Μυστικός Κήπος [...χίλια σκοτάδια ως το φως...]

 

Σε κήπο μυστικό 

θεών κι  ανθρώπων το κρύφιο κουκούλι

καιρούς περπάτησα, 

οδοιπόρος σιωπηλός

αφουγκραζόμενη του μαύρου την κραυγή, 

ίσαμε 

που ανάγκη δεν μου γεννούσε πια 

μια δρασκελιά στο λευκό

Άξαφνα

και με δίχως προειδοποίηση

αθόρυβα, 

μυστικά κι όσια

ανεπαίσθητα σχεδόν

του κόσμου όλου το λευκό με κύκλωνε

δίχως ανάγκη συντεταγμένων

Στις παρυφές  μιας καθάρια θρασύτητας

με κυνικά άγια φωνή  

ένα με της ανάσας τη φωτιά

διαποτίζοντας το νήμα της ύπαρξης

και 

με σπασμένα τα κάτοπτρα του τίποτε

την ομορφιά μιας γυμνότητας 

ν' αναδεύει 

το ασίγαστο γινάτι για ζωή

Σε ενδύομαι

ένδυμα νοτισμένα καθάριο

απαλλαγμένο  εποχών και ενοχών

της θολότητας

κι εκ των κενομένων θεικών χιτώνων 

απελευθερωμένο

με την τελειότητα μιας τσαλακωσιάς 

κι έναν ύμνο

σε άγριας γαλήνης τη σιωπηλή εναπόθεση

και σε ιερής καταβύθισης την απέριτη κάθαρση

Άπλωσα τα χέρια

και κοίτα...

Τώρα 

πλαταίνουν ως του ορίζοντα τα σύνορα

Τώρα 

φτάνουν ως του κόσμου το θεμέλιο

Τώρα χωράω

όλης της γής τους ανέμους

Τώρα με χωράνε

όλης της γης μου οι θάλασσες

Τώρα χορεύω

σε κάθε σπιθαμή γης το μαγευτικό ανισόπεδο

Τώρα 

στα μάτια μου χωράει

μια κατανόηση και μια άφεση αμαρτιών

για  όλων των ανθρώπων τη φυλακισμένη ομορφιά 

Τώρα στις παλάμες μου βαστάω

μια ευγνωμοσύνη αυθεντική 

για όλων των ικεσιών 

τις αγιασμένες εκπληρώσεις

Τώρα τα πέλματα γιατρεμένα τρέχουν

όλης της γης την απλόχερη γονιμότητα 

κραδαίνοντας

Τώρα 

χωράω την πλάση

Τώρα 

με χωράει ακόμη κι ο εαυτός μου

Αβίαστα

_______________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Οι αιώνιοι "Χορευτές" μου, φτιαγμένοι με λάδι & σπάτουλα

...Στα χίλια σκοτάδια, που φέρνοντάς μας αντιμέτοπους με εμάς τους ίδιους, 

δίχως να το καταλάβουμε καν, μας παρέδωσαν στο φως...

      

Να ανακαλύπτεις το συνδετήριο κρίκο των αιώνιων Εποχών, να γεύεσαι το αβίαστο του  γέλιου, τη λαχτάρα της χαράς, την παιδικότητα της καθαρότητας, την μαγεία μιας ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας..Στην απλότητα της , η ζωή έχει νόημα...

Κι όταν λές αγαπώ, να εννοείς μια πληθώρα, αρμονίας, και ρημάτων όπως , σέβομαι, κατανοώ, υπερασπίζομαι, αγγίζω και ως επιστέγασμα όλων, εκτιμώ! Αδιαπραγμάτευτα και ποτέ ταλαντευόμενα..

Αγαπώ, δεν είναι ένα ρήμα προς ανάλυση, είναι η αβίαστη ενιαία εποχή της ψυχης, που βαστά την αντίληψη όλων των εποχών της ζωής. Η απόλυτη φωτιά που κατακαίει την ανοησία, την υποκρισία, τον συμβιβασμό και τα σκοτάδια της ζωής... ΅Είναι μια ολότητα, μια βαθιά ποιότητα...που σπάνια την ανακαλύπτεις, αν δεν διαβείς όλο το αρμόζον σκοτάδι με τα αρμόζοντα εσωτεικά φίλτρα..

Αδιαπραγμάτευτη! Αξιοπρεπής! Αυθεντική! Τόσο αυθεντική που κάποτε να μην έχεις κάν ανάγκη να την εκφέρεις με λέξεις...

Holy Land [Yet...]

Silenced

is the eye  of the wind

under the strike of the time 

You captured

all flourishing wisdom of the earth

Yet
 seasons beyond the sea

I challenged

all magnificent colors of the senses

And

as I turned

eye of the wave

blessed might it be, the daemon

breathing the eye of the windy gospel 

Beyond time,  

an almost deception

underneath the colors, 

an exact redemption

Yet

Mine is 

the Season of my holy Land

Mine is 

my wrong and mine is my right

Mine 

I kept the ultimate choice

mine 
to be my 

Life

___________________________

[c] Evangelia Hatzidaki

.....so fucking simple.... math of life!

 

Ανοιξη

 "Μια θάλασσα εκεί
  μια θάλασσα εδώ σιμά μου..."

Ανασαίνω 

φωτιά ανασαίνω

από τ'ουρανού το φλογισμένο στέριωμα

σε ώρα μυστικά ιερή 

ωσάν υποκλίνεται 

στου κυπαρισιού το ανελέητο βάθος 

Και πήρε τότε να βάφεται 

όλο πιότερα η πλάση 

όσιου έρωτα βαθύ την απαρχή υμνώντας

από τις οριακές κορυφογραμμές 

ως της καρδιάς το θείο κύμα

"Κοίτα,
 κοίτα πως βάφτηκε το δείλι..."

Και ένα με τα πετούμενα

ουρανού φλογισμένου

κι εγώ

την ταπεινότητα της ύπαρξης μου 

ψηλά, 

σε διάπυρο ορίζοντα ελευθερώνω

μηδέ ικέτιδα, μηδε αφέντρα, μηδέ καν άνθρωπος

μόνο χρώμα,

μόνο τούτο να γίνομαι

χρώμα ύνμιστικό και αιμάτινο της ζωης

που τις φλέβες διατρέχει, 

ως της καρδιάς τον πιο μύχιο παλμό 

 της ζωής την αιώνια εξίσωση

επιλύοντας 

"..............."

Κι αχόρταγου παλμού ζωής

το άγιο και άγριεμένο προσκύνημα

από της παλάμης το ηλεκτοφόρο κελί

με χίλιες αισθήσεις νιόφερτες

αίσθηση

να λαμπαδιάζει ωσάν το κύμα της θαλλάσης

κατακαίγοντας κάθε άγονη γραμμή, 

ως της βαθύτερης συναίσθησης 

το μυρωμένο χάδι

Σφάληξα τα μάτια

αννασαίνοντας βαθιά ως τα κατάβαθα της ψυχής

 πλάι στο κύμα τ' αρμυρό,

στου δειλινού το πολύτιμο βάμμα,

μια αδιαπραγμάτευτη επισφράγιση

της αβάσταχτης επέλασης της Άνοιξης, 

Εσένα

______________________________________________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
     Φωτογραφία: Δείλι στο Νότο, Απρίλης 2018
      Μουσική: Φαραντούρη & Θεοδοράκης,
                         σε ένα πραγματικά απίστευτο στίχο & μελωδία
                         Βασίλης Σταυρακάκης και Ψαρογιώργης
                         απλά λατρείες Κρητικές! [.....]

.....την Άνοιξη, λέει ο Οδυσσέας , αν δεν τη βρείς ...την Δημιουργείς! 

Εγώ λέω, πως κάποιες ψυχές όμορφα και πεισμομένα δυνατές κι αισθαντικές,  την κουβαλάνε με τόση δυναμική και τόσο απύθμενο πείσμα, που πείθουν ακόμα και τους Χειμώνες, να την.... κυοφορήσουν....

....κι είναι αυτοί που, πείθουν ακόμα και την πλάση, να συναινέσει με ένα βαθύ πορφυρά έγχρωμο ύμνο,  Ζωής & Έρωτα!