Alma Libre [ ...Ψυχή Βαθιά Λευτερωμένη]

Full Moon L / G.Moralis

Που κατοικεί ο χρόνος σου;

                          Δεν έχω χρόνο να λογώ
                          Ποτές δεν είχα από τούτο το μέτρημα
                          τ' ανθρωποσκαρωμένο

                           Έρχομαι από την άβυσσο
                           αυτή που διαφεντεύει την μήτρα μου την πρώτη

                           Και καταμεσής των κύκλων των καιρών,
                           χόρεψα
                           κι αναδεύτηκα ανάμεσα σε τόπους ζοφερούς
                           ζερβά της μοναξιάς και δεξά του πόνου
                           κι ωσάν αποστάτης παραστράτησα 
                           και στροβιλίστηκα 
                           ανάμεσα στης σάρκας τα όσια τα πάθη 
                           κι από νερό ιερό, σε κόσμο υλικό παραδόθηκα

Κι οι τόποι μαθές ποιοι λογούνται;


                          Δεν έχω τόπο
                           Ποτές μου δεν προσκύνησα τούτο το στεφάνωμα
                           τ' ανθρωποσκαρωμένο 

                           Με πύλες ασφράγιστες
                           ορίστηκε της αφεντιάς μου η ψίχα η οριστική


                           Και στο λεύτερο γαλαξιών και νεφελωμάτων,
                           στροβιλίστηκα
                           και περιπλανήθηκα ανάμεσα σε σκότος και σε φως
                           υποτακτικά της αλαζονείας και δυναμικά της συνείδησης
                           κι ωσάν αφέντης μα και ζητιάνος ταξίδεψα
                           και διάβηκα
                           μιας ιερής αλήθειας το αιχμηρό καταπέτασμα
                           κι από κραυγή δύναμης, σε κόσμο ύλης εφήμερα χαρίστηκα

Και πως σε είπανε μωρέ;


                      Ψυχή θαρρώ με φώναξαν,
                      να χουνε ν' αναφέρονται και να  λογούνται
                      ωσάν τα λειψά της ύλης τους, να περιγελάσουν κυνηγούν

                       Ψυχή θαρρώ με κουβαλούν,
                       να χουνε ν' αγαλιάζονται και να απενοχοποιούνται
                       ωσάν τους δαίμονες της σάρκας τους, να εξευμενίσουν ζητούν 

                       Ψυχή θαρρώ μ' έντυσαν στις κραυγές τους
                       αυτές που το απέθαντο γυρεύουν και το λεύτερο εκλιπαρούν
                       ωσάν της γης οι μεταλλικές αλυσίδες, πόνο αρμυρό τους ραίνουν


                                                  Ψυχή με λογούνε
                                                  και ένδυμα συντεταγμένων δεν λογώ
                                                  Κατάσαρκα καταραμένα με κουβαλούν,
                                                  μ' ανθρώπου μάτια δε με βλέπουν 
                                                  και γης δεν με διεκδικεί, στης ύλης τους το τέλος
                                                  που τα δεσμά μου λύνονται 
                                                  και σε σοκάκια λεύτερα του άπειρου, επιστρέψω

______________________________________________________
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Έργα:  Γιάννης Μόραλης [1916-2009]
      Alma Libre, θα πει ψυχή απελπιστικά λεύτερη...
      Κι είναι αφέντες αιώνιοι, αυτοί που έτσι τη λογούν! 
      Κι όμορφα αλλιώτικοι, εκείνοι που από την κλειδαριά φευγαλέα ατένισαν...

     

Καρουζέλ

Και μετά, θα σταθείς εκεί

μετέωρα,

το λατρεύεις, του μετέωρου το αβεβήλωτο 

Η πάλι θα αφήσεις τα πέλματα

αιωρούμενα. 

