Εκείνος με το Αλλόκοτο Βλέμμα

Christ carrying the Cross - El Greco 1580

Jacob van Oost I - Christ Crowned with Thorns (1661), Groeningemuseum

Jean (de) Boulogne, detto “Giambologna” (Douai, 1529 – Firenze 1608)

Peter Paul Rubens - Last Supper [1630-31]

Ενωπίον του Καιάφα - Gerrit van Honthorst

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου

ο Εν Ύδασι την γην κρεμάσας

Στέφανον Εξ Ακανθών περιτίθεται

ο των Αγγέλων Βασιλεύς

Ψευδήν πορφύρα περιβάλλεται

ο περιβάλλον τον Ουρανό Εν Νεφέλαις

Ράπισμα καταδέξατο

ο Εν Ιορδάνη Ελευθερώσας τον Αδάμ

........

'Μακράν ο δυνατότερος και πιο αισθαντικά μελωδικός στίχος που είχε ποτέ ακούσει!

Το συμβολικό ξύλο από πεπαλαιωμένη δρυ, πρόβαλε ξανά με μια αγέρωχη ταπεινότητα, με μια απίστευτη θεικότητα, με μια αέρινη αύρα, από το ιερό στο μικρό εκκλησάκι του χωριού.

Τα φώτα σβηστά, και το χλωμό φως από φλόγες κεριών, αντανακλούσε χρυσαφένιες ανάσες στο γλυκά γερμένο κεφάλι του Εσταυρωμένου. Το θωρεί ξανά, όπως όταν ήταν παιδί, με τα μάτια γλυκά σφαλισμένα, να αγγίζει την ψυχή, να αναδεύει αρώματα λεμονανών και ζουμπουλιού, να περνά μπροστά της και να τρυπώνει αέρινα θαρρείς ως τα μύχια της ψυχής. Κάνει πάλι την ίδια σκέψη. Αβίαστα.

Ένας όμορφος κουζουλός ρομαντικός. Ένας αλλόκοτος αισθαντικός.

Ένας Ιδεαλιστής Ανθρωπιστής, με Άποψη, Φωνή και Έργο Ζωής!

Ο Ένας, που τη ιδεολογία του, την τόλμησε βίωμα του!

Μετά ήρθε η γαλήνη!
____________

"Ψευδήν πορφύραν περιβάλλεται

ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις"

Εκείνος,

με την δυναμική γαλήνη

Ο Εν Ύδασι την γην κρεμάσας

Σ' ενός λεπτού σιγή

πάγωσε η πλάση κι αφουγκράστηκε

...

Τα πέλματα,

με μια αιώνια ταπεινή γύμνια

να αντηχούν του μαρτυρίου τους το φως

Οι παλάμες

με τις αιώνιες βίαιες οπές

να μιλούν της πληγής τους το ίαμα

Ιερή μνήμη

σπιθαμή προς σπιθαμή,

ο απόηχος των χιλιετών βημάτων

μ' ένα σιωπηλό μάτωμα,

της τρωτής ψυχής των θνητών

την αέναη σαρκοβόρα φύση,
αναιρώντας,

και με μια άνευ διαπραγμάτευσης
επικύρωση αξιών,

πάνω σε συντεταγμένες διάφανες

των πάντων την ύλη τη δομική
επανατοποθετώντας

Με καρφιά και ακάνθινο αίμα
η συμπαντική ιστορία
της αναίρεσης του θανάτου

σε κώδικα μυσταγωγικό

καταγράφεται

...

Εκείνος,

ο ρομαντικός, με τα όμορφα θλιμμένα μάτια

Ο Περιβάλλων τον ουρανό Εν Νεφέλαις

...

