"Πιστεύω" [ Θεός, ο Αυθεντικός! Μια Πίστη στη ΖΩΗ]

Πιστεύω...

Εις ένα Θεό

Πατέρα Παντοκράτορα

Κουζουλό και Γητευτή
Εμπνευστή και Εμπνευσμένο
Θεατή και Πρωταγωνιστή

Πιστεύω
Εις έναν Θεό

Ποιητή

Ουρανού και Γης

Θαλασσών και Ποταμών

και χειμάρρων ασίγαστων, και καταρρακτών ορμητικών

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Ποιητή

Δασών και Ερήμων

Χώματος  και Αμμουδιάς

και οάσεων παραδόξων και βράχων αιχμηρών

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Ποιητή 

Πετούμενων και αγριμιών

Χλωρίδας και πανίδας

και ψυχής ανεκδιήγητης, και σάρκας ευάλωτης

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Ποιητή

Βροχών κι ανέμων

Θέρους και Χειμώνων

και των κελαηδισμών Ανοίξεων και Μουσώνων άτακτων

Αφέντη

της νηνεμίας της θαλασσινής
και του κύματος του γιγαντομένου,

της κάψας του Θέρους
και της καταιγίδας της μυστηριακά ταραγμένης

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Ποιητή

Φωτός και Σκότους

Τον Ηλιάτορα παντοκράτορα σαν άφτει, 
στων ζωντανών τ ασκέρια
τη ζωή να σπέρνει

Και το Φεγγάρι εξομολογητή στο δείλι, 
σαν με ένα σκοτίδι, 
της ζωής τη βουή σε γαλήνη παραδίδει

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Εναλλαγών αρμονικών

Ασύμμετρων και συμμετρικών
Λογικευμένων και παρορμητικών

Ποιητή

Χρωμάτων και σχηματισμών αδιανόητων

Μελωδιών και ήχων σαγηνευτικών
Πίστης και ελπίδας της Ζωής

Πιστεύω 

Εις έναν Θεό

Ποιητή

Ανθρώπου 

κατ' ομοίωση Θεού

σε αισθήσεις 

καταιγίδας και λιακάδας,

φέροντα

φόβο, αγωνία, λαχτάρα, 

μετάνοια, οργή, πόνο, θλίψη κι αποστροφή

και συνάμα

χαρά, σαγήνη, ομορφιά, 

φωτιά, νερό, άνεμο,

έρωτα και αγάπη

Υπό έναν Ουρανό

του Ηλιάτορα, αστέρευτη πατρίδα

Και

Πλάι σε μιαν Θάλασσα

κυματογεννήτρα και αυθεντική

Και

Φέροντα κληρονομιά βαριά και χρέος

Φως εκ του Φωτός

του θνητού σκότους γητευτή 

Πιστεύω

Εις έναν Θεό

αναρχικό και επαναστάτη

μελαγχολικό, 

χαρούμενο, δυνατό και αδύναμο,

αρμονικό και κουζουλό

αμαρτωλό,

εξαγνισμένο, υπερβολικό και υπερβατικό

ζωγράφο και ποιητή

γλύπτη και συγγραφέα

τροβαδούρο και θεατή

απλό και σύνθετο, 

δημιουργό και δημιούργημα

κατανοητό και μυστηριακό

Πιστεύω σε έναν Θεό

Εμπνευστή και Εμπνευσμένο

Ταραχοποιό και Γαληνευτή
Φωτεινό και Σκοτεινό

Δι'  ου τα πάντα εγένετο

Πιστεύω

Στον Άνθρωπο!

Πιστεύω

Στη  Ζωή!

________________________
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Πως θα ήταν άραγε, ένα "πιστεύω" στη ζωή;
Πως θα ήταν άραγε ένα "πιστεύω" , απαλλαγμένο από το αναπόφευκτο αισθήσεων όπως φοβάμαι, αγωνιώ, ελπίζω...

Θα συλλογιζόμουν ίσως απλά..

