[Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ
περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.- Ένας Οδυσσέας...]
Κι αν ο Παράδεισος δεν γκρεμίσε το Λαβύρινθο..
το Μήλο δεν ήταν παρά ένα φρούτο..
ο όφις , δεν ήταν παρά η μια αμφισβητήσιμη αφορμή .....
Μέτρησα την γαλήνη της ανάσας του ύπνου σου...
οι Λαβύρινθοι αφανιζόταν, οι φυγές δικαιωνόταν, το χθες συγχωρήθηκε,
σε μια γωνιά που όλα είχαν γεύση αρμυρή, εσένα..
__________________________________________
Θα είναι λέει μια πόλη μαγική
Θεά αχόρταγη και μαζί δαιμόνισσα λυμασμένη
στου ανθρώπου την ταπεινή υπόσταση μια θεϊκή χαραγιά
Το λαξευτό το τόξο της σαν θα σαλεύει
να παραβλέπει η χαρά του δοσίματος,
της στέρησης την ανυπόταγη θλίψη
να γελούν τα νερά στου ήλιου το χρυσό φως
και να ξαμώσει τ' ονείρου την ανάσα πέρα κι από τη ζωή
κι από την αγάπη πέρα μακρά θα ξανοίγει τα πανιά το πέλαγο
και τότε μιας ομίχλης η πάχνη, τις ανάσες θα σκορπά
ασημαντότητας το σημαντικό ζερβά σε λαβυρίνθου γκρέμισμα
Κι εσύ , εσύ που το λόγο απαρνήθηκες
Να στέκεσαι εκεί , ζερβά της ανάγκης μου
να σε υμνεί της πλάσης η ακατέργαστη ορμή
να σε λαξεύει των δακτύλων η απειλητική ελευθερία
και της ψυχής τ' αδράχτι και σε φως μια ανάσα σου να παραδίδει
Και επέμενε ο Ελύτης ....
για τον τόπο που δικαιώνεται μια ζωή....
[ Πουθενά αλλού δεν ένιωσα τη ζωή μου τόσο δικαιωμένη όσο
πάνω στη γέφυρα ενός πλοίου. Στη θέση τους τη σωστή, τα
πάντα: οι βίδες, οι λαμαρίνες, οι σωλήνες, τα συρματόσχοινα,
οι αεραγωγοί, τα όργανα πλεύσεως' και ο ίδιος εγώ που εγ-
γράφω την αέναη μεταβολή παραμένοντας στο ίδιο σημείο.
Ένας πλήρης, αυτάρκης και συγκροτημένος κόσμος που μου
ανταποκρίνεται και του ανταποκρίνομαι και εισχωρούμε μαζί
σαν ένα σώμα στον κίνδυνο και στο θαύμα.
Πλοίο διαρκείας η χώρα μου. ]
Θα μοιάζει λέει, μια όχθη μακρινή
Ανάβαση καταδρομική στου κόσμου το πιο ψηλά
σε ρότα τρικάταρτη , πανί λευκό στ' ουρανού το κραυγαλέο πολύ
Τα μάτια σαν πλανιούνται απ' άκρη , σ' άκρη των χρωμάτων
να ναι του σήμερα το χθες , ως χτύπημα ασύμμετρα τυχαίο
να ξεπουλά την ιδέα , για τ' οξυγόνο τ' ανέμου στη λάβα δυό ματιών
να ναι κι η γης που βήματα αλυσοδεμένα δεν ζητά πια αλαζονικά
και οι λέξεις ηφαίστεια γαλανά να μην χωρούν στα ράφια των αισθήσεων
αυτές οι πλάνες όχεντρες , που χρόνια διαφεντεύουν δίχως δρασκελιά
σ' ανάσες δρόμους από βαθιά του είναι , εξ'επαφής ψίθυροι παραδομοί
φθινόπωρου καταμεσής, δεξά τ' ανέμου και της ανάσας ανεπανόρθωτα παράλληλα
Να κείτεσαι εκεί, δεξά της απειλής μου
ώσπου κανένα χάδι τη ανάγκη να μην υμνεί
ώσπου τα χείλη , ανάσα πια να μην λογούν πέρα από φιλί
και να γυρίζει όλη του κόσμου η ρότα σε θάλασσες ανοιχτές
[ ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ τι σημαίνει ταπεινοσύνη
και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο
πόλο της υπερηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της
ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.
Μια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια
μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει
που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλω-
νάρι άγνωστου θάμνου. Το 'κοψα και το 'φερα στο απάνω χείλι
μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ' αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έν-
τονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ' ελαφρύ βήμα
και καρδιά ιεραποστόλου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου
έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ
περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.
Ο. Ελύτης ]
_____________________________________________________________________________
(c) Ε. Χατζηδάκη
Παρενθετικά , ένας μοναδικός Οδυσσέας με το Ναυτίλο του..
Η φωτογραφία, ο παιδικός μου φάρος Χανιά ...Η ιδέα, ένα φως ταξιδευτής..
O Νταλάρας, με τον μοναδικό του τρόπο, ανοίγει χίλιες μελωδικές θάλασσες για εκείνη τη μια μοναδική στιγμή, που κάποτε έχει και μια μοναδική δύναμη...
_____________________________________________________________________________
...εδώ περπάτησα πρώτη φορά τη ζωή...
πλάι σε ένα...φάρο!! Σε τούτο το Φάρο !!! Χανιά!!!
Κι όποτε το κάνω ξανά, αναρωτιέμαι που αλλού κάνει τόσο φως και τόσο θάλασσα και τόσο ανατρεπτική παραδοχή..δίχως φρόνηση, μόνο αλήθεια ...παρά σ' ένα θαλασσινό Φάρο
...κι εδώ που τα λέμε , που αλλού μπορείς να κάνεις χαμογελώντας η και δακρύζοντας την παραδοχή ότι τελικά αποτελείς , την ...πέμπτη περίπτωση, που οι ψυχολόγοι μάλλον θα μελετούν πολλούς καιρούς ακόμα , μαζί με μια ...τέταρτη, για να κατανοήσουν..
Σε όλες τις τόσο μοναδικές "περιπτώσεις " , που ακριβώς επειδή είναι τόσο μοναδικές και ιδιαίτερες , τόσο αληθινές και παράδοξες , ακόμα και η επιστήμη θα ξαφνιαζόταν ...
