ΖΩΗ [Πύρινη Φωτιά]

Τρέχα με τη ζωή

και Ζωή γίνε
...

Σε μια παρανοϊκή βουτιά

καταβυθίζοντας το στερνό οξυγόνο, 

τ' αθάνατο θεριό

να καλοπιάνω, 
ποτίζοντας το με πυρά αέρινη

και μ' ένα λημασμένο μουγκρητό

-ωσάν αυτό των άγριων θεριών, των λαβωμένων- 
ανάσα ν' απαιτώ

απ' το Θεό των κουζουλών,

αυτόν, 
που τη ραχοκοκαλιά του νου, 
με δύναμη ζηλευτή διαρρέει ορμητικά

εναρμονισμένος 
στης ικεσίας 

την αδιαπραγμάτευτη, ζωώδη κραυγή 

Και βούλιαξα

κατάστηθα του βυθού
και ομοούσια του υδάτινου βρυχηθμού

κι άλλοτε

το θεριό το ιερό αισθανόμουν να διαπερνώ

στην πύρινη υδάτινη κλίνη του
χέρια ικέτες απλώνοντας, καλώδια ηλεκτροφόρα

κι άλλοτε 

της  ψυχή σου το διάφανο φως, να διασχίζω
στην κρυστάλλινη καθαρότητα του
λογισμούς ικέτες απλώνοντας, τυφλά ψαύοντας,
ένα καλό αγωγό ζωής 

στ' άγιου οξυγόνου της την ανάσα

Σήκωσε κύμα το θεριό

λες και σε τόπο αρένας ιερής, τις αντοχές μας ζυγιάζοντας 
αναμετριόμασταν 

σε μιας προσευχής το θείο μεγαλείο

Σήκωσε πείσμα κι η ψυχή

λες και σε τόπο μυστικό γεφυρώναμε 

της θάλασσας και της ψυχής τον όρκο το αιώνιο

με μια μετάληψη ζωής

κάπου στο έσχατο της μέρας σύνορο 
στο δειλινό της πλάσης

Κι όμως ήξερα 

κι ήξερα από πάντα

Ορμώντας
στο Μεγάλο Κύμα 

Γίνεσαι
Θάλασσα, Άνεμος, Ζωή

Μια 
Πύρινη Φωτιά

______________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο ["ΖΩΗ" Πύρινη Φωτιά]
λάδι κι ακρυλικό, σε δυο καμβάδες

   

  [Μια ικεσία, να την τολμάς στα πιο παράδοξα ιερά

      μέσα από το πιο παρανοϊκό μουγκρητό....

αυτό που αυθόρμητα γεννά η ψυχή, αγκαλιάζουν και γιγαντώνουν οι αισθήσεις & τελικά αφουγκράζεται η Ζωή...

5/9/2017 ]