Θάλασσα από Νεφέλες

[ Οι σκιές σκληράνανε μαζί με το κριθάρι.
Και οι πέτρες κάτω στο ποτάμι καίνε.
Δε μπορείς άλλο να ρωτάς τον άνεμο…
Όταν γλυκαίνουν τα σταφύλια,
το αύριο πηδάει πίσω απ’ τη μάντρα τ’ αμπελιού και φεύγει.
Οι σκιές σκληράνανε.
Οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν.
Απαιτούν να ειπωθούν…

 Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλαγος
και η φωνή μου θα σε φτάση…]

Τ. Πατρίκιος/ Το μεγάλο γράμμα

- . -

Καταμεσής 

των δύο Ιερών Θεριών της αρμονίας

Θάλασσας και Νεφέλης

Το ζοφερότερο και αγριότερο θεριό  τη φύσης

συνάντησα

Kαι όχι

δεν ήταν 
του Eliot ο ομιλόντας "κεραυνός"
μήτε και του Baudelaire ο Διάβολος

Εκεί

ανάμεσα 

στο ναι και το όχι

παράπλευρα 

του σχεδόν και του ακριβώς

ανεπανόρθωτα της φυγής

που μιλεί , η σιωπά την ουσία

υπό την αμφιβολία 

του πολύ, του μέτριου η και του τίποτα

Εκεί έμμελε

να συναντήσω και να κατανοήσω

το έκπτωτο θεριό τ' ανθρώπου
μαζί κι αυτό

που εμένα διαφεντεύει

-alas-

τον ίδιο το θεό και διάβολο μου

Εμένα!

Ω ! οι υπέροχοι Δαίμονες

που

ποτέ δεν ήταν οι άλλοι ακροατές

Ω ! οι υπέροχοι συνταξιιώτες

που 

ποτέ δεν ήταν οι άλλοι θαμώνες του σκαριού

Ω ! οι θεαματικές Αλεξάνδρειες

που

πάντα και για πάντα είμασταν 
οι θαυμαστοί εμείς μονάχα

Μετά

άρπαξα το πινέλο
κι αυτό πιότερο με αγάπησε

μιλώντας πάντα με μια απίστευτη ειλικρίνια του

 τον Θεό και τον Δαίμονα 
Εντός

Και το άπειρο του Ανθρώπου
αιώνια υμνώντας 
Κάπου ανάμεσα
σε Νεφέλες και Θάλασσα

________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Mare di Nuvole" / Λάδι & Ακρυλικό

[ ....όχι, δεν λογώ τα θέματα μας να είναι οι υπέροχοι "άλλοι" ! Το αιώνιο του θέματος μένει το απελπιστικά εγώ μας, τι αφουγκράστηκε, τι σιώπησε, τι αρνήθηκε να αντιληφθεί και τέλος, τι κρέμασε μεταίωρα καταμεσής θάλασσας και ουρανού...
Ω ! Αφεντάδες τρανοί, εμείς....]