Κράτα τα Μάτια σου Κλειστά

"  Τὸν Ποσειδῶνα μέσα μου τὸν φέρνω,

ποὺ μὲ κρατάει πάντα μακριά.

Μὰ κι ἂν ἀκόμα δυνηθῶ νὰ προσεγγίσω,

τάχα ἡ Ἰθάκη θὰ μοῦ βρεῖ τὴ λύση; "

[ Χριστιανόπουλος/ Ιθάκη ]

Κράτα 

τα μάτια σου κλειστά!

Στην απομόνωση των αισθήσεων τους

σ' ένα σεργιάνι μηδενισμού

της σκόνης των καιρών

λεύτερα τα χρώματα και τα περιγράμματα

μια αρμύρα στα πέλματα, μια ανάσα στο στερέωμα

μα μάτια ερμητικά κλειστά να μένουν

Κι έμειναν ασάνδαλα τα πέλματα

γυμνωμένα τα ακροδάκτυλα

άγραφο εικόνων, της ψυχής το άβατο

Και στερημένο μνήμης του νου το πέτρωμα

να περιγράφονται απ' την αρχή της γης οι φολίδες

πίσω από μάτια ερμητικά κλειστά.

Τα ψηλάφισε όλα,

άλλες αισθήσεις καλώντας

σαν ικέτιδες θεές θρησκειών θαμμένων,

τη γυμνή θωριά να αντέχουν, 

τρημάτων με μια χάρτινη επίπλαστη αφή

σαν λάδι ξεραμένο και στεγνό πριν του έργου την κραυγή

αφημένο άσκοπα καταμεσής της ματαιότητας του καμβά του.

Κράτα

τα μάτια σου κλειστά!

Όλα εκεί στα εκμαγεία τους, ένθετα

σε κάθε βήμα

καθένα με το χρώμα του,

από τον ορίζοντα που βούλιαζε τη θάλασσα

σε μια άπατη αφάνεια

κατοπτρίζοντας τις χαράδρες της σελήνης,

ως τις αιώνια άβατες πτυχώσεις της

να βυθίζονται σε κάτι απίστευτα αδηφάγο

να βάφονται την άβατη ιεροσύνη τους.

Κράτα 

τα μάτια σου κλειστά!

Όλα, εκεί στη διαύγεια του μηδενισμού, έκθετα

σε κάθε δωμάτιο

καθένα με το περίγραμμα του

από την ακτή που βαστούσε τα πόδια αλυσοδεμένα

στης αμμουδιάς τη  νοτισμένη καρτερικότητα 

κάτω από τις ατσάλινες διαθέσεις τ' ουρανού,

μέχρι τ' ασήμι από τις κραυγαλέες πανσέληνες φωνές

ως και τ' αποσπερίτη την ερωτική διάθεση,

να αφανίζονται μέσα σε κάτι αφάνταστα άγνωρο,

να περιγράφονται από την αόρατη λεπίδα τους.

Ψηλάφισε, νιώσε!

Μα...

Κράτα 

τα μάτια σου κλειστά!

Κι ας μοιάζουν όλα τόσο χάρτινα, 

όσο και το φεγγάρι του Μάνο,

χαρισμένα σε πλαστική αφή,

ωσάν πινέλο κοκαλωμένο στης αλαζονείας του 

τη θολερή δαπάνη.

Δεν ήταν πρόβα,
μήτε και όνειρο λογίζεται.

Ποτέ δεν είχε πρόβα ετούτο το σεργιάνι,

μόνο πρεμιέρα , πάντα 

 μόνο με μάτια κλειστά, πάντα.

Άνοιξε τα μάτια.

Πως περιγράφονται στα μάτια τα κλειστά

μ' αλλοτινές, ανορθόδοξες αισθήσεις,
μακράν της κάλπικης του καιρού μακαριότητας,
όλα με το αρμόζον φως τους. 

Απ' της επέλασης το χρώμα, ως του απόηχου το σχήμα,

ένας αέναος, αψήφιστα ανθρώπων κι εποχών κλυδωνισμός

αυτόν που διαποτίζει της ψυχής τη αλήθεια,

αυτόν που αγγίζεις πάντα ιερά,
με μάτια ερμητικά κλειστά.

Κοίταξε ψηλά! 

Το φεγγάρι

πόσο χάρτινο έμενε πάντα...

όσο το χαρτί της ζωής τσαλακωμένο στην τσέπη,

αν με μάτια σφαλιχτά, δεν το έχεις δικό σου κάμει.

Κοίταξε πίσω!

Το φως 

πόσο παγωμένο μένει πάντα...

όσο του θανάτου η απέλπιδα λήθη στην παλάμη,

αν με μάτια σφαλιχτά, δεν το έχεις αφήσει να σε περιβάλει.

Τώρα όλα κυκλωνόταν με φως

γυμνά στο φεγγαρόφωτο, γαλήνια στο περίγραμμα τους
άφθαρτα στην αλήθεια τους.

Περπάτησε σταθερά.

Πρώτη και στερνή φορά σταθερά.
Απελπιστικά σταθερά.

Σιμώνοντας την πιο τέλεια περιγραφή.

Κραδαίνοντας την πιο πειστική αυλαία.

Πάνω στην πιο τελευταία θυσία..
μιας μνήμης από μάτια,
μάτια, ερμητικά κλειστά.

_______________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έργο; Λάδι / Κυκλώνας-Ε. Χατζηδάκη
Θηβαίος, με μια λαχτάρα να μπορούσε να φεύγει σαν τα Κύματα..
Damien Rice , It takes a lot to whatever...