ΗΩΣ

"Έτσι αρμόζει σε μια θάλασσα

  το σέβας τόπου μυστικού, που  χάρτης δεν ορίζει

  μήτε και των πολλών η βουή ποδοπατεί ανόσια..."

Ωσάν οι τελευταίοι παραθεριστές

είχαν αναχωρήσει

ο γιαλός άδειος
σε μια ηδονική γαλήνη

κουβαλώντας απόηχους από φωνές

και τυχαία άτακτες 
και βιαστικές πατημασιές

από αυτές

που μήτε το κύμα δεν σεβάστηκε ποτέ θαρρείς

και το ανόσιο τους παραγράφει πάντα

καθώς σβήνοντας τις

προσκαλεί

μιας αρμονίας την λάγνα καθήλωση

στης Ηούς το βάμμα

για μια άνευ όρων αβίαστη γιορτή

Ένας ψίθυρος

συνομιλία θαρρείς σε τόπο μυστικό

που άσκοπα βήματα και απόηχους δε βαστά

μόνο την ψυχή βουτώντας 
σε νερά καθάρια
εξαγνίζει 
υμνώντας

ένα φως πρωτόρια καθάριο,

τη ώρα που γεννιέται στον ορίζοντα

κι επιβάλλεται

στης θάλασσας την απεραντοσύνη

και πείθει

των βράχων τις αιχμές

και αναδεύει

τους κόκκους της αμμουδιάς σ' ένα θρόισμα

Και πρόσταξε

το πινέλο τότε χρώμα αδιαπραγμάτευτο

Και της Ηούς οι μενεξέδες

παραδόθηκαν στου Ηλιάτορα το πρώτο φως

Και των Βράχων οι ακίδες

παραδόθηκαν στης θάλασσας τον ιερό κυματισμό

Και του γλάρου το κρώξιμο

λαλιά ανθρώπινη θαρρείς γιγάντωσε τον ψίθυρο του

"Έτσι αρμόζει σε μια θάλασσα

  των χρωμάτων το σέβας

  ωσάν αυτό μ' αγάπη υμνεί το φως και τη σκιά της..."

_________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο "Ηω" [τμήμα έργου, λάδι] 

Μουσική 
ο Α.Ρίζος ψέλνει "Άλλους Τόπους"
ενώ ο Χαρούλης , φοβερίζει "τότε κι αυτός..."
και με το Θηβαίο, μένουν να υμνούν έναν ανεπανάληπτα σεληνιακό Αμλετ 

[ ... δεν θαύμασα ποτές τους ανθρώπους δίχως πληγές, γιατί απλά δεν τους συνάντησα και ποτέ...
θαύμασα όμως αυτούς που κατάφεραν να ανασύρουν το φως από μέσα τους, και συχνά να το μεταλαμπαδεύσουν, μετά τη δική τους βροχή....! ]