Θεότητα Σκορπισμένη

"Θέλουμε να ταξιδέψουμε, δίχως ατμό και δίχως ιστίο!

  Κάνετε , για να φαρδύνουμε τη θλίψη των φυλακών μας,

  Στη φαντασία μας να παρελάσουν, τεντωνμένες σαν ιστίο,

  Οι θύμησες σας με φόντο τους ορίζοντες.

  Πείτε, τι είδατε; "

  .......

  Σαν τα ανόσια της γης δεσμά, τολμάς να σπάσεις
  κι από τη στείρα στεγανότητα της στεριάς, απομακρυνθείς
  και των οριζόντων το άπειρο αναδίπλωμα, δεν σκιαχτείς

  Και το κέλυφος του ασφαλούς χώματος, περιφρονώντας, 
  στις ιερές φλογώδεις αυλακωσιές των διαθέσεων της σαλπάρεις

  Τότε μακρά από Λαιστρυγόνων και Κύκλωπων
  τον απαράδεκτο ορθολογικό σαματά, στάσου

  Ισως τότε,
  της ύπαρξης την ανεξιχνίαστη ουσία, με ιερότητα
  η θάλασσα σου μουρμουρίσει

  
  Μιλεί πάντα αλλόκοτα, 
  με λόγο μύχια κρύφιο 
  και κώδικα ακατάληπτα δικό της,
  ωσάν ιέρεια σε μυσταγωγική τελετή
  σε μιας ικέτιδας στιγμής το ιερό ξέσπασμα
  Του βυθού το ακατέργαστο φως ανασύροντας 
  και με το γαλάζο της ύπαρξης της, ανακατώνοντας το,
  οριζόντων οριοθετημένων το αχνό σύνορο, αφανίζονας
  σε μια δρασκελιά
  ως του θεού την άβατη νεφελώδη πύλη
  
  Την ιερή, αμμώδη αρμυρα της, διασκορπώντας 
  κουρσεύοντας  του θεού το άβατο άσυλο 

 
  Θεότητα, 
  σκορισμένη στον αιθέρα!
 

  

 
  
  Και έγινε κύμα η λαλιά της, 
  και φουρτούνα το ένδυμα της,
  καθώς τ'ουρανού το αιωνόβιο ταβάνι, 
  γυρεύγοντας να αγγίξει
  με νερού αγιασμένα αρμυρού, τις Θείες αντανακλάσεις,
  τις ζυμωμένες με χρώμα του βυθού χαοτικό, 
  και ηλιάτορα το αιώνιο φως ζωής,
  τους ανένδοτα κολασμένους θεούς της εξευμενίζει,
  αυτούς που τ' ανέμου την δύναμη αρπάζοντας, 
  των οριζόντων το αχνό σύνορο ποδοπατούν,
  σκοπρώντας την θεία προσευχή της στον αιθέρα

  Σε λίγο θα καταλαγιάσει πάλι
  παραδομένη στην νωχελική  γοητεία της ουσίας της
  επίμονα αντανακλώντας ακόμα,
  λάφειρα, όλες τις φλόγες τ'ουράνιου άβατου,
  συμφιλιωμένες με την αιώνια ορμή των θεών του βυθού της
  ελκυστικά υποταγμένες στου Ηλιάτορα τις χρυσαφένιες ακίδες

  Παραμένοντας αιώνια 
   
  Θεότητα,
  Σκορπισμένη στον Αιθέρα των Οριζόντων!

  .....

  

"Η δόξα του ήλιου, πάνω στη μαβιά θάλασσα,

  Η δόξα των πολειτειών μες στο ηλιοβασίλεμα,

  Άναβαν μες τις καρδιές μας μιαν ανύσηχη φλόγα

  Να βυθιστούμε στον ουρανό με την δελεαστική ανταύγεια.
[ Ch. Baudelaire]"

______________________________________

[c] Ευαγγελία Χατζηδάκη
      "Χάος" [Λάδι]
       Παρενθετικά, Charles Baudelaire
  
 [ ... εν φουρτούνα, η σε νηνεμία,
   μια θάλασσα, μένει αυθεντική, με όλα τα αληθινά της χρώματα, 
   μένει απλά Θάλασσα! ]