...πιστεύω σε μια Ζωή, 
στην μια δελεαστική της πρόκληση
για την αιώνια κατάδυση του Ήλιου του Ηλιάτορα και του αιώνιου Φεγγαριού του Ξομολογητή 
στης ψυχής τα μύχια σκοτίδια, αυτά που τρέφονται με το φόβο τ' άγνωρου της ζωής...

Ίσως να ήθελα να το φωνάξω, ωσάν αντίλαλο στην άγνωρη κοσμική απεραντοσύνη...

Ίσως πάλι , να ήθελα να πείσω κάποιον άλλο,
μα ίσως τελικά και να ήθελα πρώτα μια κραυγή πίστης για εμένα...

Ψαραντώνης [Δίας]

[...από την παρουσίαση, μιας εξαίσιας δουλειάς

 Μιχάλης & Αντώνης Φραγκιαδάκης

CD: " ...ΧΑΡΑΥΓΗ" 

Ψαραντώνης  & Β. Παπακωνσταντίνου]

................................

....οι κοντυλιές,  που τράνταξαν κυριολεκτικά το κέντρο του Ηρακλείου, έχουν σταματήσει πια, μια γλυκιά βουή του κόσμου, απλώνεται καθώς οι προβολείς σβήνουν, κι η αίθουσα αδειάζει νωχελικά, μέσα σε μια γλυκιά έξαρση γλεντιού και μαζί συγκίνησης, από αυτές που οι Κρητικοί, απλά κι αβίαστα αφήνουν να τους κατακλύζουν,  δίχως να χρειάζεται να τις αναλύσουν για να τις γευτούν...

Εκείνος, κάθεται ατάραχος, φιγούρα θεϊκή, ανέπαφη, αμόλυντη, δίχως ίχνος έπαρσης, δίχως ίχνος προβολής, αόρατα θεϊκά θαρρείς...

Ωσάν το Θεό, που δεν ζητά να αποδείξει τίποτε..

Ωσάν το Θεό, που δεν γυρεύει, παρά το έργο του να διαπράξει, να σπείρει, να γιγαντώσει. Μια επίγνωση, και συνάμα μια ταπεινότητα χάρης και απόλυτης ομορφιάς, αυτό μόνο διαγράφεται μέσα στα γαλανά του μάτια, μια βαθιά χαραγιά, αυτή της αξίας της ζωής, της αξίας του ανθρώπου..

Τον κοιτώ, τον θαυμάζω σαν Άνθρωπο, σαν Καλλιτέχνη, σαν Δια! Τον θάυμαζα , από πάντα....

............................................................

- Καρδιά μας έδωσες, και μόνο καρδιά μπορούμε να σου επιστρέψουμε...

  (Χτυπά απαλά τον μπέτη του με το γερασμένο πια, τρεμάμενο χέρι του..)

- Καρδιά, ετούτονε, είναι ότι κάνει ο άθρωπος ζωγράφα, αλλιώς δεν κάνει πράμα...Ζωγραφίζεις ακόμα;
- Ναι, μα εσύ άγγιξες το Θεό και τον φύσηξες μέσα μας και πάντα σου χρωστούμε. Κι εγώ σου χρωστώ...
- Κιανείς δεν χρωστεί κιανενός, μόνο στην αρμονία τσι θάλασσας και του βουνού...
.............................................................

Η κουβέντα συνεχίστηκε αρκετά...

Σε λίγο, η κυρά Κατερίνη, αιώνια δύναμη πλάι του, γλυκιά αφτιασίδιαστη, βαθιά ανθρώπινη, με μια λάμψη στα μάτια, πειράζοντας τον ιερό καλλιτέχνη, και πάντα με ένα χαμόγελο,  μου μιλεί με τόση αγάπη για τα εγγόνια της, την πορεία τους στα χνάρια του παππού Ψαραντώνη και του πατέρα Ψαρογιώργη, ωσάν αληθινή Κρητικιά γιαγιά. Ένας αληθινός άνθρωπος! Κι εκεί, δεν αντέχω να μην σκεφτώ, των αυθεντικών ανθρώπων και της αγάπης την όμορφη ακατέργαστη δύναμη, που μήτε κι αυτά αναλύονται από κανένα σοφό, γιατί απλά δεν είναι θέμα μήτε σοφίας, μήτε επιστήμης, μα μιας πραγματικής υπαρξιακής ομορφιάς, με καλά επτασφράγιστο και πολύ προσωπικό κώδικα, αξιών και στάσεων ζωής...

