Χρώμα [...οι Αθάνατοι Ουρανοί!]

- Κι αν τελειώσει το χρώμα;

- Κι αν δεν τελειώνει όσο το ανιχνεύεις...

Μοίρισε όλα τα χρώματα!

Κράτα το δικό σου!

Εκεί ζούσαν από πάντα

όλοι οι αθάνατοι ουρανοί σου!

***

Στροβιλίσου, 
περιφρονόντας και τον αέρα π' ανασαίνεις

Γδύσου, 
ποτέ αναλογιζόμενα την αλήθεια της γύμνιας

Φώναξε, 
ποτέ μυθοποιώντας την αποχή της συνείδησης

Μουτζούρωσε, 
μη λογόντας βρωμιά το χρώμα το ιερό

Γράψε, 
σαν να μην απευθύνεσαι παρά μόνο στο όλον του Θεού

Και εκεί, 
στο αναίτιο ξόδεμα σου, την αλήθεια σου μη φοβηθείς

***

- Κι αν τελειώσουν οι λέξεις; 
- Κι αν ανασαίνουν όσο ανασαίνεις...

Βρες όλες τις πιθανές λέξεις!
Δώσε ταυτότητα στις δικές σου!

Εκεί θα ζουν για πάντα
όλοι οι αθάνατοι αιώνες σου!
_________________


 (c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο " Χρώμα" [Λάδι & Ακρυλικό]
(μια φλασιά της στιγμής)
Μουσική παρέα Κάτι Σπαθιά, απελπιστικά Ξύλινα!

[ ....ίσως γιατί, μια ψυχή μελαγχολική βρίσκει τα χρώματα της σε μιά άλλη απελπιστικά έγχρωμη και αισιόδοξη!] 

Αδρή Γραμμή

" ...Και η φτέρνα της Άνοιξης
   πιο σκληρή κι απ' αυτή των ποδιών μου
   όταν γυρνώ ξυπόλητος στους δρόμους
                                Η Κίρκη και ο Οδυσσέας
                                στον ίδιο μύθο ζουν "  [ Μ. Μεσσήνης]

[Ονειρεύτηκα,

 ονειρεύτηκα πως ήμουν ένα πετούμενο

 και πέταγα ψηλότερα από του κόσμου την πλαστικότητα..]

***

Είχε πια πάρει να σουρουπώνει

του κοχυλιού η λάμψη μια αδρή γραμμή

καλά κριμένες κι οι προσμονές, καραδοκώντας

ιέρειες αλεηλάτητες απόκρημνων στοχασμών

Είχε ξεκινήσει νωρίς

στις πρώτες της Ηούς αναλαμπές

Η αστραπή είχε σιωπήσει πια

είχε κοπάσει η μπόρα της διαδρομής

είχε αδειάσει το γκρίζο του πίνακα

και των θεϊκών βουλήσεων η προσταγή γαληνεμένη

**

Είχε περπατήσει πολύ

στις ραγισματιές των πελμάτων 

Κι ο καιρός επιτέλους,

είχε συνυπογράψει ένα χτύπο πορφυρό

σε μια και μόνο, ανεξέλεγκτης αρμονίας δήλωση

ωσάν εκείνη της γυμνής από ντύμα, ώρας μιας γέννας

ωσάν το πρώτο αναίτιο κλάμα, νιογέννητης ανάσας οξυγόνο

**

Είχε ψηθεί αναπόφευκτα

στις κάψες του μεσοκαλόκαιρου

Και τότε μίλησε ο άνεμος

που λεύτερα μόνο να λογάται κατέχει

κύματα σαν ξεσηκώνει από της θάλασσας το λήθαργο

και πάθη σαν μουρμουρά ζωντανά, στις συστάδες των ηδονών

**

Είχε πια πάρει να σουρουπώνει

τα πέλματα , αποτυπώματα ρωγμών της πέτρας

τα χέρια ιδρωμένα, ανελέητοι κόκκοι της άμμου

το βήμα αργό, βαθιά αναζήτηση της στιγμής

Και μίλησε με πορφύρα και φωτιά

και χάιδεψε γης και ουρανού το αδρό σύνορο 

καθώς στα πέρατα ξεχύνονταν 

καθυποτάσσοντας των λεπτών ισημερινών τους σταυρούς

με μια μουτζούρα οριστικά κόκκινη,
ανυπέρβλητα κι αιώνια βαθιά, 

στο γκριζογάλανο των οριζόντων

Και τότε,

μια λάμψη αμυδρή,

αδρή γραμμή,

τα πέλματα άγγιξε, στον ίδιο μύθο...

_______________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Τα έργα μου "Αδρή Γραμμή" & "Αρμονία"/ Ακρυλικό & Λάδι [μέρος]

[...σ' εκείνους τους σπάνιους ονειροπόλους 
που ξέρουν αβίαστα να πετάνε και κάποτε, μας παίρνουν στα φτερά τους για ένα αρμονικό πέταγμα, 
πιο ψηλά από την πλαστική αίσθηση της γης...]