Λεπτές Γραμμές [ ...Αδέσποτη Ιχνογραφία]

 “I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.” 

Nerouda

Λεπτές ήταν οι γραμμές

σχεδόν αδιόρατες

αμφιταλαντευόμενα σύνορα

βολεμένες 

νωχελικά στα κράσπεδα ύστατης κραυγής

Λεπτές, 

ωσάν ιχνογραφία τ' αφρού στο κύμα

αφοριστικά αθώες

επίμονα αισθητές

της ζωής το όριο περιγελώντας

σαν παιδούλες με ντύμα άλλωτε λευκό

κι άλλωτε πάλι 

στο χρώμα της υγρής αμμουδιάς

σαν άτακτες χαραξιές παιδικής πατημασιάς

σε περιμέτρους κάστρων 

αμμουδερών κι ελέύθερα αθεμελίωτων 

Λεπτές γραμμώσεις

ωσάν αυτές τ΄ορίζοντα στην αναδίπλωση 

ωρών παραδομένων

ανάμεσα στους μενεξέδες της Ηούς 

                                  και στου δειλινού το βάμμα

σύνορο θάλασσας αφέντρας, μα γήινης

σε ουράνια αέρινη απλωσιά

Λεπτές γραμμές

 γραφές στων αισθήσεων το ξεδίπλωμα

στο απεπλιστικό σχεδόν

στ΄ ονείρου τα μεταίχμια εξερευνητές

Λεπτές, τόσο λεπτές

όσο το σύνορο τ' αδιόρατο

ανάμεσα στου έρωτα την απόκρημνη ακροβασία

και στης αγάπης την θυσιαστική επιβολή

Όλα γραμμές λεπτές 

 ρωγμές στης γης την άνυδρη κραυγή

Όλα γραμμές περιπλεκόμενες μεταξύ τους

σαν νήμα τρομαγμένα κουλουριασμένο

γύρω από το ίδιο του το είναι και το ίσως

Τώρα στεκομαι ακίνητα

σχεδόν νεκρικά

επιτρέποντας λεπτές γραμμές ανάσας

ανάμεσσα στο οξυγόνο και το διοξείδιο των αισθήσεων

επιτρέποντας τους να συνεχίζονται

στης ψυχής το ώριμο έδαφος

ως επιτείδια αντανάκλαση των αφρών των κυμάτων 

ως επιβλητικός κατοπτρισμός των νεφελών 

Λεπτές γραμμές ακροβασίας

με μάτια γαλήνια μαγεμένα καταγράφω

χαρτογραφώντας της ζωής την αδέσποτη ιχνογραφία

Λεπτές, αχνές παιχνιδιάρες γραμμές

ωσάν του προσώπου τις γρμμές 

καθώς στης σάρκας το ευπλαστο 

απαθανατίζουν αιώνια

μια ιστορία 

που αξίζει να σιωπηθεί  ιερά

και σινάμα να ειπωθεί ευλαβικά

Λεπτές γραμμές

όλες σχημάτιζαν το περίγραμμα σου

Έσβησα τα φώτα

λεπτές γραμμές ιρίδιζουν

σχηματίζοντας σε

______________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

Μουτζούρα [λάδι σε ακουαρέλα]

ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ [..whispers...]

[I'm covering my ears like a kid
When your words mean nothing, I go la la la...]

Χρώμα....

Ναι , με μαγεύει ακόμα ...
Πληρώντας τις προυποθέσεις ..
Μουτζούρωσα καιρούς πολλούς και το χρώμα πάντα ψυθιρίζει....

Και τ΄αφουγκράστηκα...
με τίποτε λιγότερο από την ...αρμόζουσα προσοχή....
................................................................
 
Να μιλάς, όταν έχεις κάτι δυνατό να πεις, κι ας είναι αστείο...
Να τολμάς, μπροστά σε κάτι που δυνατά αξίζει, κι ας σε κρίνουν όλοι...
Να σιγείς, όταν αυτό που θες να πεις πληγώνει η δεν σε αντιπροσωπεύει ...
Να σιμώνεις τους ανθρώπους, μόνο όταν έχεις κάτι θετικό για αυτούς... 
Να φεύγεις όμορφα, από όπου δεν αρμόζει, η γεννά υποκρισία και μπέρδεμα..
Να σέβεσαι,  όλα η κάτι που διαφέρει της οπτικής σου...

