θέλησες τον κόσμο
τσακίζοντας της γης τα πατήματα
Το μόνο που έμεινε
υποσχέσεις σε μυριάδες κόσμους πλαστικούς
Πόθησες
Πόθησες τον απόκρημνο μύθο
τσαλακώνοντας της ψυχής τη νηνεμία
Το μόνο που υπήρξε
αναμονές σε γυμνά ηλεκτροφόρα καλώδια
Λυτρώθηκες
Λυτρώθηκες τη μέρα που όλα κατέρευσαν
αποδομώντας
τα τσακισμένα γίηνα πατήματα
αυτά
που ύπουλα σε κάνουν δεσμώτη
τόπων και ανθρώπων
σχέσεων και ανασχέσεων
αυτά
που ύπουλα σε κάνουν δεσμώτη
τόπων και ανθρώπων
σχέσεων και ανασχέσεων
επί κόσμων πλαστικών και καιρών ειρηνικών
αποφορτίζοντας
όλο τον ηλεκτρισμό μιας βαθιάς θέλησης
Και γεννήθηκες ξανά
και ξανά
φορές μύριες
φορές μύριες
σε κόσμους αυστηρά προσωπικούς
δίχως σύνορα
δίχως σύνορα
και με δίχως την υποκριτική ομορφοποίηση
με μια μόνη υπόσχεση,
με ρίζα βαθιά
σε μια γυμνή προσευχή στον αιώνιο θεό σου
τον αιώνια πιστό
ακούραστα δυναμικό, ανεκδιήγητα ελκυστικό
ακούραστα δυναμικό, ανεκδιήγητα ελκυστικό
συγκάτοικο εαυτό σου
___________________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο "Γραμμές" [ακρυλικό & λάδι]
Έργο "Γραμμές" [ακρυλικό & λάδι]
[ ...μεγαλώνουμε, θεωρώντας πως ορίζουμε πολλά, κι ίσως εκεί, κάπου στο μεσοστράτι, στην πιθανή παραδοχή ότι το μόνο που ορίζουμε είναι ότι αντιλαμβανόμαστε, ότι είμαστε κι ότι δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι... να συναντούμε την ουσιαστική δύναμη του θεού, τον αυθεντικό εαυτό μας! ]





