Άνθιση

Κορμός
στο δάσος που εξατμίστηκε, ένα ρίζωμα

                         Α, ναι
                         ξέχασα να σου πω...

                               Ο κόσμος μου είναι από κρύσταλλο
                               εύθραυστος κι ευάλωτος
                               με την συνήθεια να μου γλυστρά νωχελικά
                               σε μια απόδραση μέσα από τα δάχτυλα μου
                               σαν μυριάδες κόκοι άμμου,
                               σε μια μεταξένια σύνθεση
                               να χύνεται
                               αναζητώντας στο τέρμα μιας πτώσης
                                                             την βαρύτητα των πάντων

Κύμα
στη θάλασσα που ριζώθηκε, μια ιέρεια

                        Α, ναι
                        ξέχασα κι άλλα...

                                Όταν ο κρυστάλλινος μου κόσμος
θρυματίζεται,
                                εγώ ξαναμαζέυω
                                όλα τα μικρά διάσπαρτα στοιχεία του
                                με γαλήνη και πείσμα
                                γιατί
                                με μαγεύει να τον αναδομώ σε κάτι νέο
                                χαρίζοντας του νέα σχήματα,
                                να αρμόζουν στο νέο μου εγώ
                                αφού
                                ποτέ δεν τον λογίστηκα σε καλούπι,
                                μήτε αυτόν, μήτε κι εμένα
                                στρογγυλός, ελλειπτικός, νοτισμένος,
                                με η και με δίχως συντεταγμένες και ρωγμές

Ορίζοντας
στην αντάρα που πύκνωσε, μια φωτιά

                        Α, ναι
                        άκου και τούτο...

                                Όσες φορές κι αν τον αναδόμησα τελικά
                                ήταν απλά μια αφορμή
                                να ξαναπλάσω κάθε του κύτταρο
                                πιο ευλύγιστο, κι αέρινα καλαίσθητο,
                                σαν άρπισμα μελωδικό μια αστραπής

                        κι έτσι κάποτε
                                διχως να του στερήσω τίποτε,
                                τον έμαθα να μαγεύει τις αισθήσεις μου
                                κατανοώντας το φως και το σκότος μου,
                                αγγαλιάζοντας σε μια αναμέτρηση,
                                την σκληρή και την τρυφερή του λάμψη
                                τολμώντας τα πάθη, τις ατέλειες,
                                τα απόκρημνα και τα ανθισμένα του πλάτη
                                κρατώντας ιερά σε κάθε κύτταρο
                                τη μεθυστική του γεωγραφία,
                                                να διατρέχει των ματιών τις ίριδες
                                                 κουρνιάζοντας
                                                 στον μύχιο πυρήνα της καρδιάς

Άνθρωπος
στην έσχατη αξία που παραφράστηκε

                        Α, ναι
                        είναι και τούτο, το σημαντικό.....

                                 Ο Άνθρωπος
                                 Αυτόν τον άφησα όπως είναι καμωμένος,
                                 στην γυμνή αλήθεια του,
                                 δημιούργημα και δημιουργό μαζί
                                 στην γυμνότητα του,
                                               ν' αντιλαμάνομαι ένα ένδυμα
                                 στην ικεσία του,
                                               να επιμένω να θαυμάζω μια δύναμη
                                 στα πλην του,
                                               να οσφραίνομαι τις ρέουσες πληγές
                                 στα συν του,
                                               να χρεώνω πάντα ένα λόγο ζωής

Άνθιση
πλοκάμια θεικά να σιμώνουν τη φυλωσιά στο θεό

                       Α, ναι...
                       και τώρα το καλλίτερο...

                                 Αυτός είναι ο κόσμος μου

                                Δεν είναι τέλειος,
                                είναι ατελής και μου μοιάζει
                                Με χωρά και τον αντέχω
                                Με δέχεται και τον καταάβαίνω

                                         Αναδομούμαστε μαζί
                                         γιατί δεν έχουμε καλούπι,
                                         μήτε σύνορο, μήτε συντεταγμένες

Ο κόσμος μου
μια ιδιαίτερη, όμορφη ατελής ταλάντωση
στο κύμα, στη φωτιά, στην άνθιση,
μια λατρεμένη αρμονική ατέλεια

_________________________________________________________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο " Άνθιση"
[Λάδι]

Δεν πίστεψα ποτέ σε ένα τέλειο κόσμο!

Γι΄ αυτό ακριβώς, αγαπώ ετούτον, τον ατελή...