...............................................................................................

Οδηγώντας αργότερα, στην παραλιακή, δεν άντεξα να μην ακούσω, ξανά εκείνη τη ιδιαίτερη φωνή, του αγριμιού και του Θεού μαζί, να υμνεί τη ζωή....

...............................................................................................

"Εγώ δεν είμαι κιανενούς, μονό μαι τ' απατού μου

  ελεύθερος και μοναχός εις τσι κορφές του νου μου

  Εγώ 'μαι που γεννήθηκα σε δέτες και φαράγγια

  κι είχα τσ' αητούς για συγγενείς και φίλους τα γεράκια"

...........................................................

Φύσηξε ένας άνεμος
κι απ' τη βουλή του Δία
στ' απόκρημνα χαράκια μάζωξε
Θεού λεύτερου, τα θραύσματα τα αμόλυντα, τα ιερά

και τα πετούμενα, και την πέτρα
                             που ξαποσταίνει το πέταγμα τους
και το δεντρό και τη ρίζα του
                             στου χαρακιού την αγκαλιά χωμένη
και τσι θάλασσας το μουρμουρητό
                             στ' ανέμου τη βουλή παραδομένο



Και στης λύρας τ' άκουσμα

                          Έσκωσε η θάλασσα βουνά
                          όσια μονοπάτια
                          και βρυχήθηκε λυσσομανώντας
                          του θεού, η βραχνή κραυγή ν' ακουστεί
                          σπέρνοντας στης πλάσης τ πέρατα
                          τ' αθρώπου την αιώνια συνθήκη

                          Μικρός μόνο και ταπεινός
                          τ' άγγιγμα ν αξιώνεται, μεγαλείου θεϊκού
                       
                          Αμόλυντος μόνο και με μάτια χαμηλωμένα
                          τη θωριά ν' αξιώνεται, αρμονίας συμπαντικής

                          Αυθεντικός μόνο και ευγνώμον
                          το σπέρμα του Θεού, μέσα του ν' αξιώνεται, 
                          και γόνιμα ν' αποδίδει
                          της δύναμης του τη ασίγαστη γιγαντοσύνη
                                       

                                                                                  [ Στον Αντώνη Ξυλούρη, η απλά στο δικό μας Ψαραντώνη

...στίχοι, όπως ήρθαν στην ψυχή μου!

Ε. Χατηδάκη]

........................................................................................................

"...αλλά είπαμε , η λύρα είναι το κάτι άλλο, όταν δεν την παίζεις καλά, δεν πρέπει να την παίζεις. Γιατί σαν να σου λέει " δε θέλω κοροϊδίες" , δεν είναι εντάξει, επάτησα τα πλήχτρα κι έβγαλαν ήχο, αυτή, δεν θέλει κοροϊδίες που λέμε, "είμαι λέει του Θεού το όργανο και η με παίζει Θεός , η μη με παίζει καν ο άγιος...." [Ψαραντώνης / Παρασκήνιο 1996]

_____________________________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ένα αφιέρωμα, σε ένα αυθεντικό Άνθρωπο & Καλλιτέχνη, καθώς και σε όλους τους αυθεντικούς συντελεστές του υπέροχου cd "Χαραυγή" , που θυμίζει ακόμα μια φορά, πως Τέχνη, είναι κομμάτι της λαλιάς του Θεού!

Ας είναι η Κρητική σπορά, πάντα ευλογημένη με αυθεντικούς "Υμνιστές  Ζωής"