Ζωή, το απίστευτα μαγευτικό ταξίδι, μιας επιβλητικής , απλής ομορφιάς!
Παίξτε το. Ζήστε το. Γευτείτε το. Μα ποτέ μην το παζαρέψετε σε σχήματα και όρους!
Ζωή, ένα δώρο που αξίζει να ανοίγεται όμορφα, με σεβασμό & απολαυστικά δίχως Διόδια!
Όχι , η θεωρία της ευδαιμονίας λόγω ανύπαρκτης ανάγκης για αναπηρικό καρότσι, δεν με σαγήνεψε ποτέ. Τουναντίον, είπα πολλές φορές και δυνατά, σε συζητήσεις πως , τη μέρα που η χαρά θα κρεμαστεί στο γεγονός του ότι δεν έχουμε ανάγκη ένα αναπηρικό καρότσι (η ότι παρεμφερές γενικά) δεν θα είναι ικανή να λογιστεί χαρά. Γιατί ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, οι άνθρωποι, δεν παύουν ευτυχώς να αντιλαμβάνονται τη ζωή και ίσως να είναι και πιότερο χαρούμενοι, από πολλούς τυχερότερους της ζωής, εντελώς παράδοξα, κι ίσως ανατρεπτικά του αναμενόμενου.
Με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση με ένα φιλικό πρόσωπο, θέλησα να γράψω, με λίγο πιο διαμορφωμένη ελαστικότητα το υπόλοιπο μισό , από τούτον τον αρχικό συλλογισμό.
- Μα είναι δυνατόν...
- Ναι και επείγει..
- Μα έχω τόσα να κάνω, πως, αφού εγώ..
- Πρέπει..
- Μα δεν είχα τίποτα..
Συχνά, σκέφτομαι τώρα, εμείς οι άνθρωποι, ειδικά για όσο η ζωή μας έχει κρατήσει υγιής και ευδαίμονες, τείνουμε να θεωρούμε αυτό το ρυθμό, αυτή την καλοτυχία, μηδαμινά, όπως άλλωστε είμαστε έτοιμοι να θεωρήσουμε καθετί "δεδομένο", σε πολλά επίπεδα της ζωής μας, όταν σηματοδοτεί μια ευδαιμονία. Κι είναι πολλές οι φορές που στον αγχωτικό δρόμο είτε της επιβίωσης, είτε της δημιουργίας, είτε της καριέρας, είτε ακόμα και των σχέσεων μας (πριν καταστούν ανασχέσεις η κατασχέσεις) και των πολλαπλών τους κλισέ μοντελαρισμών μιας επινοητικά ασφαλούς -ανασφαλούς κοινωνίας, ξεχνάμε ότι όλο τούτο μας έχει καταστεί εφικτό, γιατί απλά η ζωή, μας έχει φερθεί "καλά" σε μια συγκεκριμένη φάση μας. Τείνουμε δε να ξεχνάμε εντελώς αναίτια το ευμετάβλητο των ανθρώπινων καταστάσεων.
Και η αμέσως επόμενη σκέψη, είναι ο διαχωρισμός από την "τραγικότητα" των δύο άκρων κι ας έχω την κατανόηση των ανθρώπων των άκρων-γιατί έχω υπάρξει κι εγώ η ίδια.. Ο λόγος είναι απλός. Ίσως η ζωή και η χαρά να μην χρειάζεται και να μην είναι το επιθυμητό να μας αγγίζουν επειδή και μόνο στεκόμαστε στα πόδια μας, αλλά σίγουρα αξίζει μια γιορτή, για πολλά ανεπαίσθητα απλά στην ομορφιά τους πράγματα, που μας περιστοιχίζουν αρμονικά- ίσως τόσο αρμονικά που ξεχνάμε να τα δούμε αρκετές φορές- δίχως να έχουν τιμή, μα με απίστευτη και ίσως κάποτε ανεπανάληπτη αξία.
" Life happens , while we make other plans" [η ζωή συμβαίνει, ενώ εμείς σχεδιάζουμε αλλιώτικα]..
Τούτη την ώρα γράφω πλάι στην μπαλκονόπορτα, με ηχητική υπόκρουση μικρά πετούμενα , κατασκηνωτές στα πανύψηλα δέντρα του απέναντι κήπου μου, πουλιά τόσο δα μικρά, που με τις απίστευτες "δηλώσεις" τιτιβίσματα τους, κάτω από ένα υπέροχα καταγάλανο ουρανό, διαλαλούν την "πραμάτεια" μιας όμορφης μεταπτυχιακής εποχής, που σε λίγο θα παραδώσει την γλυκιά σκυτάλη της στο Θέρος. Βλαστήμησα τον ίδιο μου τον εαυτό, για τους λίγους ευτυχώς καιρούς που δεν αφέθηκα ολοκληρωτικά σε τούτο το Πανδαιμόνιο Ζωής κι ας είμαι από τους ανθρώπους που λειτουργούν κάπως έτσι κατά κανόνα.
