Θαλασσινή Εξάχνωση

"...τραντάζει το αίμα την καρδιάς μου,

 η φοβερή τόλμη μιας στιγμής παραδομού,

 που η εποχή της φρόνησης

 ποτέ δεν θ' αναιρέσει

 Μ' αυτήν, μόνο μ' αυτήν έχουμε υπάρξει

 που κανείς δεν θα βρει μες τις νεκρολογίες μας

 μήτε σε θύμησες από την ελεητικήν αράχνη σκεπασμένες

 η κάτω από σφραγίδες που έσπασε ο στεγνός δικηγόρος

 στις άδειες κάμαρες μας..."

 Έρημη Χώρα T.S.Eliot

Οι νεφέλες,

ποτέ δεν ήταν των πολλών

οι άρρηκτες αγαπημένες...

Μα πάλι,

δεν πόθησα ποτέ, ότι οι πολλοί ποθούνε...

Μήτε και των Εποχών

των βολικών γεννήματα δεν κρίθηκαν...

Μα πάλι,

ποτέ το βολικό, αλήθεια δεν γεννούσε...

Νερό και στάλες

χειμώνες και παγωνιές

γκρίζο στο βάμμα τ'ουρανού

και θάλασσας  αποστράγγιγμα,

έτσι οι πολλοί τις λογούνται τις νεφέλες

ωσάν με θάλασσες χείμαρο
νερό αμόλυντα καθάριο 
τον ουρανό γιομίζουν

Μα εσύ στάσου, αν αντέχεις

εκεί στης άγια ψυχής το ιερό το κάστρο

το φως του ταξιδιού τους, αν θες να φυλακίσεις

και των μύχιων μελωδιών τους την ηχώ, αν θες να κοινωνήσεις

Και στον τύπο των ήλων τους

την ψυχή να ξαποστάσεις, αν δεν τρομάξεις

και σαν την άγνωρη διάλεκτο τους δεν φοβηθείς

και σαν την ψυχή ορθάνοιχτη πύλη τους αφήσεις να διαβούν

Τότε,  ίδιες ιέρειες αθάνατες,

κομμάτια του ηλιάτορα, στις παλάμες σου, ας εναποθέτουν

και σπονδές μαγευτικές  από τόπους μυστικούς, ας σου προσφέρουν

και στους ούριους ανέμους των  βουλήσεων τους, ας σε σεργιανίσουν

Νεφέλες...

Αρχέγονα της θάλασσας γεννήματα

αλλόκοτα λογούνται, κι αλλόκοτα μιλούνε

ωσάν των θαλασσών την αβεβήλωτη ιερότητα,

σ'ουράνιο στερέωμα και στον Ηλιάτορα σιμά, 
τολμούν να ανεβάζουν

Μ' αν το σεργιάνι τους τολμάς

ως τα κατάβαθα ψυχής αμόλυντης, 
άσε τις να τρυπώσουν...

Και στάσου

Κι αφουγκράσου...

" Άκουσα το κλειδί,

 στην πόρτα να γυρίζει μια φορά, μια φορά μόνο

 σκεπτόμαστε το κλειδί, καθένας μες τη φυλακή του

 με τη σκέψη του κλειδιού, καθένας βιώνει τη φυλακή του

 Μονάχα όταν βραδιάζει, αιθέρια ψιθυρίσματα

 για μια στιγμή ξαναζωντανεύουν ένα τσακισμένο Κοριολανο..."

                             Έρημη Χώρα T.S.Eliot

____________________________________________

(c)Ευαγγελία Χατζηδάκη

& T.S.Eliot , always breathing somehow in his  Waste Land

    
   

[ Υπάρχουν πάντα κι εκείνες οι ψυχές, που ωσάν τα νέφη τ' ουρανού, που το ιερό νερό τους αναδεύουν από της θάλασσας την εξάχνωση ως τ' ουρανού το άγιο οικοδόμημα!

Πάντα θαρρείς γυρεύοντας μια πολύ προσωπική αλήθεια, μια πολύ γυμνή βούληση, μια πολύ βαθιά και συνειδητή επιλογή... που καμιά φρόνηση η και κουζουλάδα, δεν είναι ικανή να ανατρέψει!

Και στην πορεία τούτη, τολμούν  άλλοτε να ανακατεύονται με το χρώμα και να γελούν σιμώνοντας τον ήλιο, κι άλλοτε πάλι τολμούν να γίνονται ένα με την μελαγχολία της βαθιάς ψυχής τους, και να βαραίνουν λίγο πριν ξεσπάσουν σαν μπόρα αναπάντεχη, γιατί σπάνια χαρίζονται σε ψεύτικες διαθέσεις και σε ότι δεν τους γεννά πάθος και φως και χρώμα αδιαμφισβήτητο!!!

Κι είναι όμορφοι τούτοι οι Άνθρωποι! ....κι ας μην τους αντέχουν οι πολλοί, μα μόνο οι ιδιαίτεροι...Κι είναι τύχη αβάσταχτη αν τύχει και τους συναντήσεις και πίσω από τη μελαγχολία των ματιών τους δεις άπειρα χρώματα να ιριδίζουν...]