LiGhtHome

"Μπορούμε να πνίξουμε την παλιά, την ατέλειωτη Τύψη,

  που ζει, κινείται, περιτυλίγεται

  και τρέφεται από μας καθώς το σκουλήκι απ' τους νεκρούς,

  καθώς η κάμπια απ' το δρυ,

  Μπορούμε να πνίξουμε την αδυσώπητη Τύψη;"

Η μελωδία συνέχιζε να πλανιέται

θαρρείς τουρίστρια σε ξωτικό ταξίδι

ζηλευτό και μακρινό,

σε πέρατα θαλασσών κι ανέμων

με μάτια αδηφάγα,

σκορπιόταν στο χώρο,

χτυπώντας από ντουβάρια σε ντουβάρι

κατασπαράζοντας 

τις στερνές Νεφέλες αλλοτινών Εποχών

ωσάν άνεμος θεός, 

πλημμυρίζοντας το ταπεινό εργαστήρι

"Μέσα σε ποιο φίλτρο, σε ποιο βότανο, σε ποιο κρασί,

  θα πνίξουμε αυτόν τον αρχαίο εχθρό,

  σαν την πόρνη λαίμαργο κι ολέθριο

  σαν το μυρμήγκι καρτερικό

  Μέσα σε ποιο φίλτρο, σε ποιο βότανο, σε ποιο κρασί,.."

Πύρινα λευκοί, αμόλυντα κι άδολα καρτερούν

αγορασμένοι από το μικρό μαγαζάκι

οι τελευταίοι με την παχιά ράχη

αυτοί που σαν αρχαίοι ευγενείς 

της άρεσε να λεκιάζει με χρώμα

Συμβολικά ταπεινοί,

να μην χωράνε οργισμένες πινελιές,

να μην σαγηνεύονται από άσκοπες τύψεις των καιρών,

Λάτρες θαρρείς κι αυτοί, μιας άλλης αίσθησης,

απελπιστικά νησιώτικης, αγέρωχα Κρητικής, 

αδιαπραγμάτευτα φωτεινής

Οι δίδυμοι καμβάδες, 

συμβόλιζαν ότι χώραγε ετούτη την 

θαλασσινή συμφωνία

"Πες- το ωραία μάγισσα, ω λέγε, αν το γνωρίζεις,

           Σ' αυτό το αναστατωμένο πνεύμα

 Όμοιο με πεθαμένο που αφανίζουν οι πληγωμένοι,

           και του αλόγου η οπλή συνθλίβει,

 Πες-  το ωραία μάγισσα, ω λέγε, αν το γνωρίζεις,"

Λάδι, το ιερό

Κι αυτό παρακαταθήκη, απομεινάρι ξεχασμένο

ευγενές υλικό κι ετούτο,

τροφή και διαδρομή,

από την ιδέα των αισθήσεων

ως τα δάκτυλα και τη σπάτουλα

ως την καρτερικότητα της ταπεινής λινάτσας

Ακουμπισμένο στην καλάθα του καιρού, 
εποχές ασάλευτες

με ένα ψίθυρο λάγνο, τις διαθέσεις του δηλώνει

- άσε με φωνή να γενώ, και κύμα αρμυρό

  με τον άνεμο που με γεννά, τις Νεφέλες να ξορκίσω

  μια αρχέγονη θλίψη περιγελώντας

"Μπορείς να φωτίσεις βορβορώδη και μαύρο ουρανό;

  Μπορείς να ξεσκίσεις τα ερέβη

  Πιο πνιχτά κι από την πίσσα, δίχως αυγή, μήτε δειλινό,

  άναστρα δίχως πένθιμες λάμψεις;

  Μπορείς να φωτίσεις βορβορώδη και μαύρο ουρανό;

Χαμογέλασε,

-μπορώ...

Τα μεγαλύτερα έργα, από καιρό ξεχασμένα

καμβάδες χαμένοι, 

κρεμασμένοι, στιβαγμένοι, η και καμμένοι

πίσω από τεράστιες πινελιές, 
θυμού, οργής κι ομίχλης,

η άλλοτε πάλι μιας απέλπιδα ανάγκης 
για συμφιλίωση

Δεν έχουν πια λαλιά

στωικοί πυλώνες κι αυτοί, των καιρών των ανέμων

μετράνε τις εποχές, σε μια προσπάθεια αποδοχήςτους

"Αξιολάτρευτη μάγισσα, αγαπάς τους κολασμένους;  

  Λέγε, γνωρίζεις τον ασυγχώρητο;

  Γνωρίζεις την Τύψη, με τη φαρμακερή μορφή

  που η καρδιά μας της χρησιμεύει για στόχος

  Αξιολάτρευτη μάγισσα, αγαπάς τους κολασμένους; "

Άνοιξε τα σωληνάρια, σχεδόν ιερά

Δυνάμωσε τη μουσική, σχεδόν ευλαβικά

Χαμογέλασε στη σπάτουλα, σχεδόν ανθρώπινα

χαρίζοντας μια στερνή ματιά, στην λευκή κενότητα του καμβά,

βούτηξε στου χρόνου την ομορφιά

ανασύροντας εικόνες ζωντανές, σε μιας γαλήνης τη δύναμη

σιγομουρμουρίζοντας μια μελωδία, 

απελευθερώνοντας σε μια άφεση χρόνου 
τις Νεφέλες

Η μελωδία συνέχιζε να παίζει,

να απλώνεται, να καταλαμβάνει το χώρο, τις εποχές, την ψυχή

Τα λάδια ξεχύθηκαν κι αυτά

απλώθηκαν, οικοδομώντας μια δύναμη, αφανίζοντας την κενότητα

Χαμογέλασε ξανά

"Είδα κάποτε σε κοινού θεάτρου το βάθος

  που έφλεγε γλυκόηχη ορχήστρα,

  μια θεά ν' ανάβει μέσα σε μοχθηρό ουρανό

  μια θαυματουργή αυγή 

  Είδα κάποτε σε κοινού θεάτρου το βάθος"

Κοίταξε τους δίδυμους καμβάδες ξανά

τώρα ήξερε, 

τις πινελιές που 

γεννιόταν από την ψυχή 

όταν παραδίδεται σε ότι δεν είναι παρά

χρώμα αισθήσεων και λογισμών

σε φως χρυσό και γάζα...

"Μια οντότητα, που δεν ήταν παρά φως, χρυσό και γάζα

  Να κατατροπώνει τον τεράστιο σατανά.....

  .....................................................................................

  Μια οντότητα, που δεν ήταν παρά Φως, Χρυσό και Γάζα

  Την οντότητα με τα διάφανα φτερά...."

_________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

& Baudelaire

Έργο: LightHome [Λάδι ]

[ ...σε ότι μας πάει στο όμορφο μέρος της ψυχής μας,

συμφιλιώνοντας στο χρόνο όλη την πορεία μας & πείθοντας μας να πιστέψουμε ξανά στη δύναμη της ζωής

...

& σε μια οντότητα, που δεν είναι παρά Φως, Χρυσό και Γάζα

  στην οντότητα με τα διάφανα φτερά....]