Σε τάξη αρμόζουσα
η ιερή ενσωμάτωση των πάντων

μύχιος κόκκος συμπαντικής συμφωνίας

Το θαύμα,

εις συγχώρηση της χλεύης

Η Εδέμ,

εις μνημοσύνη της Γεσθημανής,

Η πίστη,

εις άφεση του κατακερματισμού

Η άκανθα,

εις εξευτελισμό της άρνησης

Η λύτρωση,

εις υπέρβαση της προδοσίας

Η Ανάσταση

εις υπέρβαση του Θανάτου

Εκείνος,

με το Αλλόκοτο Βλέμμα
Εκείνος,
με την κατάβαθη ομορφιά

_________________________

Κάθε χρόνο που οι "Νεφέλες" μου γιορτάζουν την απόλυτη ανατροπή, ζωής και θανάτου, πληγής και αφθαρσίας, κάνω την ίδια σκέψη για ετούτη την περίοδο, όσο και για ολάκερη τη ζωή. Η ζωή από μόνη της είναι μια αλλόκοτη πορεία, μια πορεία επανατοποθέτησης της ύπαρξης, των αξιών, των ευδαιμονιών και των πληγών. Των θεωρήσεων μέσα σε αυτή! Μια μεταβαλλόμενη οπτική επισκόπηση της πορείας μας, τόσο στις διαστάσεις του χρόνου, που πλαταίνει, όσο και εμάς των ίδιων, των αιώνιων περιηγητών, πομπών και μαζί δεκτών, των ανατροπών της ζωής, και της ανοικοδόμησης του μέσα μας γίγνεσθαι.

Το μεγαλύτερο μήνυμα των ημερών, για μένα έστω, κι ίσως για κάποιους ανθρώπους που η ζωή με ευλόγησε να συναντήσω και να αλληλεπιδράσω, είναι η αποδοχή, η συμφιλίωση, η βαθιά -δίχως προδιαγεγραμμένα- κατανόηση της ζωής. Μιας ζωής που στο σεντούκι της εσωκλείνει τα πάντα! Ισορροπημένα με μια ανυπέρβλητη σοφία, αρχοντιά και ομορφιά. Μια απλότητα, που όσο η γνώση μας μεγαλώνει, τόσο λιγότερο κατανοητή γίνεται, κι όμως θα παραμένει για πάντα ο βασικός πυλώνας των πάντων. Η απόλυτη ισορροπία.

Μια ζωή, τόσο σοφή, που να καταφέρνει να κουβαλά στο σεντούκι της τα πιο αντιφατικά δομικά συστατικά. Τον πόνο, το γέλιο, την θλίψη, την χαρά, την υγεία, την αρρώστια, το ίαμα η τον εθισμό, το μίσος η την αγάπη, την κατανόηση η την στείρα μετάφραση, την απόρριψη η και την άνευ όρων αποδοχή. Την απελπισία και μαζί την ελπίδα και τη δυναμική. Τον Ηλιάτορα και τη Νεφέλη. Το αγαθό και το δόλιο. Την πίστη και μαζί την προδοσία. Την αντανάκλαση, η και την κενότητα. Με άλλα λόγια το αρνητικό και το θετικό.

Καταλήγω σχεδόν πάντα σε ένα τόσο ίδιο συμπέρασμα. Το θετικό, όσο και το αρνητικό, η Σταύρωση, όσο και η λύτρωση μιας Ανάστασης, δεν είναι παρά ο τρόπος να επιβάλλει βαθύτητα και ισορροπία η ίδια η ζωή. Κι όσο κι αν θεωρούμε πως έχουμε σπάσει τους κώδικες της, θα μένει αιώνια μια μυστηριακή συναγωγή, για την ταπεινή μας αντίληψη μέσα στο χωρόχρονο μας.

Το μήνυμα των ημερών για μένα, θα μένει πάντα μια πίστη στην ίδια τη ζωή, που ενίοτε θα επιμένει να κρυφογελά ακόμα και πίσω από τις "Σταυρώσεις" μας, βλέποντας πολύ πιο πέρα από τα τόσο ευπαθή θνητά μας μάτια η και λογική.

