Εποχές ΙΙ [Αδιάσπαστη Ολότητα]

Το κύμα
βρέχει ακόμα πέλματα ασάνδαλα γυμνά
τόσο γαλήνια στην νοτισμένη γύμνια τους

Και καθώς ο άνεμος
της ψυχής το λιθόστρωτο περνοδιαβαίνει
γυμνό κι αυτό από όλους τους πλανόδιους περιπατητές 

επιτέλους
με μάτια ήμερα και καθαρά 
ένα βλέμμα καθάριο παραδίδω στης θάλασσας το απέραντο

Ο καμβάς, πάντα αυτός!
Πάντα εκεί!
Αναμέτρηση η απέραντη, η αιώνια
Η απελπιστικά, η απαράδεκτα απελπιστικά καθάρια
Πόσες Εποχές βαστά τούτη η αναμέτρηση
δίχως χαμένο, και με δίχως την ανάγκη μιας νίκης

Κύμα, ακόμα νοτίζει τα πέλματα
Καμβάς, ακόμα με προκαλεί για μια εξομλόγηση
Εποχές, ακόμα μου επιβάλλουν την αδιάσπαστη ολότητά τους
εις μίαν και αγίαν Εποχή, άνευ ημερολογιακών στεγανών
γυμνή κι αυτή θαρρείς από πάσης φύσεως τομές καθορισμού
και δια τούτο, αδιάσπαστα καθάρια στην ακεραιότητά της

Ένα γινάτι!

Να τεμαχίσω του καμβά την ασάλευτη λευκότητα
και των εποχών το αδιάσπαστο να τρομάξω
να φτιάξω σοκάκια πάνω στο καραβόπανο
ικανά να δομήσουν επιτέλους τις εποχές 
τις αιώνια κουλουριασμένες
στην ασφάλεια της ενότητας τους
τις απρόσμενες υπό το δικαίωμα της σιωπής τους
τις καθ' υπέρβαση παντοτινά εξελισσόμενες
τις εξ' ορισμού λάφυρα ιστορικά ομοιάζοντας, τη σαφήνεια παραπλανώντας
τις ενδεχομένως παριστάνουσες κόκκους άμμου σφινομένες  για πάντα
καταμεσής των δακτύλων των ικετών μιας -επιτέλους- ρήξης

Όλες τους κραδαίνοντας νερό ιερό στις χούφτες τους
ουσία βασανιστικά αιώνια
σαν γράμμα ανεπίδοτο εις παραλήπτη αβέβαιον και αγνοούμενον
και αποστολέα επίμονα πεισματάρη
η πάλι λυτρωτικά πεισματάρικα
σαν βάλσαμο στου θέρους την κάψα
Ίδιες νερό σε μόνιμη κίνηση
σε όλες τις πιθανές και τις απίθανες μορφές του
την εναλλαγή της υπόστασης τους, άτυπα τεκμηριώνοντας

Κι είναι πολλές τώρα που τις λογώ
με πέλματα βουτηγμένα στη θαλασσινή αρμύρα
και μάτια τυφλά των πάντων
εξού της θαλασσας

Κι εκεί
στην απόρθητη ηρεμία του κυματισμού της
ήρθαν όλες και παρατάχτηκαν
ωσάν ναυαρχίδα ετοιμοπόλεμη, 
προς υπεράσπιση, η και προς επίθεση
με ιστία εν αναμονή
και καρίνες εν υδασι μια ορμή κραδαίνοντας

Εποχές
Λογώ τώρα, πως ποτέ δεν τις ξεχώρησα
Γιατί να μπω στο κόπο άλλωστε
όλες κτήμα μου, αδιαπραγμάτευτα προσωπικές
όπως και το φαινόμενο της ζωής, που πάντα προσωπικά λογάται

Εποχές αφέντρες
Αδιάσπαστες στο ομοούσιο τους

Κι αυτές της θάλασσας
Κι αυτές της νεφέλης

Κι αυτές του σκότους
Κι αυτές του φωτός

Κι αυτές της φρόνησης
Κι αυτές της παράδοσης

Κι εκείνες πάλι του κεραυνού
Κι εκείνες όμως του Θέρους

'Ολες ωσάν Ένα καθρεφτίζονται
ωσάν πλεούμενα, τον ντόκο περιγελώντας
Κι όλες μεσα στα ίδια χρώματα
στοχαστικά κι επίμονα παραμένουσες
επιτακτικά  επιβάλλοντας το αδιάσπαστό τους

Γινάτι!

Με χαραγιές βαθιές
τις χαράζω λοιπόν κι εγώ τώρα
με μια σπάτουλα, πληγές βαθιές τους ανοίγω
λες και αίμμα από δαύτες αντέχει να βγεί
και με της θάλασσας το αιώνιο μπλε ανακατωθεί

Μα μήτε αίμμα της κυβερνά
μήτε και το μπλε το σφινομένο στων ματιών τις κόρες ανατρεπουν

Τις χαρακώνω
και πάλι ένα μένουνε, οχυρό απόρθητο
Τις πληγώνω
και πάλι ζωντανές παραμένουν, ανυπόταχτες
Στις δίνες τους τις παραδίδω
κι αυτές επιβιώνουν, ασυμβίβαστες στο γινάτι τους
Τις νουθετώ
κι αυτές την έξοδο κινδύνου πάντα βρίσκουν, οξυδερκώς σε ετοιμότητα

Πάντα καταφέρνουν να με πείθουν
και πάντα μία εποχή παραμένουν, ομοούσια
που ωσάν εμέ, 
δεν έχει σύνορα, από αυτά που οι πολλοί ορίζουν
κι οι ημερολογιακοί εγκλωβισμοί της είναι περιττοί, 
ως και βλαβεροί

Με πείθουν πάντα
Γιατί οι Εποχές μου, είμαι εγώ
Ομοούσια πορευόμαστε, δίχως ημερολόγιο, 
δίχως μέτρημα, δίχως τομές

Μια αρμύρα βρέχει ακόμα πέλματα γυμνά
Στρέφω τα μάτια
Κοιτώ τον καμβά

Μηδέ μια στάλα αίμμα 
στην ολότητα του μπλε του
....................................

Υστερόγραφο- 

Ίσαμε και το χρώμα τις εσεβάστηκε

κι αυτό βάλσαμο ρέει καταμεσής των τομών τους

και μια οντότητα με δικαίωμα στο ομοούσιο τους τις αφήνει

Αφήνοντας κι εμένα μαζί, μέρος της Αδιάσπαστης Ολότητας τους!

_________________________
[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Έργο: "Απόπειρα Τομών" [Λάδι σε Καμβά]


Τους Καιρούς και τις "Εποχές" μας, δεν τους βιώνει κανένας άλλος από εμάς! Κανείς δεν τις αισθάνεται όπως εμείς. Κανείς δεν τις θεωρεί όπως εμείς. Κανείς δεν αντλεί τη χαρά, τον πόνο, την απελπισία, τη λαχτάρα, την μαγεία η την απομάγευση, η γενικά τους όποιους κλυδωνισμούς τους, όπως εμείς οι ίδιοι.
  Φυσικό! Ακόμη κι η θετικότητα της κατανόησης δεν αναιρεί την ανθρώπινη φύση, αυτήν της διαφορετικότητας στην αντίληψη ακόμη και του ίδιου χρόνου! Κι ωσαν γράμματα επιμελώς γραμμένα, μα αιώνια ανεπίδοτα, τυφλά πορευόμαστε...]