Άνεμος [Ανυπότακτη Κραυγή]

"Να αφρουκασε τ' ανέμου τη βουλή..

  Πάντα από κάπου έρχεται

  και πάντα κάπου πηγαίνει

  Πέρα από εκεί που τολμάς εσύ..."

Με ένα χαμόγελο ακίνητο

νεκρικά σιωπηλό ροκάνησα την διαβατάρικη αφή

Αιώνια από κάπου ερχόταν

Και κάπου θαρρείς πως πήγαινε

Δεν έχει σημασία που

Και διαφορά καμιά δεν κανει το πως και το γιατί

Κινείται

Αναμοχλεύεται

Σε γαλήνη δεν παρακμάζει ποτέ 
τούτη η ορμή

Μεσοστράτια δεν κατέχει
και μέση δεν γυρεύγει

Το μόνο που τον μερεύει

είναι ο πηγαιμός, ένας ασταμάτητος πηγαιμός
δίχως συντεταγμένες σταθερές

Μήτε κι οι ιερές Ιθάκες τον καρτερούν

Ποτέ του δεν τις ονειρεύτιηκε

Και γι αυτό η τροχιά του 
στρυφογυρνά σταθερά τριγύρω του

Εγωπαθικά θαρρείς

στροβιλίζεται γύρω από την αιώνια υπόσταση του

πλάθοντας και διαιωνίζοντας μύθους

που τυλίγοντας τους γύρω από την υφή του
όμοιος με βυθό σκοτεινό γίνεται

Δεν γυρεύει

μήτε τη θάλασσα, μήτε και τη στεριά

αδιάφορα του είναι όλα της πλάσης τα θεριά

γιατί ξέρει καλά 
πως είναι το αγριότερο 

Κι οι άνθρωποι

κι αυτοί

απλά εκεί, σημαδούρες στο πέρασμα του

ένα μέτρημα των γεωγραφικών του πλατών και μηκών

Σημεία στίξης η και αναφοράς

σε προτάσεις με ημιτελή κι άγουρα νοήματα θαρρείς
που ποτέ του δε μετέφρασε

Δεν τους κατάλαβε

κι αυτοί πάλι, δεν νοιάστηκαν να εξηγηθούν

κι έτσι πορεύτηκαν

σε τροχιές παράλληλες

σε άξονες αδιάφορων εξισώσεων
και ακόμα πιο αδιάφορων αποτελεσμάτων

Στέκομαι ακόμα σε ένα δώμα
στο χωριό

με εκείνο το χαμόγελο το ακίνητο
που έχουν τα παιδιά τ' ανέμελα

νεκρικά σιωπηλό στην διαβατάρικη αφή τ' ανέμου

Και στάθηκα πολύ
Καιρούς και Εποχές 
αμέτρητες

Και σαν πολύ σταθείς

-λέει ο μύθος-

ένα με το διαβατάρικο του γίνεσαι κι εσύ
Κάποτε στου Νοτιά την κάψα
Κι άλλοτε στου Βοριά την παγερότητα 

Και περγελώντας σημεία στίξης και εξισώσεις
αποτελεσμάτων αδιάφορων

Και περιφρονώντας θάλασσα και στεριές
σταθερών συντεταγμένων

Μια Φυγή
το αιώνιο ζητούμενο βαστάς
σε μια ανυπότακτη κραυγή

Κι Άνεμος 
περαστικός κι εσύ λογάσαι 
Θεριό 
αέρινα αδάμαστο
καιρούς και εποχές περνοδιαβαίνεις
μ' ένα θρόισμα
δίχως συντεταγμένες
________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Άνεμος" [λάδι & ακρυλικό]
Το τραγούδι:  Αύρα - Παναγόπουλος
[.....γιατί ένας άνεμος ξέρει να κουβαλάει μεσ' τη σιγή μιαν ανυπότακτη δυναμική κραυγή..]

Kind of feeling

walking on the edge of my boarders
Kind of WIND I feel..