Τα Νησιά
πάντα αυτά
γαλήνια ξαπλωμένα στο αιώνιο υδάτινο λίκνο τους
να περιγελούν του κόσμου το βιασμένο στριφογύρισμα
Κοπηλάτες σιωπηλοί
κι άλλοτε πάλι πολυλογάδες μυθοπλάστες
Φωτός του αιώνιου τη κοφτερή σμίλη κραδαίνοντας
Με δίχως αναμονές και βιάση
και με δίχως σύνορα και κάγγελα
στην απόλυτη ελευθερία τους, χάδι διαυγές να εναποθέτουν
επί των αισθήσεων
-που αμετανόητα λειψές και ημιτελείς ενοχοποιούν την ουσία-
επί των εσωτερικών δομών
-που με περισή πολυπλοκότητα πλέκουν το τίποτα σε κάτι-
επί των αντιλήψεων
-που με αλλαζονεία μετατρέπουν τη γιγάντωση του εγώ, σε ανυπαρξία-
Με δίχως..
Με τα πάντα...
Με Ηλιο και Ύδωρ
Νησιά στο Φως!
Τώρα,
της Ζωής την θεική ουσία, υμνώ
Μα πάνω από όλα
Με δίχως των άλλων καιρών τις οπτικές
λεύτερα στο κύμα τ' αρμυρό ανασαίνω
της ζωής τη γλυκερή σπιρτάδα, τη ζωή να ζωγραφίζει από την αρχή της
Με δίχως
Με όλα
Εκεί να γεννηθώ ξανά αφήνομαι
Μιας αρμονίας το έργο υμνώντας
Νησιά στο Φως!
Ανέμελα κουρνιασμένα,
σε μιας γαλήνης την μακαριότητα
σε μιας ύπαρξης την ουσιαστική δήλωση
σε μιας ταπεινότητας την ολόφωτη δύναμη
Και εγέννετω Φως
Και ενέννητω Νησιά
Νησιά στο Φως!
Ένας Ύμνος, πόσο μοιάζουν στα δάκτυλά μου
Στο αιώνιο,
ακατάπαυστο λίκνισμα του κόσμου
Στην αιώνια,
της Ζωής επίβλητικότητα
Στην παντοδύναμη
του Ήλιου κάψα
Σφάληξα τα μάτια,
αναρωτήθηκα, ανάσανα,
και σαν τα άνοιξα ξανά όλα ήταν εκεί
Νησιά στο Φως
_____________________________________
[c] Από τη συλλογή "Νησιά στο Φως" ,
"Φολέγανδρος" λάδι σε δ΄ύο καμβάδες
