Aνεξίτηλο λεπίδι το θέρος σιμώνει, στάχυα μαρμαρωμένα μακάριοι δεσμώτες της αθωότητας τους, σπονδή μιας έσχατης θυσίας με πόση χάρη
το ανεξάντλητο χρυσό τους χαρίζουν
Αντανάκλαση
πολύτιμα χαραγμένη,
μετάλου σκληρού και βράχου αιχμηρού καταμεσής στων ματιών τα ποτάμια,
λάμψη στερνή
ροής χρυσαφένιας,
θέρους ικέτιδα σιωπηλά κυλά
Στάχυα
ανεμολικνισμένα
μια αντανάκλαση ποταμών χρυσών ζωγραφίζοντας
στου προσώπου την ανάγλυφη λαχτάρα
και στου κόσμου την αγέρωχη ασημενια ξέρα, μια λαίμαργη ανάσα
Μάτια σφαλιχτά
σε αέρινο θρόισμα αισθήσεις παραδομένες Ψυχή βαθιά
στον ψύθιρο τον ακατάληπτο του χρυσού πάνω στ' ασημιού τον κρότο καθώς αθόρυβα ζωγράφιζει ένα φως
_____________________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο / ακρυλικό και μέταλλο
....το φως, σπάνια το εντοπίζεις στο φως... Αξίζει, χίλια σκοτάδια & δρεπάνια διαδρομή, αν τελικά καταφέρεις να εντοπίζεις του θέρους το χρυσαφένιο, εντός...
Ο κόσμος μου είναι από κρύσταλλο εύθραυστος κι ευάλωτος με την συνήθεια να μου γλυστρά νωχελικά σε μια απόδραση μέσα από τα δάχτυλα μου σαν μυριάδες κόκοι άμμου, σε μια μεταξένια σύνθεση να χύνεται αναζητώντας στο τέρμα μιας πτώσης την βαρύτητα των πάντων
Κύμα στη θάλασσα που ριζώθηκε, μια ιέρεια
Α, ναι ξέχασα κι άλλα...
Όταν ο κρυστάλλινος μου κόσμος θρυματίζεται, εγώ ξαναμαζέυω όλα τα μικρά διάσπαρτα στοιχεία του με γαλήνη και πείσμα γιατί με μαγεύει να τον αναδομώ σε κάτι νέο χαρίζοντας του νέα σχήματα, να αρμόζουν στο νέο μου εγώ αφού ποτέ δεν τον λογίστηκα σε καλούπι, μήτε αυτόν, μήτε κι εμένα στρογγυλός, ελλειπτικός, νοτισμένος, με η και με δίχως συντεταγμένες και ρωγμές
Ορίζοντας στην αντάρα που πύκνωσε, μια φωτιά Α, ναι άκου και τούτο...
Όσες φορές κι αν τον αναδόμησα τελικά ήταν απλά μια αφορμή να ξαναπλάσω κάθε του κύτταρο πιο ευλύγιστο, κι αέρινα καλαίσθητο, σαν άρπισμα μελωδικό μια αστραπής κι έτσι κάποτε διχως να του στερήσω τίποτε, τον έμαθα να μαγεύει τις αισθήσεις μου κατανοώντας το φως και το σκότος μου, αγγαλιάζοντας σε μια αναμέτρηση, την σκληρή και την τρυφερή του λάμψη τολμώντας τα πάθη, τις ατέλειες, τα απόκρημνα και τα ανθισμένα του πλάτη κρατώντας ιερά σε κάθε κύτταρο τη μεθυστική του γεωγραφία, να διατρέχει των ματιών τις ίριδες κουρνιάζοντας στον μύχιο πυρήνα της καρδιάς
Άνθρωπος στην έσχατη αξία που παραφράστηκε
Α, ναι είναι και τούτο, το σημαντικό.....
Ο Άνθρωπος Αυτόν τον άφησα όπως είναι καμωμένος, στην γυμνή αλήθεια του, δημιούργημα και δημιουργό μαζί στην γυμνότητα του, ν' αντιλαμάνομαι ένα ένδυμα στην ικεσία του, να επιμένω να θαυμάζω μια δύναμη στα πλην του, να οσφραίνομαι τις ρέουσες πληγές στα συν του, να χρεώνω πάντα ένα λόγο ζωής
Άνθιση πλοκάμια θεικά να σιμώνουν τη φυλωσιά στο θεό
Α, ναι... και τώρα το καλλίτερο...