Δυστυχώς, είμαι αποφασισμένη να κάνω μια παραδοχή, μετά από πολύ παρατήρηση τόσο του εαυτού μου, όσο και του κόσμου -μικρο & μάκρο- που με περιβάλει και είναι στην εμβέλεια της παρατήρησης του φακού μου. Στη συντριπτική μας πλειοψηφία, είμαστε άνθρωποι αχάριστοι. παρά του αντίθετου των υπέρτατων δηλώσεων μας, και θαρρώ ακούω ήδη τον αντίλογο, μα μετά από πολλά χρόνια παρατήρησης, δυστυχώς έχω καταγράψει μια παράδοξη παρτίδα των ανθρώπων που με έχει επιβεβαιώσει σχεδόν απόλυτα. Ακόμα και των σοφότερων.
Θαρρώ το χει πει ο ίδιος ο Καζαντζάκης, πως οι άνθρωποι, όσο καλλίτερα είναι, τόσο αντιστρόφως ανάλογα το αντιλαμβάνονται ετούτο το καλά και τόσο ακόμα πιο αχάριστοι γίνονται και αλαζόνες απέναντι στο άγνωρο της ζωής. Ένα τόσο ευμετάβλητο άγνωρο, που συχνά είναι ικανό να αναποδογυρίσει τον κόσμο μας ολάκερο, η καλλίτερα ότι αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας από αυτόν τελικά.
Και για να μην θεωρηθεί, ότι αγιάζω τα γένια μου, οι παρατηρήσεις μας, συχνά θαρρώ ξεκινούν μέσα από τις δικές μας στάσεις και φίλτρα, η αν το θέλετε αλλιώς, από τα πολύ προσωπικά μας "λειψά". Κι είναι τα πρώτα που αντιλαμβανόμαστε -πιστέψτε με- και στους άλλους που παρατηρούμε. Ίσως γιατί κάποιες φορές , ακόμα και το καλά πέραν του τόσο όσο, μας κουράζει, η μας φοβίζει, εν αναμονή του που ακριβώς το σκηνικό τελειώνει, η για να το θέσω καλλίτερα η στάση μας στην καμπυλότητα των αντιθέσεων που διέπουν με μαθηματική ακρίβεια -αν και με διαφορετικούς ρυθμούς- τις ζωές όλων μας.
Ίσως όλα συμβαίνουν γιατί, εξίσου μαθηματικά, όλοι τείνουμε να γεννάμε, η και να παρακάμπτουμε, τις ίδιες τις θεωρίες μας , σε απόλυτη αναλογία της θέσης που βρισκόμαστε, με τις ευκαιρίες που μας δίνονται και με την ανάλογη διάθεση -αλαζονική, ήρεμη, απαξιωτική, υποτακτική κτλ- που μας διέπει στην συγκεκριμένη φάση της ζωής που περνάμε. Η δε εναλλαγή τούτων των φάσεων τείνει να μας εξαϋλώνει και να μας εξατμίζει στα μεταιχμιακά της πεδία. Τούτο, καθαρή απόρροια του ανικανοποίητου και αδηφάγου του εγώ μας. Ίσως. Αλαζονεία μπροστά στην ίδια τη ζωή, όταν αυτή μας τιμά. Μπορεί.
