 |
| Πορτραίτο: Βησσαρίων Γκεκόπουλος [Λάδι] |
Μα σήμερα
τούτο το εύκολο έχω να σε ρωτήσω
Πως
του φιδιού τη σάρκα
κάτω από του ζηλευτού ταξιδευτή των καιρών
την αμφίεση,
άντεξες
Και ύστερα
τούτον τον δύσκολο θα σου απευθύνω λογισμό
Πόσο
της αποσύνθεσης το διοξείδιο
ανάμιξη με της εν συνείδησης του λευτερωμένου
το οξυγώνο,
ανέκτηκες
Αιτία μου και διασπορά μου Εγώ
Πλάσμα αδύναμο, εγώ ν' ασφυκτιώ
με του φιδιού το πνεύμα
στου φθαρτού σαρκίου την αυταπάτης μου
Κάτω από το δέρμα του ερπετού
ωσάν σέρνω της φύσης της ανθρώπινης την ακολασία
Αναμεμιγμένη η ανάσα μου κι αυτή
παραδομένη,
σε μνήμες οξυγόνου θεϊκού της καταγωγής μου
και διοξειδίου δηλητήριο της απάρνησης μου
Κι έμεινα να θαυμάζω
Κάτω από το δέρμα του ερπετού
σθεναρά ωσάν σέρνω
της φύσης της ανθρώπινης την αδύναμη θέληση
της θεϊκής μου σποράς τ' αγνάντι παράλληλα να έχω
τα μάτια μου ν' απλώνω
και το βάθος μιας πρωτότοκης ομορφιάς ν' αντέχω να θωρώ
____________________________________________
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Evangelia" (Λάδι - Βησσαρίων Γκεκόπουλος]
[...με αφορμή ένα πορτραίτο, άψογα κι όμορφα φιλοτεχνημένο, να υπερβαίνει το ατελές του πρωτοτύπου του...]
Μια προσωπογραφία, είναι το πιο δύσκολο επιχείρημα ενός ζωγράφου...
Βλέπεις φίλε μου, αν καταπιάνεσαι με τα πινέλα, δεν υπάρχει διέξοδος, για αυτό που βλέπεις...Μαθαίνεις να βλέπεις πιο στοχευμένα, πέρα της εικόνας, που καλύπτει πάντα με την επάρκεια μιας ζηλευτής στρατηγικής, τη μισή αλήθεια που κρύβεται, για να γλιτώσει, απ' του Ηρώδη της κρίσης το μαχαίρι.
Γιατί αν επιμένεις να βάφεις τον κόσμο σου με χρώματα, ένα είναι μάλλον σίγουρο και αναπόφευκτο! ¨Όταν κοιτάς βλέπεις πέρα από αυτό που κοιτάς, και αυτό που βλέπεις είναι και αυτό που σε κάνει να θες να το αποτυπώσεις..
Κοιτάς τη θάλασσα και βλέπεις ένα ελεύθερο στοιχειό, αυτόνομο, δυναμικό, ειλικρινές...
Κοιτάς το σύννεφο και βλέπεις μια απόλυτη καταγραφή της ζωής που δυναμικά αλλάζει και εν δύναμή μπορεί να ανατρέψει και το πιο δεδομένο τ' ουράνιου στεγάσματος....
Κοιτάς τα πετούμενα και βλέπεις τη σοφία στους σχηματισμούς τους, στις κινήσεις τους, στο βλέμμα τους το καθάριο και ανόθευτο που πίσω δεν στρέφεται ποτέ...
Κοιτάς τα αγρίμια και βλέπεις τη φύση που κρατάει πάντα αμόλυντο το ένστικτο της επιβίωσης σε σχέση με το αχόρταγα εγωιστικό τ' ανθρώπου...
Κοιτάς τους καταρράχτες και βλέπεις τον αιώνιο κύκλο της ζωτικής ροής, που καμιά ανθρώπινη δύναμη η κατεργασία δεν μπορεί να αναχαιτίσει...
Κοιτάς τη βροχή και βλέπεις του νερού τον κύκλο, που με τους κύκλους της ζωής ομοιάζει, πεισματικά κι αξόδευτα...