Αυτός είναι ο κόσμος μου Δεν είναι τέλειος, είναι ατελής και μου μοιάζει Με χωρά και τον αντέχω Με δέχεται και τον καταάβαίνω
Αναδομούμαστε μαζί γιατί δεν έχουμε καλούπι, μήτε σύνορο, μήτε συντεταγμένες Ο κόσμος μου μια ιδιαίτερη, όμορφη ατελής ταλάντωση στο κύμα, στη φωτιά, στην άνθιση, μια λατρεμένη αρμονική ατέλεια
The purpose of Life is to give it away...- P.Picasso]
___________
Ήταν καιροί πια
που οι θάλασσες είχαν μερέψει
Κι οι Νεφέλες
κι αυτές,
ταξιδιάρες αιώνιες ιέρειες χαμογελαστές πια
Πίστευε ακόμα
στου κόσμου την μαγευτική αλλοπρόσαλλη γεωγραφία
Στων Εποχών το ακατάστατα συνεπές
και στην μια Εποχή που τα πάντα συνθέτει σε ολότητα
αυτήν της αυθεντικότητας
Κι ίσως πιότερο κι από τα νιάτα της
στου ανθρώπου την υποβλητική δύναμη πίστευε πια
Είχε ταξιδέψει πια
ζωές πολλές και μπόρες και λιακάδες
και χωμάτινες νεροποντές και πυρές θερισμού
και τρικυμίες μαγευτικές και νηνεμίες καθηλωτικές
Και στων ματιών τις ίριδες
πόση αγάπη και μαγεία
εφτασφράγιστα βαστούσε τώρα πια
Μια ζύμωση παράξενη
σαν απόσταγμα καθάριο και μυρωδάτο
μεθυστικό και απερίγραπτο των λέξεων
Μια διαδρομή ενδιαφέρουσα
με μάτια άλλωτε γιομάτα "γιατί"
κι άλλωτε πάλι απλά μαγεμένα,
νοτισμένα μα μαγεμένα
Κρατούσε μνήμες,
μνήμες καθάριες πια
εξαγνισμένες των καιρών, πιστοποιημένες της ζωής
ευλογημένες πλανέυτρες μιας τέχνης
Από του Λύτρα το παρθενικά μελαγχολικό κορίτσι
που με μάτια γεμάτα απορία, τον κόσμο αναζητούσε
ίσαμε του Pierre Toffoletti την γυναίκα την στοχαστική
που τόλμησε να ανατρέψει πολλά
στην γεύση μιας άνευ συμβατισμού ηδονής ζωής
Ως...
Ως τούτο,
τούτο που τώρα κοιτούσε...
το έργο με την υπογραφή του Δήμου
Gezim Hysa
Τούτο το πρόσωπο που την κοίταζε,
που ερήμην μνήμης,
την μνήμη δύναμης ζωής κατέγραφε με
πινελιές βαθιές
κι ωσάν τον δυνατότερο εαυτό της το λογούσε
Όλη της η πορεία εκεί
η ζύμωση, η δύναμη, πινελιές
και οι διαδρομή από το λαβυρυνθο στο φως
κι η απάντηση σε όλα τα "γιατί", χρώμα
ζωντανό, φωτεινό, χρώμα καθάριο
Σαν μια μετάγγιση μυστική
να δένει σε ολότητα
όλα τα μεταίχμια του ιστορικού εαυτού της
Τώρα στεκόταν γαλήνια
μπορστά σε μια γυναίκα δυνατή,
απελπιστικά δυνατή
Σκληρή ίσως
σκεπτική, ίσως
αδιαπραγμάτευτη των αξιών της , ίσως
με κείνο το "γαμώτο" μιας αδιαλαξίας θετικισμού,
σε πείσμα της ζωής
σε λύτρωση όλων των κανόνων που ποδοπάτησε
εις ζωήν την αιώνια
Τώρα κοίταζε αυτήν,
την έγχρωμη αποτύπωση ενός Πορτραίτου
αυτήν που απαρνήθηκε όλα τα κάγγελα ασφαλείας
για να σφαλίξει μιας θάλασσας τ' απέραντο
στων ματιών τις ίριδες
Τώρα την κοίταζε, μια γυναίκα με χρώμα
Μέσα από φωτιά και πείσμα, να έχει επιλέξει να είναι ο Εαυτός της
Μέσα από θύελες και λιακάδες, να είναι μια δύναμη
Κοίταζε το δυνατό εαυτό της
μέσα από τα μάτια της Τέχνης
ενός Αυθεντικού Ζωγράφου
-*-
_______________________________
Οι λέξεις τούτες, αποτελούν απλά ένα θερμό και ταπεινό Ευχαριστώ, σε έναν υπέροχο καλλιτέχνη, μα πάνω από όλα Άνθρωπο και αγαπημένο φίλο, τον Δήμο, που με την θεική Τέχνη, ψυχής και πινέλου, μου θύμισε τη δύναμη που ζει μέσα μου...
