πείσμα ένα πινέλο, αιώνιο αγκίστρι
το γκρίζο να κανακεύει και στην πορφύρα να σκορπά μια ηδονή

Μα ακόμα καταφέρνει, να με τρομάζει
αλλόκοτα σαν μου μιλεί, με γρίφους φιλντισένιους

- άκου με , κι άκου με καλά..
- μοιάζουν τα λόγια μονοπάτια και στενά μα μια στιγμή ακόμα θα σου δώσω

" Κοίτα γύρω μου, κοίτα καλά
   Πορτραίτο πια δε λογίζομαι, μα χρώμα απλωμένο
   Εν Νεφέλες να κατοικώ και ένα θέρος να προκαλώ
   Κοίτα τι άφησα στους καιρούς, χρώματα και στο φως φωνή
   Ότι έσπειρα , το θέρισα όμορφα ,
   Μέσα από όμορφα φίλτρα ότι δεις ,
   τούτο το νόημα είναι των καιρών που αφήνεις να αξίζει
   Μ' ένα κουβά χρώμα , τα έβαψα όλα, ως επέλεξα και πόσο μου αρκεί !
   Κι έμεινα η Εγώ, η απελπιστικά Εγώ ..."

Της χάρισα μια τελευταία ματιά,
της άφησα στο χώρο να πλανιέται
ένα εν νεφέλες δάκρυ,
ένα Ανοιξιάτικο χαμόγελο
κι ένα δυνατό γέλιο..του Θέρους..

Ήξερα πως είχε βρει το Θέρος...

Δεν με τρόμαζε πια,
ήμουν απλά εγώ, η απελπιστικά εγώ...

Έσβησα το φως...
Ένας τελευταίος ψίθυρος θαρρώ..

" ...Ξαναζώ Εκεί που Πρέπει..."

( Εν Νεφέλες , Θέρος -  2014)

Pierre Toffoletti

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Τα υπέροχα έργα χρεώνονται στους  Aaron Westerberg, Pierre Toffoletti & Pam Hawkes
      [...που "είδαν " την γυναίκα με απίστευτη ευαισθησία και τιμή...]
      Η Lara Fabian, επιμένει "είμαι ότι είμαι" !!!
      [...κι εγώ , πως ότι αλλάζουμε για να το αγαπάμε, απλά δεν το αγαπήσαμε ποτέ!!!)
   
________________________________________________________________________________

Δεν είμαι ακόμα σίγουρη [ μα δεν μου επιτρέπω να είμαι και ποτέ για τίποτα] , τι ακριβώς κοίταζα, μέσα από τις λέξεις τούτες. εμένα η τις επιρροές πάνω σε εμένα γύρω...Κρίκοι αλληλένδετοι και σπάνια αποκομμένοι..

Αλλά όταν αποφάσισα να συγκεντρώσω τούτες τις σκόρπιες στους Καιρούς μου λέξεις , συνειδητοποίησα , δύο πράγματα ...και μάλιστα χαμογελώντας !!!

Πόσο μας αλλάζουν οι άνθρωποι και οι συνθήκες , που επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν στο χρόνο, μα και πόσο απελπιστικά ίδιοι μένουμε στη βάση μας , αυτή που μόνο εμείς γνωρίζουμε, το δομικό μας υλικό, που μας "χωρά " , ενδύοντας το μέσα μας με στάσεις και συμπεριφορές , στον αντιληπτά υλικό κόσμο της πράξης  !!!

Το δεύτερο που μου επιτρέπω να λογιστώ , πως σε μια ζωή δυναμικής και κίνησης, η όποια μας θεώρηση , δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται , δυναμικά κι αρμονικά μαζί μας !!!

Στο Θέρος ....
Ναι ....Ξαναζώ εκεί που πρέπει...