σε μαγεύουν οι αρμαθιές μέτρα από μια σχάση κυματική

Σ' ένα μεταιχμιακό μεταίωρο

όλη η λαχτάρα παρόχθια μιας ορμής

Εκεί έλκεσαι πάντα

στο μεταίωρο,

το λαχταράς σαν παιδί

ωσάν εκείνα τα αλογάκια του καρουζέλ

τα θυμάσαι αλήθεια;

Εγώ, όταν δεν ξέρω τι θέλω να σκεφτώ

αφήνομαι να θυμάμαι πάντα

τους επαναληπτικά νωχελικούς τους κύκλους

καθώς περιστρέφονται

σε μια εξίσωση κινητικής αυταπάτης  

παρασέρνοντας τα μάτια που δραπετεύουν

καθώς σε ξεγελούν και θαρρείς προχωρούν

για τόπους μαγεμένους, απάτητων πριγκιπάτων

η άλλοτε για χωματόδρομους ήμερα μοναχικούς

αυτούς που εύκολα υποτάσσονται στον άηχο καλπασμό τους

Και στέκεσαι ακόμα εκεί

πιστά μετέωρα πάντα

σε σχηματικούς κλυδωνισμούς 

λατρεύοντας ονειρικής λαγνείας τη παράνοια

και θεούς υμνώντας αλήτες

από αυτούς που λατρεύτηκαν υπερμετρικά της υφής τους

όχι για το θεϊκό τους,

μα για το μη αναμενόμενο 

της συμμετρικότητας της απόδρασης τους

Η πάλι

διαλέγεις μια εναπόθεση  

στο πιο ασύμμετρο άτι, αυτό που 

δίχως συμμετρία και δηλωμένα αναμενόμενα, 

δραπέτευε και χανόταν λεύτερο σε αχανείς θαλασσόδρομους

_____________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Οι R.City  & η Τiffany, με δύο απίστευτα κομμάτια

θα αναρωτηθούν...κάτι πραγματικά ουσιαστικό!!!

     If I got locked away, would you, could you...

 κοινωνικά, πολιτικά και προσωπικά, απαιτεί μια μαγκιά...!!!

απολαύστε τους δυνατά, σαν τη ζωή!!!

     Honestly....(enjoy in highly -alive decibels...)

      

Εφτασφράγιστα Των Θαλασσων

Πέρα από της γης τους μεσημβρινούς

εκεί ορατών τε και αοράτων ο ύστατος ύμνος

Πέρα από τα κάστρα και τις πολεμίστρες

εκεί, ύλης και πνεύματος το αιώνιο συναπάντημα

Και με τη γύμνια του ενεστώτα

βαθιάς, αιώνιας ζωής τους βυθούς να ευλογείς

αυτοί που μουρμούρα αέναη θα μένουν ανελέητα κρυμμένοι

σε απαράδεκτης συγκατάβασης το απέθαντο καρτερικό μάγεμα

Πέρα κι από των λόφων τις σκαλωμένες ανηφοριές

εκεί στα βάθια ικεσίας πεπερασμένης τον ορίζοντα,  

την ύλη των κυττάρων άσε λεύτερα ν' ανασαίνει

καθώς τα αφανή βράχια προπύργια, ένα ένα κατακρημνίζονται 

Και με μια λήθη, του χθες παραμορφωτική ιέρεια 

απέραντου ορίζοντα την δειλινή τουφεκιά να υμνείς

δεξά των απαντήσεων, ζωτική πινελιά  σοφά άφθαρτη

ωσάν ζερβά οριζόντων απέθαντων, βρυχάται ένα ιερό κάλεσμα

Και μουρμούριζε μια κραυγή αιώνια

και  επέβαλε μια πινελιά επιβλητικά  αδάμαστη

σε χρόνου εκκωφαντικά γητεμένου, τα δαμασμένα ιερά 

Και με μια γύμνια υπόκωφη, 

σχεδόν ανεπαίσθητη των αισθήσεων

μάτια πυλώνες των οριζόντων κράτα να θωρούν

ωσάν ψίθυρο στα χείλη, των θαλασσών τη βουβή συγκατάθεση

εκεί που ότι του καιρού το αέρινο σεβάστηκε, 

εφτασφράγιστα ανείπωτο η ζωή ιερά αποκοίμισε 

________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Έργα Delaware Omar

     

     [ ....ότι ουσιαστικά λογίζουμε σημαντικό, 
είναι κι η μεγαλύτερη διεκδίκηση μας! ]