Κι αν και συχνά, η πορεία μας και η ζωή μας κάνει να κοιτούμε με σκεπτικισμό και αμφιβολία πολλά πράγματα και καταστάσεις, εγώ ευλογήθηκα να πειστώ από την ίδια τη δύναμη της ζωής, πως αξίζει να πιστεύεις, στην άδολη, θετική και ολοζώντανη δύναμη της ομορφιάς και της θετικότητας των ανθρώπων...
Ο ζωγράφος, που στη φωτογραφία, φαίνονται δύο από τα πραγματικά εξαίσια έργα του, είναι από τους πραγματικά δυνατούς του χώρου και ως νησιώτης , κάτοικος στο νησι του ήλιου, έχει καταφέρει να μεταφέρει στα έργα του, όλο το φως και την ποιότητα μιας ψυχής βουτηγμένης στο θαλασσινό φως..
Την εξαίσια πορεία της ζωγραφικής τέχνης -ναι εδώ μιλάμε πραγματικά για Τέχνη- του Δήμο, την ξέρω και την τιμώ χρόνια, με ένα αυθόρμητο θαυμασμό. Και αυτός είναι και ο λόγος που, όταν σήμερα το μεσημέρι, είδα τον ίδιο τον εαυτό μου να με κοιτά δίχως καν να το περιμένω, μέσα από τούτο το απίστευτο Πορτραίτο του Δήμο, δεν άντεξα να συγκρατήσω ένα δάκρυ συγκίνησης...και μια ευχή! Η δύναμη της ζωής, κι ο ήλιος της Ρόδου, να χαρίζει διαδρομές με χρώμα , καλαισθησία και πάνω απ' όλα ψυχή, σε τούτα τα ζωγραφικά χέρια...
....και φυσικά δεν άντεξα να μην λογιστώ πως, είναι φορές που κάποιοι άνθρωποι, δίχως να μας χρωστούν τίποτε, μας εκπλήσουν θετικά, γιατί αφιερώνοντας χρόνο για εμάς, βλέπουν και μας θυμίζουν κιεμάς, το δυνατό, υγειές και ανυπέρβλητο κομμάτι του εαυτού μας....
Δήμο, ένα ειλικρινές Ευχαριστώ...Keep Painting in Color!!!
Το Βίντεο...μια συντομη διαδρομή στα υπέροχα σκίτσα του Δήμο..
"...στάθηκα στο σκότος, γιατί ακριβός εκεί, άξιζε η μια ριπή φωτός που αντιλήφθηκαν οι αισθήσεις μου..."
Σκοτίδι
Στου χρόνου το συμπαγές μια ρωγμή μια χαραξιά παράλληλη της ίριδας των ματιών
Ριπή λαλιάς τ' ουρανού
προσταγή κραυγής μιας αστραπής
και της νεφέλης πύλη μυστική
στο άπειρο
Στην απειροελάχιστη
του καιρού ανάσα
συνομωσία δύναμης αιώνιας
Στην απειροελάχιστη
της αστραπής ριπή
καθαρότητα φωτός ανέσπερου
Σφαλίζοντας στα μάτια
τούτο το φως
ένας λογισμός διαπερνά
το στεγανό του νου
Σ' ένα σκοτίδι
φωνή κι ανάσα, ένα φως
Σε μια αστραπή
δέος και προσταγή, μια δύναμης
Σε μια του χρόνου χαραξιά
ο ορισμός της ψυχής, ο αιώνιος
_____________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
[.... αν δεν φοβηθείς, να αισθανθείς τους ανθρώπους στο σκοτάδι τους, ίσως μαγευτείς από μια δυνατή ριπή φωτός που κουβαλάνε καλά κρυμμένη μέσα τους...]