Πόσο δύσκολο είναι άραγε, ότι στήνουμε, ότι κατακτούμε, να είναι απλά μια πινελιά, μέσα στο ουσιαστικό δεδομένο της ζωής: Την απλή ομορφιά της ζωής που μας περιβάλει, και όχι το περαστικό και ασήμαντα κραυγαλέο "εγώ" μας μέσα της, αναλόγως της θέσης του στην συγκεκριμένη -και μόνο- στιγμή της ζωής,
Πόσο δύσκολο είναι, να κατευνάσεις την απαισιοδοξία μια κρίσης, όντας είτε πλούσιος , είτε φτωχός; Πόσο ακατόρθωτο είναι μα μείνεις απλός και πρακτικός των θεωριών σου, αν ακόμα παλεύεις , η αν έχεις καταξιωθεί; Πόσο δύσκολο είναι να τιμάς ουσιαστικά τους ανθρώπους είτε έχεις να λαμβάνεις από αυτούς, είτε όχι; Πόσο εύκολο είναι να αφήνεις την αρμονία της φύσης να σε διαπερνά, να σε χαράζει, να σε διαποτίζει, είτε κάθεσαι σ'ένα μπαλκόνι του πελάγου μόνος, είτε με ένα αγαπημένο πρόσωπο, είτε σε ένα φτωχικό καναπέ, είτε σε μια ...αναπηρική καρέκλα: Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά "είτε", μα θαρρώ καθένας θα βρει τα πολύ προσωπικά του, αφού η ζωή, είναι προσωπική, τόσο όσο και η αντίληψη μας και η αλήθεια μας και το ασυνείδητο η και το συνειδητό μας ψέμα. Για να συνοψίσω, αν αύριο το πρωί, ένας από τους αστάθμητους συντελεστές έλειπε από την προσωπική εξίσωση της ζωής, πόσο ίδιοι, η αλλοιωμένοι θα μέναμε άραγε; Πόσο θα λειτουργούσαν τα βαθύτερα αισθητήρια μας στο να εισπράττουμε την ανεκδιήγητα και ανελέητα σταθερή - πέρα των όποιων φαινομένων- αξία της ζωής;
Το κελάρυσμα των πουλιών , θα είναι το ένα σίγουρο. Μια και μόνο από τις σταθερές αλώβητες αξίες που θα διέπουν τις ζωές όλων στον υπέροχο πλανήτη, από όποια μεριά κι αν τις κοιτάς, με την πολύ επιτακτική προϋπόθεση, να τις αισθάνεσαι με όλες τις αισθήσεις σε λειτουργία και όχι ακρωτηριασμένες.
Γιατί το σκληρό ίσως, του παραλληλισμού με εκείνο το αναπηρικό καρότσι, θα ήταν πιο κατανοητό, αν το έθετα ως "αναπηρικό καρότσι της ψυχής & των αισθήσεων".
Γιατί σε μια ζωή φάσεων, μη δεδομένων συναισθημάτων , καταστάσεων υγείας , κοινωνικής η οικονομικής θέσεως, γεωγραφικού μήκους η πλάτους, ανθρώπων σε όποιο σχεσιακό επίπεδο, το μόνο ατάραχτο που θα μένει, θα είναι η ίδια τελικά η αντίληψη της ζωής, μέσω των αισθήσεων μας. Η καλύτερα της ικανότητας των αισθήσεών μας να μην αλλοιώνονται - σε μεγάλο βαθμό έστω- από εξωγενείς και μαθηματικά αστάθμητους, η ασταθείς παράγοντες.
Αν η ζωή ήταν ένα υπέροχο θεατρικό, σκεφτείτε τα πιθανά σχήματα..Τα σκηνικά ίσως θα άλλαζαν, ακόμη και οι πρωταγωνιστές, ίσως και οι θεατές πακέτο με το "χειροκρότημα" τους μη σας πω...
Κι όμως το κελάρυσμα των ποταμών, ίδιο θα μένει. Το πέταγμα το λεύτερο των πετούμενων εξίσου. Το ξύπνημα του ήλιου του ηλιάτωρα, θα συνέχιζε ανεξιχνίαστα να αγγίζει τα πάντα προκαλώντας αυτό που λέμε Ζωή, πέρα της όποιας συγκυρίας! Αυτή που θα αγγίζει πάντα τα πάντα, απαξιώνοντας την όποια φάση, θέση η κατάσταση τους. Γιατί η Ζωή, θα μένει πάντα πεισματικά, μεγαλύτερη της μικρότητας και ασημαντότητας μας....
Κάντε τη να αξίζει!!! Στην όποια φάση του ασφυκτικού μικρόκοσμου μας, η ζωή, θα μένει η πιο σταθερή κι ακλόνητη αξία... Το δυναμικότερο κίνητρο, για την ίδια την όμορφη συνέχεια της...
