Δίχως Περιστύλια

Καθώς τα περιστύλια
ένα ένα 

γκρεμιζόταν

τα τείχη του Καβάφη

φάνταζαν 
-ακόμα κι αυτά-
 μυθοπλασία ζηλευτή του νου

αισχρά αυτοσχέδια

ανόσια οξυγόνωση του ανυπόστατου

 αυτάρεσκα ετοιμόροπα 

κρυψώνα της αλήθειας του ανθρώπου

αυτόνομα παλλόμενα
σενάρια προβολής

πάντα στον κατάλληλο θεατή

Ασφυξία

Δεν αρκούσε 

πια χειροκρότημα κανένα

Πέταξε τα ρούχα

ξέπλυνε το ξεφλουδισμένο μακιγιάζ

αποστασιοποιήθηκε 
 ρόλων και σανιδιού

τους χάρισε και το χειροκρότημα 

και 

Έφυγε 

δίχως επιστροφή

δίχως ενοχή

δίχως περιστύλια

Απέριττα 
&

Ελεύθερα 

__________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ ....θυμάμαι έφηβη...λάτρεψα τα δύο ωραιότερα τραγούδια του Βασίλη, που πριν από πολλά χρόνια, είχα την χαρά να τον ακούσω να τα τραγουδά ακαπέλα,  στο τότε στέκι την  "Ενοδία" 

....κι η σκάλα σιδερένια και ναι, μένουν πάντα οι λίγοι..
αυτοί, οι κουζουλοί...

...που ζουν για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να τους κάψει..!]