Μυστικός Κήπος [...χίλια σκοτάδια ως το φως...]

 

Σε κήπο μυστικό 

θεών κι  ανθρώπων το κρύφιο κουκούλι

καιρούς περπάτησα, 

οδοιπόρος σιωπηλός

αφουγκραζόμενη του μαύρου την κραυγή, 

ίσαμε 

που ανάγκη δεν μου γεννούσε πια 

μια δρασκελιά στο λευκό

Άξαφνα

και με δίχως προειδοποίηση

αθόρυβα, 

μυστικά κι όσια

ανεπαίσθητα σχεδόν

του κόσμου όλου το λευκό με κύκλωνε

δίχως ανάγκη συντεταγμένων

Στις παρυφές  μιας καθάρια θρασύτητας

με κυνικά άγια φωνή  

ένα με της ανάσας τη φωτιά

διαποτίζοντας το νήμα της ύπαρξης

και 

με σπασμένα τα κάτοπτρα του τίποτε

την ομορφιά μιας γυμνότητας 

ν' αναδεύει 

το ασίγαστο γινάτι για ζωή

Σε ενδύομαι

ένδυμα νοτισμένα καθάριο

απαλλαγμένο  εποχών και ενοχών

της θολότητας

κι εκ των κενομένων θεικών χιτώνων 

απελευθερωμένο

με την τελειότητα μιας τσαλακωσιάς 

κι έναν ύμνο

σε άγριας γαλήνης τη σιωπηλή εναπόθεση

και σε ιερής καταβύθισης την απέριτη κάθαρση

Άπλωσα τα χέρια

και κοίτα...

Τώρα 

πλαταίνουν ως του ορίζοντα τα σύνορα

Τώρα 

φτάνουν ως του κόσμου το θεμέλιο

Τώρα χωράω

όλης της γής τους ανέμους

Τώρα με χωράνε

όλης της γης μου οι θάλασσες

Τώρα χορεύω

σε κάθε σπιθαμή γης το μαγευτικό ανισόπεδο

Τώρα 

στα μάτια μου χωράει

μια κατανόηση και μια άφεση αμαρτιών

για  όλων των ανθρώπων τη φυλακισμένη ομορφιά 

Τώρα στις παλάμες μου βαστάω

μια ευγνωμοσύνη αυθεντική 

για όλων των ικεσιών 

τις αγιασμένες εκπληρώσεις

Τώρα τα πέλματα γιατρεμένα τρέχουν

όλης της γης την απλόχερη γονιμότητα 

κραδαίνοντας

Τώρα 

χωράω την πλάση

Τώρα 

με χωράει ακόμη κι ο εαυτός μου

Αβίαστα

_______________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη

      Οι αιώνιοι "Χορευτές" μου, φτιαγμένοι με λάδι & σπάτουλα

...Στα χίλια σκοτάδια, που φέρνοντάς μας αντιμέτοπους με εμάς τους ίδιους, 

δίχως να το καταλάβουμε καν, μας παρέδωσαν στο φως...

      

Να ανακαλύπτεις το συνδετήριο κρίκο των αιώνιων Εποχών, να γεύεσαι το αβίαστο του  γέλιου, τη λαχτάρα της χαράς, την παιδικότητα της καθαρότητας, την μαγεία μιας ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας..Στην απλότητα της , η ζωή έχει νόημα...

Κι όταν λές αγαπώ, να εννοείς μια πληθώρα, αρμονίας, και ρημάτων όπως , σέβομαι, κατανοώ, υπερασπίζομαι, αγγίζω και ως επιστέγασμα όλων, εκτιμώ! Αδιαπραγμάτευτα και ποτέ ταλαντευόμενα..

Αγαπώ, δεν είναι ένα ρήμα προς ανάλυση, είναι η αβίαστη ενιαία εποχή της ψυχης, που βαστά την αντίληψη όλων των εποχών της ζωής. Η απόλυτη φωτιά που κατακαίει την ανοησία, την υποκρισία, τον συμβιβασμό και τα σκοτάδια της ζωής... ΅Είναι μια ολότητα, μια βαθιά ποιότητα...που σπάνια την ανακαλύπτεις, αν δεν διαβείς όλο το αρμόζον σκοτάδι με τα αρμόζοντα εσωτεικά φίλτρα..

Αδιαπραγμάτευτη! Αξιοπρεπής! Αυθεντική! Τόσο αυθεντική που κάποτε να μην έχεις κάν ανάγκη να την εκφέρεις με λέξεις...