Μετά έκτισα μια πύλη
στης αμμουδιάς την πυρά
στερημένη θεμελίων δεδικασμένων
και των στεγανών μυθευμάτων πιστά ανυπάκουη
Ωσάν τη διάβαινα
άνεμοι δαιμονικοί ξεσηκώνονταν
από τους κόκκους
που ασφυκτικά ερωτοτροπούσαν
με τη σάρκα του βηματισμού
ωσάν το ξέπλυμα του ύδατος σκιαζόταν
την ελαφρότητα τους αποδεχόμενα
σε μια αρχέγονη κατάρα αυτοκαταστροφής
Ολοσχερώς οχυρωμένα
αισθήματα, όνειρα, μύθοι και σκευωρίες
πλάι στα ξέτελα αυτών
αλήθειες και παραληρήματα
αντιστάσεις και υποτάξεις
όμοια με ιστορικής πλεξίδας θηλιά
που στους χίλιους μύριους κόμβους της
κατέπνιγε τις συντριβές σκαριών δούρειων
σφίγγοντας κατάσαρκα τους δαγκάνες αιχμηρές
στο σχήμα του σκορπιού
Τώρα τα πέλματα
ξέρω ν' αφήνω να βουλιάζουν ηδονικά
σε χίλιους μύριους κόμπους άμμου
πλάι στην πύλη ετούτη, τη δική μου
την φέρουσα ταυτότητα προσωπική
τις θύελλες της αποδεχόμενη
το θέρος της προσλαμβάνουσα
και του σκορπιού το σχήμα
μόνιμα επισφραγίζοντας
Θεατής θαρρείς
με πέλματα σφηνωμένα ερμητικά
στης άμμου τις κραυγές
να αφήνομαι
να αισθάνομαι τους κόκκους της
τους κόμπους τους να λύνουν λυτρωτικά
χίλια μύρια κύματα εγείροντας
όσο το βλέμμα
στους ορίζοντες χαράζει
ένα σχήμα εξίσου ανυπότακτο
των μελλούμενων τη γαλήνη τραντάζοντας
και της θάλασσας τη μανία περιγελώντας
Και είναι τότε
που σαν το είδωλό μου κοιτώ
το σχήμα τούτο αντικρίζω ξανά και ξανά
και οικεία γαληνεύω το θεριό
που μέσα στις κατακόμβες του κατοικεί
Είναι εκείνο
το γνώριμο, το μη ξένο
το άψογα προσαρτημένο μου καλούπι
Ένα σχήμα
Το σχήμα του Σκορπιού
________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο " Σχήμα" [λάδι & μέταλλο]
3/7/2016
[ ...δεν θέλει ανάλυση, απλά αποδοχή και παραδοχή!
Αρκεί να αντέχεις να φέρεις, ένα σημάδι προσωπικό...]