Όσο για το θρησκευτικό μήνυμα των ημερών, το να έχεις δείξει στον Άνθρωπο τον ένα καλό λόγο που γυρεύει πάντα το επιμένων Φως να επικρατεί πάνω από το εξίσου υπαρκτό και επιμένων Σκότος, δεν είναι απλά θέμα θρησκείας, μήτε πίστης δογματικής. Είναι στάση ζωής, είναι πορεία με βήμα ταπεινά γυμνό. Είναι σμίλευμα, σοφά επιλεγμένο από την ίδια τη δύναμη που μας δημιούργησε και που μας συντηρεί μέσα στην συμπαντική μας κατοικία σε αρμονική ύπαρξη και τροχιά.

Είναι η ιδέα, που έστησε και το ίδιο το Σύμπαν και με μια ακατανόητη σοφία, το διατηρεί στους Αιώνες. Και είναι η μαρτυρία, ετούτης της ιδέας, που δημιούργησε και μαζί διατήρησε τελικά την ανάγκη για τις θρησκείες.. Η μόνη ίσως ελπίδα, που ενδόμυχα κουβαλά κάθε άνθρωπος, αυτή της ύπαρξης μιας διάστασης , ικανή να δίνει αξία στην ίδια την ύπαρξη του!

Christ on the Mount of Olives - Caravaggio 1604-1606

The Agony in the Garden - Giovanni Bellini 1459-1465

Κι η πιο απόλυτη αποτύπωση αυτής της ιδέας, ενσαρκώθηκε στα μάτια του πιο όμορφου κουζουλού ιδεαλιστή. Εκείνου που μέσα από το ίδιο το σκότος, έδειξε συμβολικά το Φως, ακόμα και πάνω από ένα Σταυρό!

Εκείνου, με το αγνά, αλλόκοτο βλέμμα!
Εκείνου που υμνήθηκε από Ανθρώπους και Τέχνη!
Εκείνου, του όμορφου κουζουλού, με τα θλιμμένα μάτια!

Ο Χριστός αίρων το Σταυρό - Θεοτοκόπουλος / El Greco 1602 [Πινακοθήκη Prado Μαδρίτη]

Χριστός Παντοκράτωρας- Ανδρέας Παβίας / Κρητική σχολή

Ecce Huomo- Caravaggio 1571-1610

Για εμάς του Ορθόδοξους φυσικά. Γιατί κάπως έτσι αισθάνονται και όλες οι υπόλοιπες θρησκείες, για τους "δικούς" τους ιδεαλιστές σύμβολα της ενσάρκωσης του Καλού και της πνευματικότητας.

Κάτι που ίσως, λογώ, δεν εκφράζει παρά την αιώνια και ανυπέρβλητη ανάγκη όλων μας, για μια πίστη σε κάτι πιο δυνατό, πιο καθάριο, πιο ιδανικό από την ελλειμματική αστειότητα της υλικής υπόστασης που καλούμαστε να υποστούμε, στην υλική μας διάσταση.

Crucifixion - Antony Van Dyck 1622

Nikola Pussen

Πάντα λογόμουν πως υπάρχουν δύο δρόμοι να βιώσει κάποιος αυτές τις μέρες. Είτε με τον ευκαιριακά συμπαγή υλιστικό, που με το πέρας της "γιορτής" εξατμίζεται, δίχως αποτυπώματα η χνάρια εντελώς είτε μέσα από την βαυθύτερη έννοια και συμβολισμό, τόσο του θείου δράματος οσο και της Ανάστασης. Και θαρρώ για πολλούς από εμάς, είναι τούτος ο δεύτερος που αντέχει και όταν τα φώτα της "γιορτής" σιγάσουν.

Από τις θάλασσες του Νότου, στέλνω Ευχές θερμές σε όλους, για ουσιαστική Ανάσταση, σε πνεύμα και ψυχή!