[I'm turning up the volume when you speak
'Cause if my heart can't stop it,
I find a way to block it, I go...lalala....]

Να αγαπάς, και να εννοείς το κάθε γράμμα με την ουσία του τη θεική...
Να ερωτεύεσαι, και να τολμάς την όσια πυρά του...
Να αισθάνεσαι, και να ξέρεις τι αισθάνεσαι πριν παρασύρεις άλλους εκεί...
Να γίνεσαι γονιός, και να είσαι γνώστης της ευθύνης μιας απόλυτης αγάπης...
Να συνπορεύεσαι, και να κρατείς ιερά την αυθεντικότητα της ολότητας σου, εις το ακέραιο....

Να μένεις αυθεντικός, ακόμα κι αν σημαίνει επίπονες αλλαγές...
Να μένεις λεύτερος, με μια βαθιά ελευθερία που δεν σταματά στο φτηνό "κάνω ότι γουστάρω"..

Να είσαι κάτι ολάκερο, πριν μοιραστείς την ουσία σου....
Να ξέρεις ποιος είσαι και να αντιλαμβάνεσαι το καλλίτερο, δίχως αυτό να κλιδωνίζει τη σανίδα σου ...
Να συνεργάζεσαι στα δύσκολα, και να μην αλλοιώνεται η στάση και το ακέραιο σου...

[I'm covering my ears like a kid
When your words mean nothing, I go la la la
I'm turning up the volume when you speak
'Cause if my heart can't stop it,
I'll find a way to block it, I go
La la, la la la la la na na na na na ]

Να τολμάς την αυτοκριτική, και να σε αλλάζει θετικά....
Να κοιτάς γυμνά, τα δικά σου λάθη και παραλείψεις....
Να αντέχεις, το αποτέλεσμα να χρεωνεσαι στο βαθμό συνενοχής σου, όποιο αυτό κι αν είναι....

Να επιλέγεις , ξέροντας πόσο δεμένη είναι η επιλογή με το αποτέλεσμα...
Να στέκεσαι μπροστά στους ανθρώπους, με αγάπη, με σεβασμό, με ισότητα...
Να κρατείς, ότι το καλλίτερο "εγώ" σου ανασύρει...
Να φέυγεις, από ότι γυμνό και κενό σε αφήνει...

Να είσαι, 
ότι θα ήθελες, ότι θα άντεχες, ότι θα ευχόσουν ,  να είναι οι άλλοι για σένα...
.....................................................
Θα μπορούσα να αναφέρω τα χίλια όσα, ένα Χρώμα ζητά να ψυθιρίσει στην αγνή καθαρότητα του...

Μα θαρρώ ακούω τον αντίλογο σας... Ναι, ναι....Διαμαρτυρίες...
Εμείς τα κάναμε όλα σωστά αλλά , κοίτα να δεις ....που τελικά δεν τα κάνανε οι άλλοι...

Σε δίπολες οπτικές, όλοι μας, αλλά όλοι μας όμως, μαζί και η υποφαινόμενη [παρά την καλή προσπάθεια...], υπερασπιστήκαμε τον έναν, εκείνον που ποτέ δεν αποχωριζόμαστε, τον εαυτό μας, ίσως εξ αιτίας οπτικής... 
Μόνο που σε πολλές καταστάσεις, απέναντί μας έχουμε έναν άλλον άνθρωπο με το δικό του εαυτό να υπερασπιστεί και σίγουρα φέροντα τα αντίστοιχα ελαφρυντικά...

Κρέτησα όμως τούτο...
Σε πολύ ίδιες καταστάσεις, εξαρτάται η πλευρά στην οποία στέκεσαι. Σε ποιά όχθη της φάσης τελικά είσαι...
Ποιός από όλους είσαι. Ο δυνατός η ο αδύναμος κρίκος, ο ταπεινομένος η ο δικαιωμένος, ο πληγωμένος, η αυτός που πλήγωσε εκούσια η ακούσια, ο από κάτω η ο από πάνω, ο δίκαιος η ο άδικος, ο ξεκάθαρος η ο μπερδεμένος... Ναι ξέρω, σπανίως είμαστε εμείς το "πλην"...Human Nature...
 
Για να έχει το όποιο νόημα τούτο το άρθρο όμως, θα σας αφήσω με ένα λογισμό. Ίσως αν ήμασταν, ότι θα θέλαμε, ότι θα αντέχαμε, ότι θα ευχόμασταν ,  να είναι οι άλλοι για εμάς.....you fucking think about that..go on! You may be surprised after all...

Το υπέροχο κομμάτι του Sam Smith, που ακούω συχνά τελευταία, έχει ένα απίστευτο στίχο...

"Σταμάτα, μη μιλάς....

  Όταν οι λέξεις σου δεν εννοούνε τίποτε

  kλείνω τα αυτιά μου σαν μικρό παιδί..και κατλήγω  στο...λαλαλαλα..."

Μιλήστε, ζήστε, αγαπήστε, παθιαστείτε...μα πάντα με σεβασμό σε ότι προκαλείτε στους ζωτικούς σας κύκλους...μέσα εκεί άλλωστε, κινούμαστε τελικά και εμείς οι ίδιοι, σαν παλλοιριακά αλληλεπιδρόντα κύματα..! 

....οι άνθρωποι, μήτε έρχονται στη ζωή μας κι ακόμη πιο σίγουρα, μήτε και τυχαία φεύγουν ! They just go....lalalalala .... 

So ...beware the volume & the meanings ....you speak ...

--------------------------------------------------------------
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο Λάδι "Στρόβιλος" 

Παρατηρησα πολύ τους ανθρώπους, μαζί κι εμένα...και για ένα παράδοξο λόγο, ένοιωσα ην βαθύτερη ανάγκη να σταματήσω να αφουγκραστώ το ΧΡΩΜΑ όποτε μουτζούρωνα...

Καθάριο, αναλλοίωτο, όμορφο, στην αυθεντικότητα του..

Πρωτα εγώ, από εμας αρχίζουμε πάντα!Από το εύθραυστο, περήφανο κανακευμένο εγώ μας....

Hush, don't speak
When you spit your venom, keep it shut I hate it
When you hiss and preach
About your new messiah 'cause your theories catch fire
I can't find your silver lining
I don't mean to judge
But when you read your speech, it's tiring
Enough is enough
I'm covering my ears like a kid
When your words mean nothing, I go la la la
I'm turning up the volume when you speak
'Cause if my heart can't stop it,
I'll find a way to block it, I go
La la, la la la la la na na na na na

If our love is running out of time
I won't count the hours, rather be a coward
When our worlds collide
I'm gonna drown you out before I lose my mind
I can't find your silver lining
I don't mean to judge
But when you read your speech, it's tiring
Enough is enough
I'm covering my ears like a kid
When your words mean nothing, I go la la la
I'm turning up the volume when you speak
'Cause if my heart can't stop it,
I'll find a way to block it, I go
La la, la la la la la na na na na na

STORM [ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ]

"Storm" oil on canvas 

"Φουρτούνα με άνεμο μηδενικό

Στάσου και κοίτα

Κύματα πέραν της κάθε λογικής 

Μα εξάλλου τι λογική να'χει η φουρτούνα

σε νηνεμία απόλυτη;

Στάσου και κοίτα

Πτώματα ξεβρασμένα σ' άγνωρες στεριές 

Στάσου, κοίτα, άκου, οσμίσου

τα ναυάγια"

Σταμάτησα ώρα πολύ

πιο πολύ από την αναμενόμενη

Θραύσματα παντού

άτακτος διασκορπισμός

ωσάν διασπορά από χρώμα ετερόκλιτο 

σε καμβά τσαλακωμένο

η πληγή η ανθρώπινη
στα σπλάχνα του χρώματος

Δε μέρευε η θάλασσα

κι ο άνεμος 
με δέος σιωπηλός παρατηρητής

μήτε και τούτος μέρεψε, μα μήτε και σάλεψε

Ναυάγια μέτραγε

στου κύματος 
τις κορυφές και τις πτυχώσεις
κι ανέμων κραυγές
σε νωχελικές ταλαντώσεις

"Κι η θάλασσα όλη χύθηκε στο σπίτι

Γιόμισε τα δωμάτια

Θαλασσινός αέρας στα μαλλιά

Βρέχει τα πόδια 

τα βουτά

Μύρισε αρμύρα

Μα το καράβι ακόμα να 'ρθει

Σήκωσε πανιά

Μα ακόμα να 'ρθει"

Στεκόμουν εκεί

ξέρεις στην γωνιά της γης την στερνή

Εκεί που οι σοφοί λένε

όλα να τα καρτερείς
ακόμα και το μέσα σου το άγνωρο

Εκεί που όσα φέρνει η θάλασσα

η λογική τα σκιάζεται
κι η τρέλα τα γητεύει

Μα ποιος μια λογική ποθεί

σαν θάλασσες τον πλανεύουν

με λάγνα την οσμή την αρμυρή

με άδολο λευκό το πανί

στο φουρτουνιασμένο ν'αντιστέκεται

ταξίδια να χαράσσει 

με τις πατούσες αρμυρές και νοτισμένες

"Χάθηκες...

Καταμεσής του πελάγου

Πυξίδες έσπασες μια νύχτα σκοτεινή

Γέννησε αστέρια η νύχτα να σε οδηγήσει

Φύσηξες δυνατά

Τα 'σβησες

Άναψες στα δικά σου, της καρδιάς

Χάθηκες...

Έτσι είπαν

Μα εσύ είχες βρει το δρόμο.."

Σκέφτομαι τώρα
και λογώ τ' ανθρώπου το μεταίωρο

ωσάν αναπολώ με πόδια νοτισμένα
πεισματικά κι ερμητικά ασάλευτα
νότια της αλανιάρας μου ψυχής

Δεν ήταν οι θάλασσες

μήτε και τα καράβια, 

μήτε και τα νησιά 
τα κατάσπαρτα καταμεσής του ήλιου

Δεν ήταν τα αναμενόμενα

μήτε και τα οριστικά του χθες

μήτε τα διάφανα απρόβλεπτα του αύριο

Ήταν μόνο ένα πείσμα

να σταθείς πλάι στο υδάτινο θεριό

και σε ένα παροξυσμό

ακόμη και το ίδιο το είδωλό σου να σπάσεις

Κι ελεύθερα να σαλπάρεις

κι αφέντης μόνος της ψυχής το ένστικτο

αυτό πυξίδα, αυτό άνεμος, αυτό βουλή, αυτό ορισμός

Έσβησα τ' άστρα τα θολά

και παραδόθηκα στον ιερό διασκορπισμό μου

______________________

Μια συν + γραφή
Παρενθετικά η "Φουρτούνα" [Δέσποινα Αυγουστινάκη]
Το έργο "Storm" [Λάδι]

Στην Υπέροχη Φίλη μου...
την αγνή, την παιδική
την Ποιήτρια

Στη Δέσποινα 

Ain't No Mountain High Enough...NeVer!

 

 

Breathing In Temptation [ Breaking Free ]

Dare take a bet on me

I am the closest to illusion, you ever came up against

Skinless and detoxed, here I stand  now

my old shabby cloth lies sinless besides my feet

Dare raise the eye

where you stare, lies only my old waste skin, 

in memory of my dead self

Yes, it is me

I have always been the ultimate me

my desperately me, my everlasting me

can't you tell...

It is me,

free of my very own elements, 

breathing in temptation under my ultimate truth

Come on...

The apple tree , oh that myth

And then 

there , the snake, 

would you ever believe such a concept of an illusion

such an alter ego to my deepest lusts

It all, was me

and nothing but me

The human, the desire, the vulnerable, 

the seed, the fruit, the sin

and alas, 

eventually, the getaway

Take a brave look at my old skin

resting silent all over my waste land

for,

I was born to be a sinner

born to bear all my snaky truths

born to create and taste, my very own juicy apple, 

to bravely honor the release of my very soul

Still need that myth...

Go on , look me in the eye

I, created the apple

I, held the snaky desire

I, the willing to erase the rule

I, the gone free as a sin, of  the paradise myth

In the end 

I even, 

got rid of my very own beloved skin 

Dare recognize me

Dare recognize you

Oh!

What a myth indeed!

__________________________

[c] Evangelia Hatzidaki

....no apple, no tree, no sin...

just an excuse 

....and a determination to break free from it all...