Πόσο δύσκολο είναι, να κατευνάσεις την απαισιοδοξία μια κρίσης, όντας είτε πλούσιος , είτε φτωχός; Πόσο ακατόρθωτο είναι μα μείνεις απλός και πρακτικός των θεωριών σου, αν ακόμα παλεύεις , η αν έχεις καταξιωθεί; Πόσο δύσκολο είναι να τιμάς ουσιαστικά τους ανθρώπους είτε έχεις να λαμβάνεις από αυτούς, είτε όχι; Πόσο εύκολο είναι να αφήνεις την αρμονία της φύσης να σε διαπερνά, να σε χαράζει, να σε διαποτίζει, είτε κάθεσαι σ'ένα μπαλκόνι του πελάγου μόνος, είτε με ένα αγαπημένο πρόσωπο, είτε σε ένα φτωχικό καναπέ, είτε σε μια ...αναπηρική καρέκλα: Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά "είτε", μα θαρρώ καθένας θα βρει τα πολύ προσωπικά του, αφού η ζωή, είναι προσωπική, τόσο όσο και η αντίληψη μας και η αλήθεια μας και το ασυνείδητο η και το συνειδητό μας ψέμα. Για να συνοψίσω, αν αύριο το πρωί, ένας από τους αστάθμητους συντελεστές έλειπε από την προσωπική εξίσωση της ζωής, πόσο ίδιοι, η αλλοιωμένοι θα μέναμε άραγε; Πόσο θα λειτουργούσαν τα βαθύτερα αισθητήρια μας στο να εισπράττουμε την ανεκδιήγητα και ανελέητα σταθερή - πέρα των όποιων φαινομένων- αξία της ζωής;
Κοίταζε τα πάντα τώρα, από άλλου
Το κελάρυσμα του ποταμού, πάντα γλυκά ίδιο
Κι η διαδρομή του, ως του γιαλού το σύνορο, βότσαλα και κοχύλια να φιλεί
Και του δειλινού τη ματωμένη συγχορδία, με ύμνους λυρικούς να στεφανώνει
Και της υδάτινης θεάς τα κύματα γεννήματα να αγγίζει με τα μάτια της καρδιάς
Κοίταζε το θεατρικό τώρα, από άλλου
Το πέταγμα του γέρακα, πάντα δυναμικά κι αρμονικά το ίδιο
Του βουνού η γυμνή δυνατή θωριά, να κατηφορίζει ξανά ως του ματιού το σύνορο
Και του ήλιου το ανελέητο γέννημα ζωής να διαποτίζει τις χαραγές στις παλάμες των ωρών
Και των πετούμενων ο κρωγμός η το κελάηδισμα, να καλούν θεούς αγγελικούς στα σπλάχνα της ζωής
Το κελάρυσμα των πουλιών , θα είναι το ένα σίγουρο. Μια και μόνο από τις σταθερές αλώβητες αξίες που θα διέπουν τις ζωές όλων στον υπέροχο πλανήτη, από όποια μεριά κι αν τις κοιτάς, με την πολύ επιτακτική προϋπόθεση, να τις αισθάνεσαι με όλες τις αισθήσεις σε λειτουργία και όχι ακρωτηριασμένες.
Γιατί το σκληρό ίσως, του παραλληλισμού με εκείνο το αναπηρικό καρότσι, θα ήταν πιο κατανοητό, αν το έθετα ως "αναπηρικό καρότσι της ψυχής & των αισθήσεων".
Γιατί σε μια ζωή φάσεων, μη δεδομένων συναισθημάτων , καταστάσεων υγείας , κοινωνικής η οικονομικής θέσεως, γεωγραφικού μήκους η πλάτους, ανθρώπων σε όποιο σχεσιακό επίπεδο, το μόνο ατάραχτο που θα μένει, θα είναι η ίδια τελικά η αντίληψη της ζωής, μέσω των αισθήσεων μας. Η καλύτερα της ικανότητας των αισθήσεών μας να μην αλλοιώνονται - σε μεγάλο βαθμό έστω- από εξωγενείς και μαθηματικά αστάθμητους, η ασταθείς παράγοντες.
Αν η ζωή ήταν ένα υπέροχο θεατρικό, σκεφτείτε τα πιθανά σχήματα..Τα σκηνικά ίσως θα άλλαζαν, ακόμη και οι πρωταγωνιστές, ίσως και οι θεατές πακέτο με το "χειροκρότημα" τους μη σας πω...
Κι όμως το κελάρυσμα των ποταμών, ίδιο θα μένει. Το πέταγμα το λεύτερο των πετούμενων εξίσου. Το ξύπνημα του ήλιου του ηλιάτωρα, θα συνέχιζε ανεξιχνίαστα να αγγίζει τα πάντα προκαλώντας αυτό που λέμε Ζωή, πέρα της όποιας συγκυρίας! Αυτή που θα αγγίζει πάντα τα πάντα, απαξιώνοντας την όποια φάση, θέση η κατάσταση τους. Γιατί η Ζωή, θα μένει πάντα πεισματικά, μεγαλύτερη της μικρότητας και ασημαντότητας μας....
Κάντε τη να αξίζει!!! Στην όποια φάση του ασφυκτικού μικρόκοσμου μας, η ζωή, θα μένει η πιο σταθερή κι ακλόνητη αξία... Το δυναμικότερο κίνητρο, για την ίδια την όμορφη συνέχεια της...
_______________________________
Ε. Χατζηδάκη
[ ...μια θεωρία: η Ζωή δεν έχει Θεωρία....]
Μουσική: ένα υπέροχο κομμάτι Σταύρος Σιόλας & Βελεσιώτου
[...καλά τα λένε, καλλίτερα δε....]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου