Νησιά ΙΙ [Απ' Άκρη σ' Άκρη Του Νερού]

Ούτε το όνειρο κι ο πληθυσμός του 

από σπασμένες εικόνες ,

Ούτε το παραλήρημα με τον προφητικό του αφρό

ούτε η αγάπη με τα νύχια και τα δόντια της μας φτάνουν..

Πέρ' από μας,

στα σύνορα του είμαι και του γίνομαι 

μια ζωή πιο ζωντανή μας θέλει...

[ Octavio Paz / Πέρα κι απ' την Αγάπη 

Από τη συλλογή Η Πέτρα του Ήλιου ]

[......]

Νησιά

Ξόρκια κατάσπαρτα του νερού

και των πελάγων τεμαχιστές

ήλιου τα κάτοπτρα τα εξόριστα

της γης αποστατώντας,
δραπέτες

αιώνιοι της θάλασσας εραστές...

_____
Το καικι εκεί
καταμεσής του πελάγου
σημαδούρα θαρρείς μιας μέρας στο φως
Στα Νησιά
αυτά που περπάτησαν τα βήματα μας
αυτά που φυλακίσανε το φως μας
αυτά που φυλακίσαμε εμείς
αυτά που μας λευτέρωσαν τελικά
 _______

Νησιά

Θαλάσσιοι αλήτες τροβαδούροι

βαστούν αιώνια ζωής καρπό

του πεύκου τη μύχια φωνή

της πέτρας την ιερή σιγή

του βράχου το πρώτο ξύπνημα...

Νησιά

Τεχνίτες σμιλευτές ακούραστοι

της θάλασσας το συμπαγές σαν πελεκούν

στήνοντας σκαλιά ως το πιο ψηλά

για μια τόσο δα θωριά ανυπότακτη

στης ζωής το πολύ και το άξιο

σαν τα χρώματα του διαλαλεί στο δείλι...

Νησιά

Τα πάτησα

Τα ανέβηκα

Τα μύρισα
Τα σεργιάνησα

Λίγο πριν το δείλι
τα σβήσει προστατευτικά
στην μακάρια αιωνιότητα τους

Ένα δείλι 

στου πελάγου την ανελέητη απλωσιά

μια τουφεκιά,
στου ήλιου τη κάψα τη μαλαματένια

χρυσό κι ασήμι,
μέταλλο 
στης πλάσης το αβάσταχτο πολύ

να βαστά αντανακλάσεις,
λάφυρα κλειδωμένα ιερά

στου αρχιπελάγους το λεύτερο βυθό

________

Όλα ίδια θαρρείς
πελεκημένες οι γραφές
και το κύμα 
κι αυτό τις σεβάστηκε
 και το πέλαγος
κι αυτό τις λικνίζει

κι ο χρόνος
κι αυτός
τις πήρε αγκαλιά
σε ένα ταξίδι τελευταίο
απ΄άκρη σ' άκρη του νερού
 ____________


(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Islands II / Λάδι

[ ...σαν κοιτάς τη θάλασσα ώρα πολύ, 
γαληνεύει της ψυχής ο δαίμονας ο επίμονος, έλεγε η γιαγιά μου..
οι δαίμονες της ψυχής των θνητών δεν μερεύγουν ποτέ, 
μα είναι που κοιτώντας το νερό, μερεύγει ο υπόλοιπος κόσμος και σε σιγή εξατμιζεται...]

Go create...says the painter!