Ρυάκι Καθάριο

-Πως κάνει κρότο η ζωή;
-Ιδέα δεν έχω, μα..
-Πες..
-Να,  θαρρώ είναι η λαλιά
         σαν το κύμα γεννιέται από της θάλασσας τη μήτρα
         είναι η βουή της νιογέννητης βροντής,
         σαν την εποχή της υπογράφει


-Και πως μοιάζει τ' όνειρο της;
-Ιδέα δεν έχω, μα..
-Μάθε με...
-Να, θαρρώ είναι τα στάχια
        σαν ολόξανθα στέκονται κι ανεμίζουν στο θέρος
        είναι το αγιασμένο οινόπνευμα,
        που τα πετούμενα μεθά με μελωδίες σαν αντηχούν στις φυλλωσιές


-Και ο σεβασμός της, αυτόν πως τον λογάς;
-Ιδέα δεν έχω και για τούτο, μα..
-Άσε με να δω κι εγώ...
-Να,  θαρρώ γεύτηκα ετούτο το δικαίωμα
                     απ' την επιλογή την καθάρια των ανθρώπων της ζωής μου
                     ως τις κουβέντες τις απλά αγνές και τις λιτές
                     κι απ' την καθάρια ματιά ενός φιλοσόφου
                     ως την αέναη πορεία, ενός ονειρευτή
                     κι απ' την ακέραια ματιά του επαναστάτη
                     ως των καιρών τους θυσιασμένους ανατρεπτικούς
                     κι απ' της δημιουργίας το ιερό κολαστήριο
                     ως την απεραντοσύνη της θάλασσας ενός πάθους
                     κι από την αμετάκλητη δύναμη ενός έρωτα
                     ως την απόλυτη εξιλέωση μιας αγάπης


-Και την αξία της, πως τη λογάς;
-Ρυάκι καθάριο που κυλά
 για όσους το κρύσταλλο του τολμούν!

___________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Lyrics: MONO/Hymn to the Immortal Wind

     Το δύσκολο δεν είναι να έχεις αυτά που θες, μα αυτά που ουσιαστικά επιλέγεις!
     Τρένο η ζωή, η άλλοτε σκαρί μεσοπέλαγα, θα σε πάει ακριβώς εκεί που πας, εκεί που από πάντα ήταν να πας, αρκεί να σεβαστείς εις το ακέραιον κάθε της στάλα ...
     

 

Ασφαλής Ασάφεια

"Στο ίδιο σκηνικό,
κοινό και ηθοποιοί εμείς,
συνάμα τραγικοί και κωμωδοί"

Μανώλης Μεσσήνης
  

Οι πρωταγωνιστές
κράδαιναν τους ρόλους τους
σε παλάμες υγρές
νοτισμένα σοκάκια θαρρείς
μετά τη φωνή του κεραυνού της βροχής –  
μια καθαρότητα της νυχτιάς

Οι θεατές παραταγμένοι
στα αιώνια προπύργια
της συμβατότητάς τους στο θέαμα   
θα αποθεώσουν ξανά
την ίδια σκηνή σ' ένα αιώνια
πρώιμο και μαζί στερνό χειροκρότημα
αναιρούμενο εκ των προσδοκιών τους
σε μια επίφαση ικανοποιημένης χορτασιάς,
απαξιωμένο εκ των δρώμενων
μιας ασφαλούς ασάφειας

Θεατές και πρωταγωνιστές
σε ιερής συναγωγής
το θείο καθαρτήριο θα παιδευτούν,
σε μια αέναη εναλλαγή ρόλων,
καθώς τα θεμέλιά τους θα ροκανίζουν,  
υμνώντας την αψεγάδιαστη σκηνική τους παρουσία

Η αυλαία
Αυτή θα μένει πάντα
μια παρωχημένη τυπικότητα –  
επισφράγιση, ομαλής διεξαγωγής
των έργων, λίγο πριν του μακιγιάζ την εξάχνωση,
αρκετά πριν το χειροκρότημα σιγάσει
Ακριβώς την ώρα που η σκηνοθεσία
Ολοκληρώνεται

Το θέατρο,
έρημο θεατών
θα επιβιώσει
μέσα από τη νυχτιά με μνήμη
νοτισμένη από ηθοποιία και χειροκρότημα·
εναλλαγές ρόλων, με θεμέλια ασαφώς
ροκανισμένα από ευδαιμονικά τρωκτικά,
συντηρώντας το αψεγάδιαστο
μιας ακροβατικής σχοινοβασίας
___________________________

(c)Ευαγγελία Χατζηδάκη   

Παρενθετικά Μ. Μεσσήνης

Απόσπασμα Πίνακα"Ασάφεια" [ Λάδι & Ακρυλικό] 

Μουσική Ludovco Einaudi

     

Αδηφάγο Προσκύνημα

Μιας στιγμής χαραξιά ιερή,

αυτοσχέδιας ικεσίας παραλήρημα

και δαίμονα θεϊκού λευτερωμένος βρυχηθμός

Σε φλόγες κυματικές

του θανάτου το μένος αποδεκατισμένο

Σε συνουσίες μυστικές

της ζωής το αδηφάγο προσκύνημα, υγρό 

Εκεί 

και το ήμαρτον του πάθους, κραυγή θεού

Εκεί 

και οι σπασμωδικές αναφλέξεις, ικεσία δαιμόνου 

Εκεί 

και της ζωής το αιώνιο Γιατί, καταγεγραμμένο

Εκεί

στης σάρκας τις ηλεκτροφόρες απολήξεις

στις ψυχής τις  αχόρταγες ιαχές

_____________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting: Aldo Luongo

Music: Paco de Lucia

Προσκύνημα του Έρωτα ιερό,

η βαθύτερη χαραξιά ως τις απολήξεις της ύπαρξης...