Κοιτάς το πλήθος και βλέπεις τη λαχτάρα του ανθρώπου να ανήκει, να συμπορεύεται, να χάνεται τακτοποιώντας -μόνο εσωτερικά- τις ανασφάλειες της φύσης του, στην ασφάλεια του πολύ...
Κι έτσι αναπόφευκτα και μάλλον σίγουρα, όταν..Κοιτάς τον Άνθρωπο...
Βλέπεις το δάκρυ πίσω από το χαμόγελο, την ανασφάλεια πίσω από το δυναμισμό, την αμφισβήτηση, όταν αυτοπεριγράφεται ως όλα αυτά που θα ήθελε να είναι μα δεν είναι σίγουρος πως είναι, την κραυγή της μοναξιάς ανάμεσα στους πολλούς, την αγωνία του πόνου πίσω από την περηφάνια, την αδιαφορία πίσω από την ευτελή τυπικότητα, την καλοσύνη και την ακεραιότητα πίσω από το σκληρό βλέμμα, την ομορφιά και το χαρισματικό πίσω από την ταπεινότητα, την ανελέητη κραυγή ανάγκης η την αδιαφορία πίσω από τη σιωπή, το παράπονο πίσω από την σοβαρότητα, το αντίο πίσω από μια ρωγμή η το κάλως ήρθες πίσω από μια σιωπή, την χαρά την ελπίδα τη λαχτάρα, η και τη συντριβή πίσω από το γέλιο, το νοιάζομαι πίσω από ένα καταναγκασμό, η το φεύγω πίσω από μια χαριτωμένη στερνή περιστροφή ...
Αν ζωγραφίζεις έχεις την αιώνια ευχή και κατάρα ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ....
Τη μισή αλήθεια που κρύβεται πάντα κάτω από την χαρισματική ανθρώπινη ποικιλότητα έκφρασης.. Την πιο μαγευτική "εικόνα" μιας ολότητας.. εξίσου αναπόφευκτης όσο και το πολυδιάστατο της ανθρώπινης ψυχής έναντι της εικόνας και της κίνησης της ύλης μας...
Αυτό που θα με μαγεύει πάντα στη ζωγραφική και αυτό που με μάγεψε όταν είδα άξαφνα τούτη την προσωπογραφία μου, που με απίστευτη δεξιότητα φιλοτέχνησε ο Βησσαρίων, δεν είναι η αντιγραφή -που ακόμα κι αυτή αποτελεί μια μαγευτική δεξιότητα του καλλιτέχνη, αλλά είδα εμένα, με ότι αλήθεια ενυπήρχε πέρα της στατικής εικόνας...
Δεν θα μιλήσω για τέχνες που δεν κατέχω, μα κλείνοντας τούτο το ταπεινό ευχαριστώ στον καλλιτέχνη φίλο, θα καταθέσω το καλό που είδα να έχει κάνει η ζωγραφική σε όσους καταπιάστηκαν με αυτή....
Για μας, τους κουζουλούς με τα πινέλα, κάθε τοπίο, κατάσταση, κάθε κομμάτι της φύσης, είναι μοναδικό και σημαντικό! Τίποτε δεν μπαίνει σε ένα τσουβάλι με τα "πολλά"...
Ακριβώς για αυτό, κι η Συμφωνία-Κώδικας ετούτης της Τέχνης, είναι απλή! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, σημαντικός και πολυδιάστατος ..
Αν κάτι έχει να σου μάθει ένα Πινέλο, είναι η αποδοχή κι ένας σεβασμός σε τούτη την σημαντική ολότητα ! Ο σεβασμός στην ζωή και τα πλάσματα της...
Και σήμερα θαρρώ το σημαντικότερο που μπορεί να βιώσει η ανθρώπινη φύση μας, τόσο μοναδικά να είναι όλα, που να σε αναγκάζουν, να κοιτάς και να βλέπεις...
Και πόσο όμορφα το είπε η Τάνια με το Βασίλη, σε ένα απίστευτο κομμάτι, που αγαπώ από παιδί....Απολαύστε τους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου