Ασύμμετρη Συνθήκη Μια Αυθεντική Ατέλεια]

Ασύμμετροι

Ακατέργαστοι

Αυθεντικοί

............................

Άνθρωποι...

Απλά...

[ ...την λάτρεψα τούτη την ατέλεια...]

...................................................

Σφίγγοντας σθεναρά 

το μήλο

επικύρωνε την απάρνηση

των κατά συνθήκη 

Παραδείσων

Και ξυπόλητα 

σίμωνε μια θάλασσα αιώνια

αυθεντική 

στις διαθέσεις και τις λαλιές της

Τυφλά ψηλαφώντας 

τους ζόφους των κυμάτων 

των βράχων τις ολοζώντανες πυρές 

και των βότσαλων το ασύγκριτο πείσμα 

για σμίλεμα κυματικό,

καλώδια ηλεκτροφόρα

γυμνωμένα,

ποτάμια ορμητικά να γίνονται

κι από του νου τους πρόποδες

με φορτία ηλεκτρισμένα

ως της καρδιάς το απόρθητο οχυρό,

της θάλασσας την ζωτική πορφύρα

να τραντάζουν συθέμελα

μια θεϊκή λάβρα γυμνώνοντας!

Με μια ασύμμετρη συνθήκη 

αυθεντικότητας

στην αιώνια στιγμή επικυρώνοντας

τα σύνορα σκότους και φωτός

Το μήλο
απλά  
μόνο η αφορμή

_______________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο: Blue 

[Λάδι σε 90*70 & 90*50 Ασύμμετρους καμβάδες..]

Η ατέλεια, θα μένει πάντα μια αυθεντικότητα, σε πείσμα κάθε ψευδούς τελειότητας...

Once Upon A Veil [Humans]

I once had a 
dream

It all seamed clear

 underneath veils
of 
 a solitude forgiveness

Sea

Air

Earth
Fire
...

Humans

I once made a 
wish

It all became obvious

 beloved 
in its harmony strings
in a sheer mood statement

Wave

Cloud

Seeds
Thunder

Burst
...
Humans

I once ...

I always ...

Humans

Humans, so nicely Human
harvesting grapes of ruth

in harmony 

Sea Wave, 
Air Cloud, 
Earth Seed,
Burst Thunder
Fire Volcano
...

Humans

I once

and 

for ever

blinded a faith
underneath 
 transparency of human veils 
fear, regret, forgiveness, 
senses, anger, burst

In
a leading path
captivating a scream
of

acceptance 
of humans' 
ever 
decoded veils

__________________________

(c) Evangelia Hatzidaki
Painting: "Misty" 
[..just checking new acrylic materials of brain... ]

Άνεμος [ La favola di esistere]

....ma io sono un vento...

non mi basta quella buona favola di vivere...

'Άνεμος ωσάν λογάσαι

περνάς έτσι απλά
ζωντανά και παθιασμένα

τόσο όσο

Και στου θέρους τα στάχυα 

την υπόκλιση επιβάλεις

οι περαστικοί τιμημένοι να αισθάνονται

την πινελιά σημαντικότητας
στις απολιθωτικές ανασφάλειες 
προδιαγεγραμμένης θνητής ασημαντότητας 

και της μύχιας διαδρομής, 
τα δαιμονικά και τα αγγελικά 

συναπαντήματα ν' αντέχουν

...ma io sono una idea dello spirito...

non mi basta una paese del mondo tuo giusto...

Άνθρωπος ιδέα ωσάν λογάσαι

σε θάλασσες τις αισθήσεις εξαπολύεις 
ρέουσες, μεταβαλλόμενα αυθεντικές

έτσι όπως

Και  μια εξέγερση υποκινώντας

στης θάλασσας τα κύματα 
ένα σάλτο επιβάλεις 
ως  τ' ουρανού το θείο ταβάνι 

με μια λαχτάρα σχεδόν διάφανη

όμοια ικεσίας υπόκλιση στων νεφελών το αέρινο 

 καιρών και ανέμων 
τα μυστικά πέπλα ανεμίζοντας 

 λήθη και μνημοσύνη παραγράφοντας

...ma io sarro' sempre io...

non mi basta una verita che non mi fa esistere ...

...ma tu, 
cosa sei tu ...

_______________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο - Δοκιμαστικό Ακριλικό / τμήμα

ScreenPlay [Steps:One & a half Heaven & Hell]

That day 

approaching 

tired, silent, last 

steps

One step from heaven, half from hell

none beyond inside

Consideration 

just a typicality

Script 

accomplished  ages ago

Only that

She, 

existed to activate it

amongst 

one step from Heaven

half of Hell 

Alas!

None beyond the inside

____________________________

(c) Evangelia Hatzidaki