Φλέβα Πύρινη

" Γεύομαι τις ηδονές

Γεύομαι τα χείλη μιας έκφρασης

Γεύομαι τις ώρες που δίχως νόημα Ιερό πεθαίνουν΄

το νόημα που μια φωτιά δίνει στο λύγισμά μου

και στάλα στύβεται στο στόμα κάθε φλέβας μου

Μη με σκορπίζεται. Ω, μη σκορπίζετε το σχήμα μου

πέρ'απ'τη μοναξιά του,

πέρ'απ'τη λευκή του σιωπή

Φτάνει που αναπνέω στο περίγραμμα του κόσμου

που γίνεται σάρκα μου,

τραγούδι της σάρκας μου -χορός....."

[Μανώλης Μεσσήνης / Ον των Παθών]

Στων δακτύλων τις ρωγμές
να ρέει μια λάβα πύρινη
των χειλιών ηδονική απειλή

                                                κύματα θεριεμένα
                                                θεοί σε γιορτή, 
                                                ανάσες αδάμαστες
                                                παραδομός στην εντέλεια
                                                ηδονικής κραυγής συντέλεια 
                            
                                                της σάρκας τ' αγριεμένο ξύπνημα
                                                ύμνος τιμής στην ύπαρξη

Και στάθηκα 
κι αφουγκράστηκα 
                      να υμνείς μια φωτιά
                      στη φλέβα να πάλλεται
                      ν' αποφλοιώνεις τον πόθο
                      κι ύπαρξη να τον ενδύομαι

Και των ματιών τ'αυλάκια
αχόρταγα να πάλλονται 
σπίθες, κι ο χρόνος κομματιασμένος

Στάσου εκεί
             κάτω από της λατρείας μου την υπέρβαση
             κάτω από της λαχτάρας μου το θανατικό λυτρωμό

κι άκου κι εσύ
πόσο θόρυβο κάνει 
το σύμπαν σαν επεκτείνεται
η θάλασσα στη φωτιά σαν υποκείπτει

άκου τη ζωή 
πως κραυγάζει και υπάρχει
οι αισθήσεις μου σαν σε εξαργυρώνουν...

                                           "Φτάνει που γεύομαι τον άνεμο

                                                                                             με χίλια στόματα,

                                                                                             με χίλια μάτια,

                                                                                             με χίλια αισθήματα

                                            Άνθρωπος ανάμεσα στον άνθρωπο κι ανάμεσα στο πάθος"

[Μανώλης Μεσσήνης / Ον των Παθών] 

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Παρενθετικά , ένας απόλυτα ποιητικός Μανώλης Μεσσήνης
      Τα εκφραστικά έργα του καμβά, Tatyana Ilieva
      Στο σύντομα ανυπέρβλητο βίντεο, ένας αιώνιος Λειβαδίτης __________________________________________________________

....την αγάπη δεν τη λες, την εννοείς....
κι αυτή τότε υπάρχει...και την ακούς με κάθε κύτταρο της σάρκας και της ψυχής...
είναι τότε, που το πάθος δεν το μιλείς, απλά σε πλημμυρίζει....

Εκείνη Η Μέρα

Να λες

Θα ρθει εκείνη μέρα

που τα χείλη θα σφίγγουν ένα καπνό στριμμένο

που της καρδιάς την άπατη οδύνη, κατακερματίζοντας 

θα διαχέεται χορεύοντας στα αμέριμνα της αγάπης σου τα πέλαγα

Και έτσι ξαφνικά

σε μια ρωγμή της μοίρας, αφάνταστη

Εκεί, πλάι στο αρχιπέλαγο το αιώνιο

με μάτια σφαλιχτά να στέκεσαι ξανά, κατάστηθα του λογισμού 

με ψυχή ορθάνοιχτη στ' ανέμου του γλυκού τα σύνορα τα λεύτερα

και  με τα μάτια καρφωμένα

όπως σου αρέσει να λογάσαι κι εσύ

δεσμώτης στη γαλήνια του δέους σου ανατάραξη

εκεί που γράφονται οι ύμνοι δοξαστικοί στην ύπαρξη 

και τα περιστύλια συθέμελα τραντάζουν και βυθίζονται

κι η θάλασσα, θάλασσα πάλι καθάρια μένει να λικνίζεται

σε ματιών γαληνεμένων και θεών άβατων την κλίνη

Και σαν τα σίδερα θα λιώνουν

και τα πλεούμενα , όμορφα λεύτερα πανιά θ'αρμενίζουν ξανά

Το λογισμό θα τυραννώ με τούτη την φιλντισένια έγνοια 

Πως την ψυχή συντήρησα

ίσαμε την τρικυμία του νου σου ν'ανταμώσω

Πως οδοιπόρος στης Ηούς τις χαραυγές ναυαγούσα

ίσαμε τα ύφαλα των χτύπων της καρδιάς σου ν' αφουγκραστώ

Κι είναι η μέρα που θα πω

δίχως άξια για λογισμό πια να μαι

Πως τ' όνειρο διατήρησα στα πριν να σ' ανταμώσω

και πως τ' αδράχτι της καρδιάς ξετύλιγα ανασαίνοντας

και πως το γλάρο λόγιασα, μακρά της ελευθερίας της αγάπης σου

και πως τ' ανέμου έπλεκα πελαγοδρόμια, ξέμακρα των χεριών σου

Μια μέρα που πολλά θα λογιαστώ

σιωπηλά, με μάτια βαμμένα στα δικά σου χρώματα

δυνατά, με όνειρα ανθισμένα στων χεριών σου τους ήλους

καταμεσής του ουρανού, μεσοπέλαγα της δόξας της αγάπης

Και είναι τότε

που στέκομαι αντίκρυ σου

Τις χαραγές σου σαν ψηλαφίσω  από την αρχή

και μία μία σαν τις σφαλώ, σαν μάτια  κόσμου όμορφου, 

κόσμου γητεμένου, από  έρμου ερπετού την άδικη καταδίκη 

Σε άφεση αμαρτιών αιώνια να σφαλίζω

τις  θύελλες των προπατορικών εμπαιγμών 

κραδαίνοντας της γης τους καρπούς τους ηδονικούς

Τότε μαθές θα ναι

που ξανά λογώ πριχούμενα και μελλούμενα 

στων καιρών την παρτίδα , την τέλεια υπερβολή

σε φως λευκό αφήνοντας να πορεύεται το άβατο 

με μια αγάπη δυνατή, άξια των ματιών σου

κραυγή λυτρωτική, άξια της ανάσας σου

κίνηση κυματική, άξια της ύπαρξης σου

ως και του φωτός τη λευκότητα θα αναιρώ, ζωή διεκδικώντας
ως και του σύντομου την επιβολή σαρκαστικά αψηφώντας

Και τότε εγώ, εγώ

εγώ , το τίποτα της γης

και του ερπετού ο πρώτος ο ικέτης

και της Βαβυλώνας ο πρώτος συνένοχος

και του κανόνα  ο αποστάτης ο πανάρχαιος

μαζί και του στείρου παραδείσου η πρώτη αμφισβήτηση

Θα σταθώ σε εκείνη τη μέρα

που με την άφεση στις παλάμες

στου προσώπου σου τις θάλασσες

στης ανάσας σου τον άνεμο χρέος και λυτρωμό ιερό θα χαράζω 

και πάλι θα αναρωτιέμαι σιωπηλά

Πως στα πριν μου διάβηκα

Πως και τα πριν μου ζήσανε δίχως να σ' ανασαίνω

Κι ιεροσυλία θα λογώ

τους χρόνους μου, πριχού να σ' ανταμώσω...

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Έργο "Ανάσα Άνεμος" [40χ80 Ακρυλικό  & Λάδι]
      Μουσική Boccelli & Scorpions ...
_______________________________________________

Κάποτε μια υπερβολή της ζωής και μια παράδοξη κίνηση στην σκακιέρα της μοίρας , 
αρκεί να σε κάνει ...να πας σε αναδιαπραγμάτευση... 

Εγώ , σ'ευχαριστώ που υπάρχεις...