"...because you have loved me,
moon and sunsets, stars and flowers,
gold crescendo and silver muting...." E.E. Cummings
_________________________________________
Στάθηκε και τον θωρούσε
τη σίμωνε ξανά, εκείνη η μυρωδιά
ξύσμα γνώριμο από μολύβι ήταν
σαν σπάνιο μυρωδικό στου νου την καταγραφή
Στα ακροδάχτυλα τυλίγονταν
μια σφιχτά σαν δεσμοί,
και άλλοτε πάλι χαλαρά σαν γιρλάντες
γραμμές αχνές από γράμματα πλαγιαστά
Οι κόρες των ματιών τυφλές
το σχήμα του δεν αντάμωναν
μόνο μια ανάσα του υμνούσαν σιωπηλά
έρωτας από ανέμους, παραδομένη ικεσία
Στα χείλη μια προσμονή πως κράδαινε
που σαν η θάλασσα φουρτούνιαζε
με ξυράφια τ' όνειρο κεντούσε
σε μιας πεθυμιάς το ιερό θυσιαστήριο
Μια τσίγκινη μεταλλική μελωδία
κι αυτή εκεί, πλάι
σε ένα συρτάρι, όλη η αγάπη, μουσική
επτασφράγιστος κροταλισμός, σε κάθε της κίνηση
Και τα σκυλιά έξω ν' αλυχτούν
κραδαίνοντας μέσα σε μια θεία μελωδία
μια βροχή από αστέρια άκαυτα
σε ουράνιου θόλου το πιο αρχέγονο μυστικό
"Ως που με αγαπάς όμως, δεν μου είπες..."
"Από εδώ και ως όλους τους παράλληλους κόσμους..."
Κι έγινε κλίνη η ψυχή
την ορμή των κυμάτων σου ν' αγκαλιάσει
Κι έτρεξε μίλια η λαλιά
των λέξεων σου τις συστάδες ν' αφουγκραστεί
Κι ένα δάκρυ,
στάθηκε στου πελάγου την αιχμηρή σιωπή
και μ' όλη του την αρμύρα σε νέφη σκαρφάλωνε
σαν η κραυγή του την πλάση διαπερνούσε
Από το εδώ ως τα πέρατα
ψάχνοντας των ματιών σου τη λύτρωση
σε τόπο κρύφια της βουής,
στων κόσμων το μυστικό δείπνο
Πως μυρίζει η ψυχή, των ματιών τη θεία λάβρα
Πως ανταμώνουν οι αισθήσεις, του θεού τη μια ουσία
Πως πλέκονται τα νήματα και τα υφάδια στα δάκτυλα σου γύρω
Περίτεχνη ηδονή, τούτη η αφή
γιρλάντες από του νου σου τη γιορτή
να θεριεύουν συστοιχίες στης καρδιάς την πιο ιερή στιγμή
Λες κι όλα, μια κραυγή...
Εσύ,
της γης μου τα ποτάμια τα αστέρευτα
και της βαθιάς μου χαραγιάς, το άγιο καθαρτήριο
Εσύ,
των κόσμων μου η φωνή η αδάμαστη
και της στερνής μου γέννησης το άγιο δισκοπότηρο
Εσύ,
τ' ανέμου μου είσαι η κραυγή
και των πετούμενων του, τ' αστέρευτο φτεροκόπημα
Λες κι όλα το όλον...
Εσύ,
το χθες μου και το σήμερα
το πάντα και το όλα μου
Εσύ,
των βουνών μου η απεραντοσύνη
και των βότσαλων μου, η λαχτάρα για γιαλό
Εσύ,
του χάρτη μου, η άσβεστη γραφή
και των αιχμών μιας ρότας, ο αιώνιος γητευτής
Κι όλα, θαρρείς Εσύ...
Εσύ,
τ΄αστέρι στης Ηούς το προσκύνημα
κι ο μενεξές που βάφει της ζωής το πρώτο ξύπνημα
Εσύ,
οι χρόνοι κι οι καιροί μου, σαν συμφιλιώνονται
κι ο ύμνος μου ο στερνός, στης ψυχής τον πιο βαθύ έρωτα
Στένεψαν των ματιών οι κόρες
και γιόμισαν οι παλάμες γιασεμιά
θέριεψε η θάλασσα και λικνίστηκε
βουνά αγέρωχα υποκλίθηκαν σε φυλλωσιές πανύψηλες
σάλευε του κόσμου μου η βουή και πλημμύριζε την στερνή της πλάση
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο Hamish Blakely
Στον αγαπημένο μου...
Με αγάπησες κι όλα έγιναν εσύ! Ένα Ποίημα...
