Στου θέρους την αδιάβατη πύλη,
κλειδί άχραντο
Και στης μυγδαλιάς την μυρωδιά,
τόνος στερνός
Κι ως του πελάγου, το χαρωπό το κύμα,
ένας άνεμος πλοηγός
Κι όλα μαζί,,
ας ήταν
ωσάν συναθροίζονται
σε δείπνο μυστικό
και των ανθρώπων κρύφιο,
ανάσες του γιαλού αλμυρά, αναδευόμενες
απ' τ' άπατου βυθού τα σπλάχνα
ως τ' ουρανού την μιαν ανέσπερη φέξη
κι από τ' άνυδρο δάκρυ του τρελού
ως του θέρους την μια αχνή πορφύρα
στο πιο στερνό σούρουπο
Σε εποχή επτασφράγιστη
κλειδί άχραντο
και σε δίψα θεική,
ροή και οίνος αισθήσεων
στ' ουρανού τ' όσιο δισκοπότηρο
Στου θέρους
την αιώνια διαδρομή
_____________________________
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο: "Ανάδευση" [Λάδι]
O Chopin, γράφει μια απίστευτη μελωδία, για τούτη την Εποχή!
Γιατί...
Εποχές
είναι ότι αισθάνεσαι από αυτές, με όλες τις αισθήσεις ζωντανές!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου