Διάσπαρτος Θεός

Την έβδομη μέρα

χαλαρώνοντας, άπλωσε την διάθεση του 

στον καμβά

Ολοστρόγγυλος, ανάγλυφος και τρισδιάστατος

φιλοτεχνημένος ανισόπεδα 

με πινέλα και σμίλη άρτια δουλεμένος

Απλά ένα τέλειο πόνημα

μια δημιουργία ισάξια των προδιαγραφών της διάθεσης

Χάιδεψε στο απέραντο του δημιουργήματος

με μια ανάσα άνεμο γητευτή

των ποταμιών 

τις όχθες και του κρυστάλλινου νερού τη ροή

τις ανυπόταχτες πέτρες και τα βράχια 

του βουνού

τις φυλλωσιές και τις αιχμηρές πευκοβελόνες

των δασών

των νεφελών την κίνηση

να συλλέγει της θάλασσας το ύδωρ, σε ταξίδι νωχελικό

Και τα μάτια χόρτασε νωχελικά 

στο τελευταίο χρώμα που ελευθέρωσε, το ανάγλυφο να καλύψει

χύνοντας το λεύτερα ν' απλωθεί, όπου χωρά

και το πε θάλασσα και το άφησε λεύτερο, 

την αύρα του φυσώντας του

να γαληνεύει, να πλαταίνει, να βαθαίνει, να οργίζεται, να μιλεί

...............

Κι έκανε ένα λογισμό....

   Θα ήταν ενδιαφέρον, να παρατάξω τώρα άσπρα και μαύρα πιόνια, 

   σε τούτο το περίτεχνο μωσαϊκό τοποθετημένα...

   όλα κατ' εικόνα και ομοίωση της αύρας μου, που είναι όλα..

   Δεν θα ξέρουν τις κινήσεις

   κι απ' τους κανόνες, πάλι λίγο θα λογούνται

   και λιγότερο θα νοούν

   μα πιότερο των ορίων τους θα γυρεύουν ν' αφεντέψουν

   Θα εξελίσσονται, 

   ως ζωντανές οντότητες

   γιατί επιθυμώ κίνηση σε τούτη τη σκακιέρα πάνω

   θα δημιουργούν η θα καταστέφουν

   θα χαίρονται, η θα συντρίβονται 

   θα αγαπούν, θα μισούν, θα αδιαφορούν

   μα πάλι δεν θα νοούν το σκηνικό της ολότητας

   Έτσι αρμόζει

   έτσι στήνεται μια ενδιαφέρουσα παρτίδα

   Γιατί αρμόζει

   μια κίνηση τελετουργική άσπρου και μαύρου

ενοποίηση του διάσπαρτου θεού

___________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Έργο λάδι και ακρυλικό, με σφουγγάρι και σπάτουλα (τμήμα)

   

     [ ...τι κακό έχει, η ζωή να είναι άσπρο η μαύρο... Το γκρίζο, ήταν έτσι κι αλλιώς πάντα μια συναλλαγή μετά συμβιβασμού...]