Το Σύνορο Του Θεού

"Κοίτα ψηλά, 
 κι άλλο, κι άλλο...
 ίσαμε εκεί που φτάνει η ψυχή, πέρα πέρα κι απ' τον ουρανό
                                                   πέρα κι από τ' αστέρια του....

άνοιξε μια τρύπα στο ταβάνι και κοίτα, ψηλά
                                                                κι απ' το ψηλά πιο πέρα..."

Κι εγώ
Που ποτέ δεν ήξερα ποιον παλεύω να νικήσω...

Άνοιξα μια τρύπα στο ταβάνι
μια τόση δα ρωγμή, ίσα να χωράει ένα όνειρο

και δυο ανάσες ελλειπτικές ακριβώς όπως τις αφήνει ένα πάθος

περιφρονητικές του θανάτου

συμπνέουσες του ουρανού

θαλασσινές πυρές, έναστρου θόλου διαθλάσεις

Μια ρωγμή στων αισθήσεων το ταβάνι
να ξηλώνει του θεού το σύνορο
να εισβάλει στην πιο κρύφια γιορτή, κόσμου θνητού
σε μια οινοποσία μυστικά διονυσιακής παραλήρημα

Με δίχως ξίφος
και με δίχως λογική
το τελευταίο μόριο ύλης,
να ξορκίζω σπιθαμή προς σπιθαμή στην αφάνεια
ως των κάστρων την πτώση
ως της νεφέλης την εξαΰλωση
σπιθαμή προς σπιθαμή, χρυσός κι ασήμι

Και θα κοιτάξω ψηλά
πιο πάνω, πιο πέρα, πέρα από το φθαρτό
εκεί στο σύνορο του θεού,
εκεί στο σύνορο το τελευταίο των ματιών σου
να αγγίζει του χρόνου η ακονισμένη λεπίδα
στων χειλιών σου την απόμακρη ίριδα

Τόσο ψηλά που το στερέωμα θα τρομάξει την μια στιγμή παραδομού την μια αέναη γέννεση την μια αιωνιότητα που άγγιξα στην ανάσα σου...

Κι έφτασα ψηλά,
κι απ' το ψηλά πιο πέρα
κι απ' των αστεριών την σκόνη τη χρυσή πιο μακρά

Και ξαγνάντεψα του κόσμου τα θεμέλια
και απ' τη ζωή πιο πέρα, το θεϊκό συνάντησα
και το σύνορο του θεού δρασκέλισα σιωπηλά...



______________________________________________________

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο Λάδι/Ακρυλικό/Μέταλλο [ Το Σύνορο του Θεού]
Ένας "Αποσπερίτης" για ..."Απόψε" από τον Β. Παπαθαασιου
[Αφιερωμένο, και ναι κοίταξα ψηλά, και ότι είδα το έβαλα ταπεινά σε ένα καμβά...]