Αετός [ Να κατέχεις τη Ζωή]

" ...Μόνο εκείνος π' αγαπά,

   μπορεί να το πιστέψει,

   πως της αγάπης ο καημός

   τη σταματάει τη σκέψη...."

Των άγριων βουνών τις περήφανες κορυφές

να τις πατείς

Και των πελάγων τα υδάτινα τερτίπια 

να τα δαμάζεις

Ωσάν και στου αιθέρα την ευρύτητα

αγάπη άχραντη μόνο να προσκυνάς

Περήφανα μόνο

το πέταγμα, τ' αγνάντεμα

και της ζωής τ' αδράχτι κράτιε

περήφανα για ότι λογάσαι τη ζωή

τιμημένα για όσα τον άνθρωπο της τιμάς

Και σαν λογάσαι όμορφα μόνο

τούτο τον σύντομο κόσμο 

κατέχεις

Τιμημένα πάντα,

για την  καθαρότητα σου, 

ωσάν τα χαράκια και τις πέτρες

που στέκονται στιβαρά και αγέρωχα

στου κόσμου τις κορυφές

αιώνες αγναντεύοντας

Ταπεινά ιερά,

για την ευπλαστότητα σου

ωσάν τα πέλαγα και τα ποτάμια

που ρέουν παλλόμενα ζωντανά 

στης γης τις τεθλασμένες

εποχές αρμενίζοντας

Αυθεντικά αμετάκλητα 

για την αλήθεια σου

ωσάν τον γέρακα και τον αετό

που πετούν και ζυγιάζονται τολμηρά

στης πλάσης τους απέραντους ουρανούς

ψυχή λεύτερη κραδαίνοντας

Στων άγριων βουνών 

τις περήφανες κορυφές

Και στων πελάγων 

τα υδάτινα τερτίπια 

Ωσάν και στου αιθέρα την ευρύτητα

αγάπη άχραντη 

μόνο έτσι λεύτερα σε λογώ...

________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Μουσική /  Αθάνατες Κρητικές Ψυχές:  Σκορδαλός-Ψαραντώνης

Y-Tube: Απελευθέρωση των Γυπαετών στην Κρήτη [ γιατί ότι λεύτερο αφήνεις ν' ανασαίνει, ανοίγει φτερά και πάντα πετά στον τόπο της ελευθερίας του αβίαστα, αληθινά & λεύτερα...]

-αν ήσoυν πετούμενο, τι θα ήσουν αλήθεια;
- αετός, να πετώ πάνω απ' τα Κρητικά βουβά, τι άλλο ...

Αγάπη, είναι ελευθερία να αγαπάς ...

Αλήτης Θεός

Και τώρα σβήσε το φως

χρειάζεται σκότος και κενότητα

σαν τους πολλούς δεν τα λογώ, μήτε με σκιάζουν

τα αγαπώ και τα δύο ωσάν δίδυμα της όρασης γεννήματα

Το φως ας σβήσει 

μαζί και του κρότου το ψευδές 

θα προσευχηθώ θαρρώ τώρα

σε εκείνο τον αλήτη θεό

εκείνον πέρα από τα κάγκελα 

και τις δοξασίες των γνωστικών 

εκείνον που χει στις χούφτες του λυτρωτικό χασίσι

μερικές φορές -μου πε ξεδιάντροπα- 

μπαίνει κι αυτός στον πειρασμό

ν' αντιληφθεί τι κρατεί, κι ας το παλεύει

τον τελευταίο του πειρασμό καταπνίγοντας

Τον κράτησε λέει ιερά στερνό

προσωπικό του απόκρυφο κι αληταριό

στις εκ δοξασιών εξαγιασμένες γεωγραφίες του 

σαν χαρτογράφηση τόπου, πρόστυχα θησαυρικού

εκεί πάντα να γυρνά, στ' αποκαμώματα του νου

δίχως κι ο ίδιος μια παραδοχή να αντέχει 

 του λυτρωτή του δαίμονα, στις χούφτες που κρατεί

Σκοτάδι, 

μιας στιγμής σιγή

Γαλήνη, 

των οριζόντων ένα σμίξιμο

Τώρα θα προσευχηθώ

μα όχι για εμέ

εμέ δε με πιάνουν προσευχές, 

μήτε και οι μετάνοιες με γνωρίζουν

μήτε και με μεταλήψεις αθωώνω τ' αθρώπου την αλήθεια

κι αν θες 

και η συγχώρεση, ποτές δε μου χρειάστηκε!

Για τούτο τον αλήτη το θεό 

για τούτον μόνο

μια ικεσία θα παραδώσω 

στις χούφτες του το ονειρικό χασίσι, ν' αντιληφθεί...

_______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Λάδι & Ακρυλικό 

Miles Davis [so fucking what...]